Tibetan
ན་གཟུགས་རྣ་བས་ཀྱང་མཐོང་བར་ཐལ་བ་དང་འབྱུང་བཞིས་བསྐྱེད་པས་རང་བཞིན་མེད་བྱ་བས་དབང་པོ་བཀག་ནས་དེ་མེད་ན་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། 1-454 ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་དབང་པོ་ནི་ཡོད་དེ་བཀག་པ་ནི་རང་བཞིན་པ་ཡིན་ནོ། །རྩ་བར་བཀོད་པ་དེ་རང་ལའང་འོང་ངོ་ཞེ་ན། ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ནི་རིགས་པ་བཅུག་ཀྱང་བསམ་པར་ མི་ནུས་ཏེ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། གྲུབ་ན་ཡང་བསྐྱར་ནས་སྨིན་པ་དང་ཡེ་མི་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་ནས་རྣམ་སྨིན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྤྲུལ་པ་ ལས་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་ངེས་པ་མིག་གིས་མཐོང་བ་དང་རྣ་བས་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཐོང་བས་བསྙོན་པར་མི་ནུས་ཏེ་མདོ་ལས། སེམས་ ཅན་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་བསམ་ཡས་པ། །རླུང་ལས་འཇིག་རྟེན་འདི་ཀུན་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །མཚོ་དང་རི་དང་ལྷ་ཡི་གཞལ་མེད་ཁང་། །རིན་པོ་ཆེས་ཕྱེ་ས་བོན་བཀྲམ་རྣམས་སོ། །རླུང་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲིན་ གྱིས་ཆར་འབེབས་ཤིང་། །སླར་ཡང་རླུང་གིས་སྤྲིན་ནི་རབ་ཏུ་འཇིལ། །རླུང་ལས་འཇིག་རྟེན་ལོ་ཏོག་རྒྱས་འགྱུར་ཏེ། །རླུང་གིས་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདེ་བ་འདྲེན། །ཞེས་ལས་འབྲས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་གསུངས་ སོ། །ཞེས་འཆད་དེ་རྩ་བའི་ཐལ་འགྱུར་ནི་ལྟག་ཆོད་དུ་བཀྲལ་ལོ། །ཤེས་པ་དགག་པ་ནི་རྐྱེན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ན་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་ནི་དབང་པོས་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔ་རོལ་ན་མེད་ལ་ལྟ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་ནས་ཤེས་པ་འབྱུང་ན་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་དབང་པོས་བཟུང་ཟིན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-455 ཕྱོགས་གསུམ་པ་དབང་ཤེས་གཉིས་དུས་མཉམ་ན་རྒྱུ་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་དབང་པོ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ་དུས་མཉམ་པ་ཕན་ཚུན་རག་མ་ལས་པས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་པ་ཉིད་ ཀྱིས་ཡུལ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོན་མེ་དང་འོད་དུས་མཉམ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མཐོང་བས་གནོད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ་དེའང་བ་ལང་གི་རྭ་ལྟར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པའི་ཕྱིར་དང་། འཇིག་རྟེན་འཁྲུལ་པས་མཐོང་ བ་བརྫུན་པ་དེས་དོན་དམ་དཔྱོད་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་ན་དེར་སོང་བའམ་མ་སོང་བར་ལྟ་གྲང་ན། མིག་དེ་ཡུལ་དེར་འགྲོ་དང་ལྡན་གྱུར་ན་ཐག་རིང་ པོའི་ཡུལ་དེར་ཡུན་རིང་པོས་མཐོང་བར་འགྱུར་ན་ཉི་ཟླ་དང་སྐར་མ་ལ་སོགས་པ་མིག་ཕྱེ་མ་ཐག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་ནས་མི་ལྟའོ། །ལྟ་བ་དེ་སོང་ནས་འཕྲད་པ་ལ་ལྟོས་སོ་ ཞེ་ན། ཧ་ཅང་ཉེ་བའི་མིག་སྨན་དང་ཐུར་མ་དང་ལིང་ཐོག་དང་ཆེས་རིང་བ་རི་རྩེའི་མཐོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་དེ་གསལ་བ་ཅི་སྟེ་མིན་ནས་དེ་གཉིས་གསལ་བར་མཐོང་བར་ཐལ་ཏེ་ དང་པོ་འཕྲད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་པ་ལ་དེར་སོང་ནས་འཕྲད་པ་ཡོ
Chinese
如果说，因为眼睛能看到事物，耳朵也能听到声音，这是由四大元素产生的，所以通过断定其无自性来阻止感官，如果感官不存在，那么业的果报也就不存在了。 业的果报的感官是存在的，但被阻止的是自性。如果说，根本颂中提到的也是如此，那么业的果报即使运用推理也无法理解，因为业本身没有自性。即使有自性，也会产生重复成熟或永不成熟等过失，所以果报是不可思议的，就像从化身中产生化身一样，虽然无自性，但因果是确定的，眼睛看到和耳朵听到等现象是无法否认的，如经中所说：‘众生业的果报不可思议，风能使世界产生变化，海洋、山脉和天神的宫殿，都遍布着珍宝的种子。’风所生的云降下雨水，风又将云吹散。风使世间的庄稼生长，风给一切众生带来安乐。’因此，业果是不可思议的。这是对根本颂中反驳的解释。 对识的驳斥是因为条件不完备，所以五根识在感官观看和听闻等之前是不存在的，如果在观看和听闻等之后才产生识，那就变得没有意义了，因为感官已经把握住了对象。 第三方面，如果根识和意识同时产生，那么作为因的观看者感官就变得没有意义了，因为同时产生的事物互不依赖，不能成为因果关系，而且意识本身就能认知对象。用灯和光同时产生的因果关系来反驳也是不成立的，因为这就像用牛角来否定自身一样，而且世俗的错觉所见到的虚假现象，并不能妨碍对胜义谛的观察。当观看事物时，如果观察是否到达那里，如果眼睛具有到达那里的能力，那么就能长时间看到遥远的事物，但因为睁开眼睛就能立即看到日月星辰等，所以不需要再去看。如果说观看需要到达并接触，那么为什么非常近的眼药、探针、镜子和非常远的山顶等事物却不清晰呢？因为第一个接触是存在的，第二个是到达那里并接触。
English
If it is argued that because the eyes can see forms and the ears can hear sounds, which are produced by the four elements, therefore by asserting their lack of inherent existence, the senses are obstructed, and if the senses do not exist, then the karmic results would also not exist. The senses for karmic results do exist, but what is obstructed is inherent existence. If it is said that the root verses also imply this, then the karmic results cannot be comprehended even with reasoning, because karma itself lacks inherent existence. Even if it had inherent existence, there would be faults such as repeated maturation or never maturing, so the results are inconceivable, like emanations arising from emanations. Although they lack inherent existence, the certainty of cause and effect, such as seeing with the eyes and hearing with the ears, cannot be denied, as it is said in the sutra: 'The karmic results of sentient beings are inconceivable; the wind causes the world to arise and change; oceans, mountains, and the immeasurable palaces of the gods are filled with seeds of jewels.' The clouds born of wind bring rain, and the wind scatters the clouds again. The wind causes the crops of the world to flourish, and the wind brings happiness to all beings.' Therefore, karmic results are inconceivable. This is the explanation of the refutation in the root verses. The refutation of consciousness is because the conditions are incomplete, so the five sense consciousnesses do not exist before the senses see and hear, etc. If consciousness arises after seeing and hearing, etc., then it becomes meaningless, because the senses have already grasped the object. Thirdly, if the sense consciousness and the mind consciousness arise simultaneously, then the sense organ that is the cause of seeing becomes meaningless, because things that arise simultaneously do not depend on each other and cannot be cause and effect, and because consciousness itself can perceive the object. It is also not valid to refute this by saying that the cause and effect of a lamp and light arising simultaneously is seen, because this is like using a bull's horn to negate itself, and because the false phenomena seen by worldly delusion do not hinder the examination of ultimate truth. When looking at a form, if one examines whether it has gone there or not, if the eye has the ability to go there, then it would be able to see distant objects for a long time, but because one can grasp the sun, moon, and stars as soon as one opens one's eyes, one does not need to look again. If it is said that seeing requires going and contacting, then why are very close eye medicine, probes, mirrors, and very distant high mountain peaks not clear? Because the first contact exists, and the second is going there and contacting. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སོང་ཏེ་ཕྲད་ནས་འཛིན་པ་མེད་དོ། །ཡང་དེ་མཐོང་ནས་འགྲོའམ་མ་མཐོང་བར་འགྲོ་གྲང་ན་མཐོང་ནས་འགྲོ་ན་སོང་བ་ལ་ཡོད་དེ་དགོས་པ་འགའ་སྟེ་གཅིག་ཀྱང་མེད་དེ་འགྲོ་བ་ནི་ལྟ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ན་མཐོང་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ད་འགྲོ་བས་ཅི་བྱ། 1-456 ཡང་སྟེ་ཅི་སྟེ་མ་མཐོང་བར་འགྲོ་ན་བལྟ་བྱ་དེ་ངེས་པར་འདོད་པ་བརྫུན་པར་འགྱུར་ཏེ་ལོང་བས་མ་མཐོང་བས་གཟུགས་ངེས་འདོད་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །བརྟག་པ་གཉིས་པ་མིག་དེར་མ་སོང་ བར་འཛིན་ན་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱིས་གཟུགས་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་ཅན་གང་ལ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དེ་ལ་རིང་བ་དང་བསྒྲིབས་པ་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་བཞིན་ནོ། །འདིའང་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་ ཙམ་གྱིས་ལྟག་ཆོད་དུ་འགྱུར་ཉེན་ཡོད་དོ། །རང་ལ་མི་ལྟ་བས་གཞན་ལའང་མི་ལྟའོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དངོས་པོ་ཞེས་པ་སྟེ་སྒྲོན་མ་བཞིན་རང་སྣང་ནས་གཞན་སྣང་བར་བྱེད་ན་དེས་དེ་ ཉིད་འཛིན་པར་རྒྱུ་གང་གིས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནས་འཛིན་པར་འགྱུར་ན་རང་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བ་དང་དེ་ལྟར་སུས་ཀྱང་མ་མཐོང་ངོ་། །ཚོགས་པས་མཐོང་བ་འགོག་པ་ནི་མིག་ལ་ ཞེས་པ་སྟེ་ལྟ་བ་ནི་མིག་གོ་འདིའང་གསུམ་པོ་དེ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་ནི་ཁེགས་མོད་ཀྱི་ཐ་དད་ལྡན་པར་རུང་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་དེས་མཐོང་བར་འདོད་པ་ནི་མ་བཀག་ པས་ལྟག་ཆོད་དུ་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དེ་ཉིད་རིགས་པས་གཟུགས་མཐོང་བ་བཀག་ནས་སྔར་སྒྲ་ཐོས་པ་མ་བཀག་པས་དེ་འགོག་པ་ན་སྒྲ་རྣ་བའི་ནང་དུ་འགྲོ་བ་འགོག་པ་ན་གལ་ཏེ་སྒྲ་སྨྲ་ཞིང་འགྲོ་ན་རྒྱུ་གང་གིས་སྨྲ་བ་པོར་མི་འགྱུར་ནས་སྨྲ་བ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། 1-457 འོན་ཏེ་སྒྲ་དེ་མི་སྨྲ་བར་འགྲོ་ན་རྒྱུ་གང་གིས་རྣ་བ་དེ་ལ་སྒྲ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་དེ་མི་བསྐྱེད་པར་ཐལ། སྒྲ་མི་སྨྲ་བར་གསང་ནས་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཐོས་པར་ ནི་ཡོད་པར་བརྟག་མི་ནུས་སོ། །ཡང་སྒྲ་དེ་རྣ་བ་དང་ཕྲད་ནས་འཛིན་ན་སྒྲའི་དང་པོ་མ་ཕྲད་པ་དེ་དབང་པོ་གང་གིས་འཛིན་ཏེ་འཛིན་བྱེད་མེད་པ་སྒྲར་མི་རུང་ངོ་། །སྒྲ་ནི་ རྡུལ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བའི་རྐྱང་པ་མི་འོངས་ན་རེང་བུ་སྟེ་སྒྲ་རྐྱང་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཐམས་ཅད་དེར་འོངས་པ་ལ་གཅིག་ཁོ་ན་འཛིན་པ་མི་འཐད་དེ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའི་སྒྲའང་མི་འཛིན་ པར་ཟུངས་ཤིག དེ་ལྟར་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པས་ནི་དོན་དམ་ལ་མི་གནོད་དོ། །ཇི་སྲིད་མ་ཐོས་པའི་བར་དུ་དེ་སྒྲར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཐོས་ པའི་སྔར་སྒྲ་མེད་པའང་མཐར་ཐོས་ཙ་ན་སྒྲར་འགྱུར་བ་མི་རིགས་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྒྲར་འགྱུར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་དང་པོ་མ་བཟུང་བའི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས། །ཡིད་དུ་ འོང་བའི་སྒྲ་གང
Chinese
因为已经去过了。如果不是这样，那么（眼睛）在没有接触的情况下就不会执取（事物）。再问，是看到之后才去，还是没有看到就去呢？如果说是看到之后才去，那么去过的地方已经存在，没有任何必要再去，因为去的目的是为了看，既然已经看到了，再去干什么呢？ 如果说是在没有看到的情况下才去，那么想要看到的目标必然会变成虚假的，就像盲人因为看不见，所以无法确定所要看到的事物一样。第二个考察是，如果眼睛在没有到达那里就执取（事物），那么所有去过的地方都会被看到，因为对于任何有目标的事物来说，如果它没有去过那里，那么距离和遮蔽都不会存在，就像如意宝珠一样。这也有可能导致仅仅是看到一点点就满足的情况。 如果说自己不看自己，所以也不看其他事物，那么这表明‘事物’就像灯一样，从自身显现到其他事物显现。如果这样，那么凭借什么原因才能执取它自身呢？如果能够执取，那么对自己起作用就是矛盾的，而且也没有人这样看过。阻止集合体看到事物，是因为‘眼睛’就是能看者。即使这三者（能见者、所见物、见的行为）作为一个整体被否定，但它们仍然可以具有不同的属性。如果认为在同一个地方聚集就能看到事物，那么这并没有被阻止，因此很容易导致满足于看到一点点。 像这样，通过理智阻止了看到事物，但之前听到声音并没有被阻止。如果要阻止听到声音，那么就要阻止声音进入耳朵。如果声音会说话并且会移动，那么凭借什么原因它不会变成说话者呢？既然它是说话者，那么它就不是声音了。 如果声音不说话就移动，那么凭借什么原因耳朵会产生执取声音的意识呢？如果不产生意识，那是因为声音在不说话的情况下秘密地移动。在没有听到之前，无法判断它是否存在。 如果声音在接触到耳朵之后才被执取，那么第一个没有接触到的声音会被哪个感官执取呢？如果没有执取者，那么它就不能被称为声音。如果声音是与八种微尘分离的单一事物，那么如何执取它呢？如果所有微尘都聚集在一起，那么只执取其中一个是不合理的，所以不要认为所有声音都会被执取。如果说‘我看到了’，那么这种错觉不会损害真理。在没有听到之前，它不会变成声音，因为这太过分了。在听到之前没有声音，最终听到的时候才变成声音也是不合理的，因为这会导致所有事物都变成声音。这些都是最初没有抓住的过失。经文中说：‘悦耳的声音…’
English
Because it has already gone. If it is not like that, then (the eye) will not grasp (things) without contact. Again, does one go after seeing, or does one go without seeing? If one says that one goes after seeing, then the place that has been gone to already exists, and there is no need to go again, because the purpose of going is to see. Since one has already seen, what is the point of going again? If one says that one goes without seeing, then the object that one wants to see will inevitably become false, just as a blind person cannot determine what he wants to see because he cannot see. The second examination is, if the eye grasps (things) without reaching there, then all the places that have been gone to will be seen, because for any object that has a goal, if it has not been to that place, then distance and obscuration will not exist, just like a wish-fulfilling jewel. This also has the potential to lead to being satisfied with seeing only a little bit. If one says that one does not look at oneself, so one does not look at other things either, then this shows that 'things' are like a lamp, manifesting from oneself to other things. If so, then by what cause can one grasp itself? If one can grasp, then it is contradictory to act on oneself, and no one has ever seen it like that. Preventing the aggregate from seeing things is because 'the eye' is the seer. Even if these three (the seer, the seen, and the act of seeing) are denied as a whole, they can still have different attributes. If one thinks that gathering in the same place can see things, then this has not been prevented, so it is easy to be satisfied with seeing only a little bit. Like this, seeing things is prevented by reason, but hearing sounds was not prevented before. If one wants to prevent hearing sounds, then one must prevent sounds from entering the ear. If the sound speaks and moves, then by what cause will it not become a speaker? Since it is a speaker, then it is not a sound. If the sound moves without speaking, then by what cause will the ear generate the consciousness of grasping the sound? If consciousness is not generated, it is because the sound moves secretly without speaking. Before hearing, one cannot judge whether it exists. If the sound is grasped only after touching the ear, then which sense will grasp the first sound that has not touched? If there is no grasper, then it cannot be called a sound. If the sound is a single thing separated from the eight kinds of dust, then how can one grasp it? If all the dust gathers together, then it is unreasonable to grasp only one of them, so do not think that all sounds will be grasped. If one says 'I saw it', then this illusion does not harm the truth. Before hearing, it will not become a sound, because that is too much. It is also unreasonable that there is no sound before hearing, and it only becomes a sound when one finally hears it, because this would lead to all things becoming sounds. These are all the faults of not grasping at the beginning. The sutra says: 'Pleasing sound...' --------------------------------------------------------------------------------