Tibetan
ན་གྱི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་གནས་པ་ཡོད་པས་ད་ལྟར་བའི་དུས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་རེ་རེར་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནས་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་གནས་པའི་དངོས་པོ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་མི་རྟག་པས་ཟོས་པས་གནས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ དང་པོ་གསར་པ་སོ་ན་གནས་ན་རྙིང་པ་ཐ་མ་རྙིང་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་སོ་ན་གནས་པ་མེད་དོ། །རང་གི་སྡེ་པ་རྣམས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་རྟག་པར་ སོང་གི་དོགས་ནས་མིག་གིས་རྣམ་ཤེས་ལྟ་བུ་གཅིག་གིས་སྔ་ཕྱིའི་དོན་གཉིས་མི་ཤེས་པར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔ་ཕྱིར་འབྱུང་བའི་མིག་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་དོན་གཟུགས་གཅིག་མི་ཤེས་ཏེ་ཕྱིས་འབྱུང་གི་ཤེས་པས་སྔར་མཐོང་བའི་དོན་བཟུང་བ་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་ཡིན་པས་ཞིག་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། 1-430 ཕྱིས་ཀྱི་དེ་ནི་འདྲ་བ་གཞན་བྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་དང་འདྲ་བ་མཐོང་བ་ལ་དངོས་པོ་ལ་མི་མཁས་པ་རྣམས་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མངོན་པ་ལས། དོན་ལྔ་ལས་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་རེ་དང་ཡིད་ཤེས་རེ་སྟེ་གཉིས་གཉིས་སུ་འཇུག་པར་བཤད་པ་དེ་ནི་སྒོ་ལྔའི་རྗེས་སུ་རྒྱུ་བའི་ཡིད་ཀྱི་དོན་དེའི་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་རློམ་པ་ ལ་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་དེ་བཟུང་བར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དང་མཐུན་པར་བཤད་དེ་སྔར་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པས་བཟུང་བ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཡིད་ཀྱི་འཛིན་ན་ཆོས་མངོན་པ་བ་སྐད་ ཅིག་ཁས་མི་ལེན་པས་སངས་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་འགྲེལ་པར་སྐད་ཅིག་བསྒྲུབས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་འགྲེལ་ཆུང་གི་ཊཱི་ཀར་སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་རགས་པའི་མི་རྟག་ པ་ལས་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་སྐད་ཅིག་ཁས་མི་ལེན་ཏེ་དེ་ནི་འདུས་བྱས་ལ་ཡིད་སྐྱོ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པར་འདོད་དེ་ཞེས་བཤད་དོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། སྐད་ ཅིག་ཡིན་ན་རིལ་མེད་ཕྱིར། །རྙིང་པ་འགའ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག །ཅེས་སྐད་ཅིག་བཀག་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའང་བཀག་གོ །སློབ་དཔོན་འདིས་ནི་གཞུང་འདིར་དོན་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་སྐད་ཅིག་གཅིག་གྲངས་མཉམ་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ཉིད་བཞེད་ལ། 1-431 རི་མོ་སྣ་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཤེས་པའང་རིམ་ཅན་མྱུར་པོར་སྐྱེ་བར་བཞེད་དེ། དཀར་པོ་དག་ལ་སོགས་པ་ལ། །ཤེས་པ་དེ་ནི་རིམ་འབྱུང་སྟེ། །མགྱོགས་པར་འབྱུང་ཕྱིར་བླུན་པོ་དག །ཅིག་ཅར་ སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན། །ཞེས་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་འདོད་པ་དེ་ཉིད་བཞེད་དོ། ། དེས་ན་དོན་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཀ་རང་དུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ལ་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་ནི་རང་མཚན་དེ་དངོས་ སུ་མི་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དངོས་སུ་བཅད་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་ལ་དེས་ཤེས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ། །ཞེས་འགྲེལ་པས
Chinese
因为这是‘那’（藏文：ན་）的宗义。如果说事物存在，所以有现在的时间，那么： 刹那生灭，没有丝毫停留的事物，哪里会有停留的事物呢？这就是说，因为被无常所吞噬，所以没有停留。如果最初是新的，停留在‘索那’（藏文：སོ་ན་，梵文：क्षण，罗马转写：kṣaṇa，汉语字面意思：刹那），那么最终就不会变成旧的，所以不会停留在‘索那’。你们自己的宗派认为五根识是常恒的， 担心眼睛的识等一个识不能同时知道先后两个事物，同样，先后产生的两个眼识也不能知道同一个事物，因为后来的识没有抓住先前见到的事物，因为它是刹那生灭的。后来的识是另一个相似的事物。 因此，对于见到与它相似的事物，不精通事物的人会误以为见到了那个事物。《俱舍论》中说： 五境与五根识一一对应，加上一个意识，共有两个识同时运作。这是说，随五根识之后运行的意识，将所有先后的事物都认为是一个， 并认为它抓住了五根识的对境。这只是为了符合世俗的说法。如果后来的意识抓住了先前五根识所抓住的事物，那么《俱舍论》的作者就不承认刹那，那就不是佛教徒了。’解释中证实了刹那。导师法友在小释的注释中说，导师月称不承认粗大的无常，而只承认微细的无常刹那，认为这是佛陀为了让人们对有为法感到厌倦而说的。 《宝鬘论》中说：‘如果是刹那，因为没有部分，哪里会有旧的呢？’这里否定了刹那，也否定了非刹那。这位导师认为，在本论中，境和识两者都是刹那且数量相等的， 并且认为观看各种图画的识也是以快速的顺序产生的。如《俱舍论》中说：‘对于白色等，识是依次产生的，因为产生得很快，愚人会认为是一瞬间。’他赞同小乘部派的观点。因此，境和识两者都是各自时段的刹那，而意识并不能直接认识自相，而是通过根识直接决定的，再由智慧来认识，并以此来施设名言。 解释如是说。
English
Because this is the tenet of 'Na' (Tibetan: ན་). If it is said that because things exist, there is the present time, then: How can there be abiding things in those that arise and perish in every instant, without the slightest stay? That is to say, because it is devoured by impermanence, there is no abiding. If the first is new and abides in 'Sona' (Tibetan: སོ་ན་, Sanskrit: kṣaṇa, Romanization: kṣaṇa, Literal meaning: instant), then the last will not become old, so it will not abide in 'Sona'. Your own sect believes that the five sense consciousnesses are constant, fearing that one consciousness, such as the eye consciousness, cannot know two things, earlier and later, at the same time. Similarly, two eye consciousnesses that arise earlier and later cannot know the same object, because the later consciousness has not grasped the object seen earlier, because it is momentary and has perished. The later consciousness is another similar thing. Therefore, those who are not proficient in things mistake seeing something similar to it for seeing that thing. The Abhidharma says: Each of the five objects corresponds to one of the five sense consciousnesses, plus one mind consciousness, there are two consciousnesses operating simultaneously. This is to say that the mind consciousness that runs after the five sense consciousnesses considers all the earlier and later things as one, and thinks that it has grasped the object of the five sense consciousnesses. This is only to conform to worldly sayings. If the later mind consciousness grasps what was previously grasped by the five sense consciousnesses, then the author of the Abhidharma does not admit the moment, then he is not a Buddhist.' The explanation confirms the moment. The teacher Dharmamitra said in the commentary on the small commentary that the teacher Chandrakirti does not admit gross impermanence, but only subtle impermanence, thinking that this was said by the Buddha to make people weary of conditioned things. The Ratnavali says: 'If it is a moment, because there are no parts, where will there be old?' Here the moment is denied, and the non-moment is also denied. This teacher believes that in this treatise, both the object and the consciousness are momentary and equal in number, and believes that the consciousness of viewing various pictures also arises in a rapid sequence. As the Abhidharma says: 'For white and so on, consciousness arises sequentially, because it arises quickly, fools think it is instantaneous.' He agrees with the view of the Hinayana school. Therefore, both the object and the consciousness are momentary in their respective times, and the mind consciousness cannot directly know the self-character, but it is directly determined by the root consciousness, and then realized by wisdom, and then names are applied. The explanation says so. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གནས་པ་ཉིད་ད་ལྟར་བའི་ དུས་ཡིན་པས་དུས་དེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་དུས་ལ་གནས་ནས་ཡོད་ན་རྟེན་དུས་དེ་ལ་གནས་པ་དེ་དུས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ ཁྲི་ལ་གནས་པའི་མི་ཁྲི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ལས་གཞན་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །ཅི་སྟེ་དུས་ལ་གནས་པ་མེད་ན་གནས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་མཐའ་འཇིག་པའང་མེད་པས་དུས་ དེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བའི་རྫས་ཀྱང་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་གསུམ་རྫས་སུ་གྲུབ་པའང་མི་རྟག་པ་ཁས་ལེན་པས་མི་རྟག་པ་དེ་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་ན་དངོས་པོ་མི་རྟག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རིགས་པ་ཐ་དད་དུ་ལྡན་པས་བེམ་པོ་མི་ཁེགས་པ་བཞིན་ནོ། ། 1-432 དེ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ན་དངོས་པོ་དེ་ག་ལ་གནས་ཏེ་མི་རྟག་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པས་དེས་ཟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པས་གནས་པ་ནི་མི་ཟ་སྟེ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་གནས་པའི་ ཚེ་མི་རྟག་པ་སྟོབས་ཆུང་བའི་ཕྱིར་སྟོབས་ཆུང་གིས་སྟོབས་ཆེན་འཇོམས་པ་ནི་འཇོམས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མི་རྟག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོབས་ཆུང་ལ་གནས་པ་སྟོབས་ཆུང་མ་ཡིན་ཏེ་རང་བཞིན་ གྱིས་སྟོབས་ཆེན་ཕྱི་ནས་དེ་དག་སྟོབས་གོ་བཟློག་པར་མཐོང་བ་མི་འཐད་དེ་རང་བཞིན་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་ནང་གི་གནས་པར་སྣང་བ་རྣམས་ནི་རྒྱུན་དུ་མི་རྟག་པས་འཇོམས་ པར་མཐོང་བས་རྒྱུན་དུ་དེ་སྟོབས་ཆེ་ནས་སྟོབས་ཆུང་མིན་ཏེ་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཡོད་ན་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་གནས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་མིན་པས་རྟག་ པར་ཐལ་ཏེ་མི་རྟག་པས་མི་གནོད་པའི་གནས་པ་སྟོབས་ཆེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་མཚན་གཞི་འདུས་བྱས་ལ་ཡོད་ན་འདུས་བྱས་རྟག་ཏུ་མི་རྟག་པར་ ཐལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་མ་བུ་པ་མི་རྟག་པ་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཕྱིས་འབྱུང་དུ་འདོད་དེ་དེ་ལ་སྔར་རྟག་ནས་ཕྱིས་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ན་དངོས་པོ་གཅིག་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ནི་མེད་དོ། ། 1-433 འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས་གཅིག་ལ་ཡོད་དགོས་པ་ལ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་གནས་པ་གཞི་གཅིག་ལ་མེད་པར་ཐལ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་པ་སྟེ་ལོག་པ་ནི་རྫུན་པ་སྟེ་མི་རྟག་ པ་དོན་ལ་ཡོད་ན་གནས་པ་དོན་ལ་མེད་པས་གནས་པའི་དུས་དངོས་པོར་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདས་པའི་དུས་ནི་ཡོད་དེ་དེ་དྲན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྔོན་གྱི་ཚེ་མཐོང་ཟིན་ པའི་དངོས་པོ་དེ་ད་ལྟ་མི་སྣང་ཏེ་དེ་ནི་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སླར་ཡང་དེ་ལ་དངོས་སུ་དམིགས་པའི་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་ད་ལྟར་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ་དེ་སྣང་ བ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དྲན་པ་དེ་བློས་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང
Chinese
解释道。如果事物本身存在就是现在时，因此存在那个时间吗？如果那个事物存在于时间中，那么作为所依的时间不会变成时间，因为所依和能依是不同的，就像坐在床上的那个人不是床一样，不能成为其他事物的特征。如果不存在于时间中，那么不存在的事物也没有终结，因此那个时间是常恒的，所以现在时的物质也变成常恒的，因为理由相同。三种时间作为物质成立也是承认无常的，如果无常不同于事物，那么事物不会变成无常，因为具有不同的属性，就像石头不会被打破一样。 如果两者是一体的，那么事物存在于哪里呢？因为无常本身就是事物，所以它被吞噬了。无常不会吞噬存在，因为在持续存在的时候，无常的力量很小，如果弱者摧毁强者，那么就不会有摧毁吗？无常本质上是弱小的，存在不是弱小的，因为本质上是强大的，从外面看到它们的力量颠倒是不合理的，因为本质不会改变。从外面和里面显现的存在总是被无常摧毁，所以总是它强大而不是弱小，如果存在于所有事物中，那么所有事物都不会存在，或者所有事物都不是无常的，因此变成常恒的，因为存在不被无常损害的强大存在。 如果常恒的特征无常存在于作为基础的有为法上，那么有为法总是变成无常的，因为特征总是存在于基础上。作为母子的存在，无常是由那个因缘后来产生的，如果它先前是常恒的，后来变成无常的，那么一个事物不可能既是常恒的又是无常的。 有为法的特征必须存在于一个事物上，但是无常和存在不可能存在于一个基础上，如果说‘如果’，那么就是错误的，错误就是虚假的，如果无常在实际上存在，那么存在在实际上就不存在，因此在存在的时候事物不存在。如果过去的时间存在，因为存在对它的记忆吗？先前见过的那个事物现在不显现，因为它已经消失不存在了。再者，直接缘取它的有分别和无分别的心识现在也不会产生，因为它本身就不显现。因此，记忆是心识虚构的。
English
It is explained. If the very existence of a thing is the present time, then does that time exist? If that thing exists by residing in time, then the dependent time will not change into time, because the dependent and the depended are different, just as a person sitting on a bed is not the bed, it is not reasonable to be the characteristic of other things. If it does not exist in time, then there is no end to that which does not exist, therefore that time is permanent, so the substance of the present also becomes permanent, because the reason is the same. The establishment of the three times as substance also admits impermanence, if impermanence is different from the thing, then the thing will not become impermanent, because it has different reasons, just like a stone cannot be broken. If the two are one, then where does the thing exist? Because impermanence itself is the thing, so it is consumed by it. Impermanence does not consume existence, because when it exists continuously, impermanence is weak, if the weak destroys the strong, then there is no destruction? Impermanence is inherently weak, and existence is not weak, because it is inherently strong, it is not reasonable to see those powers reversed from the outside, because the nature does not change. The appearances of existence from the outside and inside are always seen to be destroyed by impermanence, so it is always strong and not weak, if it exists in all things, then all things will not exist, or all things are not impermanent, therefore it becomes permanent, because there is a strong existence that is not harmed by impermanence. If the permanent characteristic of impermanence exists on the conditioned, which is the basis, then the conditioned will always become impermanent, because the characteristic always exists on the basis. The existence as mother and child, impermanence is produced later by that cause, if it was previously permanent and later becomes impermanent, then it is impossible for one thing to be both permanent and impermanent. The characteristics of the conditioned must exist on one thing, but impermanence and existence cannot exist on one basis, if it says 'if', then it is wrong, wrong is false, if impermanence exists in reality, then existence does not exist in reality, therefore the thing does not exist at the time of existence. If the past time exists, because there is memory of it? That thing that was seen before does not appear now, because it has disappeared and does not exist. Furthermore, the mind with and without conceptualization that directly focuses on it will not arise now, because it itself does not appear. Therefore, memory is fabricated by the mind. --------------------------------------------------------------------------------