Tibetan
རྣམ་པར་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས། །ཞེས་བཤད་དོ། །རིགས་པ་ཅན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལས་རྡུལ་ཙམ་དང་སྐྲ་རྩེ་འབུམ་གྱི་ཆ་ཙམ་དང་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་དང་ཤེལ་གོང་དག་པ་ལྟ་བུའི་མཐེ་ བོང་ཙམ་དང་རི་རབ་ཙམ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་འདོད་ལ་བྱ་བ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་པར་སྒྲུབ་བོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལུགས་འཛིན་པ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་བདག་མེད་ཅེས་མཐོང་ངོ་། །ཡང་བདག་ རྟག་པ་ལ་ཉོན་མོངས་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་མེད་ལ་གནོད་མེད་ལའང་གནོད་པ་ལས་ཐར་པ་མེད་པ་དེས་ན་མུ་སྟེགས་པ་གང་གི་བདག་རྟག་པ་དེ་ལ་ཐར་པ་མི་ རིགས་ཏེ་སྔ་ཕྱི་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རྩོལ་བས་སྐྱོན་རྙིང་པ་བསལ་བ་དང་ཡོན་ཏན་གསར་པ་བསྐྱེད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བདག་ཡོད་ན་བདག་མེད་སྙམ་པ་དེ་མི་རིགས་ཤིང་འཁྲུལ་པས་དེ་ཉིད་རིག་པ་ངེས་ཤིང་མཐར་ཐུག་པ་ལས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་བའང་བརྫུན་དུ་འགྱུར་ཏེ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུགས་ལ་མྱང་འདས་དེ་ཡོད་པ་ལ་མེད་པར་འཛིན་པའི་བློ་འཁྲུལ་པར་འདུག་པའི་ཕྱིར་དང་། 1-418 ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་བདག་གི་དེ་ཉིད་རིག་པ་ངེས་པ་མྱང་འདས་སུ་འདོད་ན་བདག་འཛིན་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་བྱུང་ནས་ཡང་འཁོར་བའམ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཉིད་ཉི་ཤུ་ ལྔ་ཤེས་ན། །རལ་པའམ་བྱི་བོའམ་གཙུག་ཕུད་དམ། །ཆ་ལུགས་གང་གིས་གནས་ཀྱང་རུང་། །གྲོལ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །བྱ་བ་དང་། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། །བློ་སོགས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བཅད། །དྲུངས་ ནས་ཕྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཡིད་ལ་བདག་ཅེས་གནས་པ་ནི། །བྱེ་བྲག་པ་ཡི་ཐར་པར་ཤེས། །ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་ན་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀ་ལ་ཐར་པ་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་ གྲོལ་བའི་ཚེ་ན་བདག་མེད་ན་བདག་མེད་དེ་ནི་སྔར་མ་གྲོལ་བ་ན་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཡིད་ལ་བདག་ཡེ་ནས་མི་ལྡན་པ་ལ་གང་དེ་མཐོང་བ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་གཉུག་ མའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བར་མདོ་ལས་བཤད་དེ་ཅི་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་ནི་མཐོང་བ་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །འདི་ལ་གྲོལ་བ་ཡོད་ཉིད་ན་ཞེས་འདོན་པ་དེ་ནི་བཤད་དཀའོ། །ཁ་ ཅིག་ནི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་མཐོང་བ་དེ་གཉུག་མའི་རང་བཞིན་དུ་བཤད་ཅེས་འཆད་དོ། །གལ་ཏེ་བདག་རྟག་པ་མེད་ན་མི་རྟག་པ་ལ་རྒྱུན་མི་རུང་བས་ཆད་པའི་ལྟ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། 1-419 དེ་ལྟ་ན་བསྐལ་པ་དང་པོ་ནས་ད་དུང་རྩྭ་སོགས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཅི་སྟེ་ཡོད་མི་རྟག་པ་ལ་རྒྱུན་མེད་པ་དེ་བདེན་ན་སུ་ལའང་གཏི་མུག་དང་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་མི་འབྱུང་ བར་འགྱུར་བས་ཆད་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །བདག་ནི་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་ནང་གི་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རང་རང་གི་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་བྱ
Chinese
被称为‘完全毁灭’。正如所说。对于胜论派等一些人来说，他们认为无法指出像微尘、头发尖的百万分之一、芥子大小、或像清澈的玻璃球般拇指大小、或像须弥山大小的事物，但他们通过目标行为的标志来证明其存在。而持有佛陀教义的智者则视其为无我。 此外，如果‘我’是常恒的，就不会有烦恼和痛苦等损害；如果没有损害，也就没有从损害中解脱的可能性。因此，任何外道所认为的常恒之‘我’，都不可能获得解脱，因为它前后没有区别，并且无法通过努力消除旧的过失和产生新的功德，就像虚空一样。另外，如果存在‘我’，那么认为‘无我’就是不合理的，因为迷惑颠倒。如果认识到‘我’的真实，最终从痛苦中解脱也会变成虚假的，因为在佛教的教义中，涅槃是存在的，而执着于‘我’的存在就是一种颠倒的认知。 如果按照你们的观点，认识到‘我’的真实就是涅槃，那么从我执中就会产生烦恼，然后再次轮回或转变。正如所说：‘如果了解二十五个真谛，无论是留发、剃发还是束发髻，以任何形式存在，都能获得解脱，对此毫无疑问。’以及《论理之光》中说：‘通过瑜伽切断智慧等‘我’的功德，从根源上拔除，心中认为有‘我’存在，这就是胜论派的解脱。’ 因此，如果存在‘我’，那么内外都不可能获得解脱。如果解脱时没有‘我’，那么未解脱时也应该没有‘我’，因为对于心中原本没有‘我’的人来说，所见到的就是自性，经文中说见到本有的法性。因此，什么也见不到就不是殊胜的见解。如果说‘在这种情况下存在解脱’，那就很难解释了。有些人解释说，见到没有突发污垢的状态，就被称为本有的自性。 如果‘我’不是常恒的，那么无常的事物不可能有连续性，因此会堕入断见。如果是这样，那么从最初的劫到现在，草等事物的连续性又是如何存在的呢？如果无常的事物没有连续性是真实的，那么任何人都不应该产生愚痴和贪嗔等烦恼，因此没有断见的过失。即使假设‘我’存在，色等内外轮回和涅槃的五蕴，也是各自从不同的因缘中产生、坏灭和安住。
English
It is said to be 'completely destroyed.' As it is said. For some, such as the Vaiśeṣikas (a school of Indian philosophy), they believe that it is impossible to point out things like a dust particle, one millionth of a hair tip, the size of a mustard seed, or the size of a thumb like a clear glass ball, or the size of Mount Meru, but they prove its existence by the sign of targeted action. And the wise who hold the doctrine of the Buddha see it as non-self. Furthermore, if the 'self' is permanent, there would be no harm from afflictions and suffering; if there is no harm, there is no possibility of liberation from harm. Therefore, the permanent 'self' that any non-Buddhist believes in cannot attain liberation, because there is no difference between before and after, and it is impossible to eliminate old faults and generate new merits through effort, just like space. Also, if there is a 'self', then thinking 'no-self' is unreasonable, because it is a delusion. If one recognizes the truth of the 'self', ultimately liberation from suffering will also become false, because in the Buddhist doctrine, Nirvana exists, and clinging to the existence of the 'self' is a reversed cognition. If, according to your view, recognizing the truth of the 'self' is Nirvana, then from self-grasping, afflictions will arise, and then there will be rebirth or transformation again. As it is said: 'If one understands the twenty-five principles, whether with hair, shaved head, or topknot, in whatever form one exists, one will attain liberation, without any doubt.' And in Nyāyakusumāñjali (A Shower of Reason) it says: 'By yoga, cutting off the qualities of the mind, etc., of the self, uprooting them from the root, the one who dwells in the mind thinking there is a self, this is known as the liberation of the Vaiśeṣikas.' Therefore, if there is a 'self', then liberation is impossible both internally and externally. If there is no 'self' at the time of liberation, then there should be no 'self' even when not liberated, because for those who originally have no 'self' in their minds, what is seen is the self-nature, and the scriptures say that one sees the inherent Dharma nature. Therefore, seeing nothing is not a supreme view. If one says 'there is liberation in this case', then it is difficult to explain. Some explain that seeing the state without sudden defilements is said to be the inherent self-nature. If the 'self' is not permanent, then impermanent things cannot have continuity, so one will fall into nihilism. If that is the case, then how does the continuity of grass, etc., exist from the first kalpa until now? If it is true that impermanent things have no continuity, then no one should generate afflictions such as ignorance and attachment, so there is no fault of nihilism. Even if we assume that the 'self' exists, the five aggregates of form, etc., of internal and external samsara and nirvana, each arise, perish, and abide from their respective different causes. -------------------------------------------------------------------------------- ེད་པར་
Tibetan
མཐོང་གི་བདག་གིས་ནི་བྱེད་པར་མ་མཐོང་བས་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་རྒྱས་པར་ནི་ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ན་ཡོད་དོ། །གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་འགྱུར་ཉིད། །དེ་ལས་གཞན་པ་དེ་ ཡི་རྒྱུར། །རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ། །རྒྱུ་རྣམས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་བྱེ་བྲག་ལ་མཚོན་ནས་སྟོན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཏེ་དཔེར་ན་ས་བོན་ཏེ་རྒྱུ་སྔ་མས་ བྱས་པ་ལ་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་ཡང་རྒྱུས་བྱས་པ་ཞེས་དང་། མི་རྟག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རྟག་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། །རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་སྤོང་བའི་ཚུལ་སྟོན་པ་ནི་ གང་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ་དངོས་པོ་འཇུག་འགྱུར་བ་ནི་རྒྱུ་ཚང་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུན་མ་ཆད་དུ་འབྱུང་བས་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་འདིས་ནི་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པ་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པས་འཁོར་འདས་རྒྱུན་ཆགས་མེད་པ་དང་། 1-420 དཔྱོད་པ་བ་དྲི་མ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་མྱང་འདས་ཡེ་མེད་པར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་སེལ་ལོ། །དངོས་པོ་ལྡོག་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྒྱུ་ལོག་ན་འབྲས་བུ་ལྡོག་པས་རྟེན་འབྲེལ་ལ་ རྟག་པའི་མཐའ་སེལ་ཏེ་འདིས་གྲངས་ཅན་དང་དཔྱོད་པ་པ་དང་དབང་ཕྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་རྟག་པ་མ་ལོག་པར་འབྲས་བུ་རྟག་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་སེལ་ཏེ་དེ་དག་གི་ཚུལ་རྒྱས་ པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག་ཏུ་བལྟའོ། །བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་བྱུང་དེའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་ཅི་ཕྱིར་ཆད་པར་འགྱུར། །དེ་ལོག་ན་ནི་རྟོག་པ་ལ། །ཇི་ལྟར་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ སྨྲོས། །ཞེས་བཤད་དོ། །འགྲེལ་པས་དངོས་པོའི་སྒྲ་རྒྱུ་འབྲས་སོ་སོ་ལ་སྦྱར་བ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་ཏོ། །བདག་དགག་པའི་རབ་ ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་པའི་བཤད་པའོ།། །། ༄། །དུས་དགག་པ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པ། དུས་དགག་པ་སྟོན་པ་ན་འབྱུང་བ་བཞི་དང་ནམ་མཁའ་དང་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་མྱུ་གུ་དང་མེ་ཏོག་དང་རྩི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མི་སྐྱེ་ བས་དུས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ལ་དེའང་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་མུ་སྟེགས་དུས་རྒྱུར་སྨྲ་བ་དག་འདོད་པ་དེ་འགོག་པ་ནི་དེ་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། 1-421 གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་གང་དུའང་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཁྱབ་པ་ངེས་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐད་ཅིག་ དང་ཐང་ཅིག་དང་ཡུད་ཙམ་ལ་སོགས་པའང་ཉི་མའི་འགྲོས་ལ་བརྟགས་པ་ཡིན་པས་དུས་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པས་རྟགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་འཁྲུལ་བའི་རྟགས་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ ན་བུ
Chinese
因为我没有看到‘见’是‘作者’，所以它不是原因。这种扩展存在于确定量时。如果存在什么，什么会改变？除了它之外，它就是它的原因。如果是概念，那么一切事物的原因将是无限的。’这就是所说的。通过具体例子来展示它，例如，种子是先前原因所产生的，而果实——苗芽，也被认为是原因所产生的。两种无常的事物表明没有常的原因和结果。通过缘起显示避免常断二边的道理，即‘因为’，事物变化是因为原因具足，所以果实不断产生，因此轮回和涅槃的缘起不会断绝。这驳斥了顺世外道认为没有前后世，因此轮回和涅槃没有连续性的观点。 思辨者认为垢染是心性的本质，因此认为没有涅槃，这破除了这种邪见。‘事物逆转’意味着如果原因逆转，果实也会逆转，因此缘起避免了常边。这驳斥了数论派、思辨者和自在天派等认为原因常住不逆转，因此果实常住产生的观点。关于这些观点的详细阐述，请参考《宗义妙花》。《二谛论》中说：‘因为从原因产生，所以，为什么会断灭呢？如果它逆转，那么对于概念，怎么能说是常住呢？’解释说将‘事物’一词分别应用于原因和结果是不正确的。这也表明一切法不是自性成立的。《破我论》第十的解释完毕。 第十一，《破时论》。 在驳斥时间的观点时，即使存在四大、虚空和种子等，苗芽、花朵和植物等也不会生长，因此需要依赖时间的因素，而时间是常住的。’这是外道认为时间是原因的观点，驳斥这种观点是因为时间不是独立于事物而存在的，因为它不可见，并且无法像感觉等一样被体验，也无法像色声等一样被根识觉知。它也不能通过推理来证明，因为对于任何没有通过现量证明的事物，都无法确定其周遍性。刹那、瞬间和须臾等都是根据太阳的运行来计算的，与时间没有关联，因此不是有效的理由。也没有其他无误的理由。因此……
English
Because I do not see 'seeing' as the 'agent', it is not the cause. This elaboration exists when the measure is ascertained. If something exists, what will change? Other than that, it is the cause of it. If it is a concept, then the causes of all things will be infinite.' That is what is said. Showing it through specific examples, for example, the seed is produced by the previous cause, and the fruit—the sprout, is also considered to be produced by the cause. Two impermanent things show that there is no permanent cause and effect. Showing the way to avoid the extremes of permanence and annihilation through dependent origination, that is, 'because', things change because the causes are complete, so the fruit continuously arises, therefore the dependent origination of samsara and nirvana will not be cut off. This refutes the Carvaka's view that there are no past and future lives, therefore samsara and nirvana have no continuity. The Mimamsakas believe that defilement is the essence of the mind, therefore they believe that there is no nirvana, which refutes this wrong view. 'Things reverse' means that if the cause reverses, the fruit will also reverse, therefore dependent origination avoids the extreme of permanence. This refutes the Samkhya, Mimamsakas, and Ishvaravadins, etc., who believe that the cause is permanent and does not reverse, therefore the fruit is permanently produced. For a detailed explanation of these views, please refer to 'Ornament of Tenets'. The Two Truths say: 'Because it arises from a cause, therefore, why would it be annihilated? If it reverses, then for the concept, how can it be said to be permanent?' The explanation that applying the word 'things' separately to cause and effect is incorrect. This also shows that all dharmas are not established by their own nature. The explanation of the Tenth, 'Refutation of Self', is completed. The Eleventh, 'Refutation of Time'. In refuting the view of time, even if the four elements, space, and seeds, etc., exist, sprouts, flowers, and plants, etc., will not grow, therefore it is necessary to rely on the factor of time, and time is permanent.' This is the view of the Tirthikas who believe that time is the cause, refuting this view because time does not exist independently of things, because it is not visible, and cannot be experienced like feelings, etc., nor can it be perceived by root consciousness like forms and sounds, etc. It also cannot be proven by inference, because for anything that has not been proven by direct perception, its pervasiveness cannot be determined. Moments, instants, and short periods of time, etc., are all calculated according to the movement of the sun, and have no connection with time, therefore they are not valid reasons. There is also no other infallible reason. Therefore…… --------------------------------------------------------------------------------