Tibetan
་བསྟན། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་བདག་ཤེས་པའི་ཡོད་པར་རྟག་ན་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གཙོ་བོ་རྣམས་ལོག་སྟེ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་མེ་རྟག་ན་བུད་ཤིང་དོན་ མེད་པ་བཞིན་ནོ། །མེ་བུད་ཤིང་ལས་འབར་བ་བཞིན་ཤེས་རིག་ཡུལ་ལྔ་ལ་གཙོ་བོ་ལས་འཁོར་བའི་ཚུལ་ནི་བཤད་ཟིན་ལ་རྟག་པ་ནི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པས་གཙོ་བོ་ལ་ཡེ་མི་ལྟོས་ པར་འགྱུར་ན་ལྟོས་པར་ཡང་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤིང་གི་རྫས་ནི་གཡོ་བའི་བྱ་བ་བཞིན་མ་ཞིག་གི་བར་ དུ་གཡོ་བ་མེད་པར་སྡོད་པས་ཤིང་རྟག་ལ་གཡོ་བ་མི་རྟག་པ་བཞིན་དང་སྡོད་པ་རླུང་ལ་མི་ལྟོས་ལ་གཡོ་བ་ལྟོས་པ་བཞིན་འདི་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེས་ན་ཤིང་གི་རྫས་ དེ་འདྲ་བའི་སྐྱེས་བུའི་ཡོད་པ་ནི་གཙོ་བོ་ལ་མི་ལྟོས་པས་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་གཡོ་བ་དང་འདྲ་བ་ཡུལ་ལྔ་ཤེས་པའི་ཡོད་པ་ནི་གཙོ་བོ་མེད་པར་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་ཏེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱེས་བུ་བེམ་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། 1-414 སེམས་དང་ལྡན་པས་སེམས་ཡིན་པ་སྔར་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་བྱའི་གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཉེས་པ་དེ་དག་གིས་འཇིགས་ནས་སྐྱེས་བུ་དེ་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་ ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཁམས་ཏེ་ཤེས་པའི་རྒྱུའམ་ས་བོན་དུ་མཐོང་ཞིང་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་ཤེས་པའི་གསལ་བར་ཡོད་དེ་ལྕགས་མེ་དང་ལྡན་བྲལ་ཞུ་འཁྱགས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ་གཙོ་བོ་ཡོད་མེད་ལས་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ཡོད་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྲངས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཁ་ཅིག་ན་རེ་ ངེད་ཤེས་པའི་ཡོད་པ་ནི་གཉིས་ཀའི་དབང་པོ་ཡོད་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལ་ལྡན་ཏེ་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་བདག་གམ་སྐྱེས་བུ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཏུ་ཆེ་ལ་དེ་ལ་ཡིད་རྡུལ་ཕྲ་ རབ་ཙམ་ཞིག་ལྡན་ཏེ་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་ཤེས་པ་ཅན་ཡིན་པས་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་མིན་དུ་མཐོང་ སྟེ་བདག་རྫས་དང་ཡིད་དེའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པས་བདག་གི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ལ་དེ་རྡུལ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ལྡན་པས་ཀྱང་དེར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་གྱི་ལན་ཚྭ་ཡོད་པས་གངྒའི་ཆུ་ཀླུང་ལན་ཚྭ་ཅན་དུ་བཞག་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། ། 1-415 འདི་ནི་བྱེ་བྲག་པའི་འདོད་པར་ཡང་བཤད་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་ཡང་བདག་གཅིག་གིས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་ན་གཞན་གྱི་བདག་དེ་རྒྱུ་མཚན་ཅིས་ངར་མི་རྟོགས་ཏེ་གཞན་གྱིས་གཞན་གྱི་བདག་ལ་ ངར་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཐུན་མོང་གི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྫས་ཐུན་མོང་བ་ལ་ངར་འཛིན་མཐུན་པར་འཇུག་
Chinese
如是说。如果承认存在能知之‘我’是常恒的，那么作为能动者的因果之主（Pradhāna，胜性）将会颠倒错乱，变得毫无意义，就像火是常恒的，那么木柴就没有意义一样。正如火从木柴中燃烧一样，知识从五境之主中产生轮回的方式已经阐述过了。常恒的事物不依赖于因缘，因此根本不依赖于主，既然已经阐述了依赖性，那么依赖性就是缘起、无自性和无常的。如果说，就像树的本质在未坏灭之前保持不动一样，树是常恒的，而摇动是无常的，静止不依赖于风，而摇动依赖于风一样，那么，像这样的树的本质，其‘补卢沙’（Purusha，神我）的存在不依赖于主，因此是常恒的自性，而类似于摇动的五境知识的存在，没有主就不会产生。如果这样说，那是不合理的，因为非知的‘补卢沙’会变成无情物，并且因为具有心识而被认为是心，这在之前已经被驳斥了，而且还会导致所知数量增加到二十六个。 如果因为害怕这些过失，而认为‘补卢沙’在其他状态下是具有知识的界，是知识的因或种子，而在其他状态下是知识的显现，就像铁与火时而结合时而分离，时而熔化时而凝固一样。如果这样认为，那么，正因为如此，‘补卢沙’会发生变化，变成无常，因为知识的显现会随着主的存在与否而存在与否。数论派的一些人说：‘我们的能知之‘我’仅仅与两者的根源有关，遍布所有众生的‘我’或‘补卢沙’像虚空一样广大，只有微尘般的意与之相关，仅仅因为这样，‘我’就是能知的，因此没有之前所说的过失。’如果这样认为，那么，正因为如此，那个‘我’的自性被看作是有知或无知，因为‘我’是实体，而意是它的功德，所以‘我’的自性不是知识，即使与之相关的是微尘般的意，也不会因此而改变，就像即使恒河中有一点点盐，也不能将恒河变成咸水一样。 这也可以说是胜论派的观点。如果说，一个‘我’遍布一切，那么为什么其他人不认为那个‘我’是‘我’呢？因为其他人会执着于其他人的‘我’，因为它是共同的，所以对共同的事物会产生共同的执着。
English
Thus it is said. If it is asserted that the knowing 'self' is permanent, then the principals of cause and effect as the agent (Pradhāna) will be reversed and become meaningless, just as if fire were permanent, firewood would be meaningless. Just as fire blazes from firewood, the manner in which knowledge arises in cyclic existence from the five objects of the principal has already been explained. A permanent thing does not depend on conditions, therefore it does not depend on the principal at all. Since dependence has already been explained, dependence is interdependent, without inherent existence, and impermanent. If it is said that just as the substance of a tree remains unmoving until it is destroyed, the tree is permanent and the movement is impermanent, the stillness does not depend on the wind, but the movement does, then, just like that, the existence of the Purusha of such a tree's substance does not depend on the principal, therefore it is of a permanent nature, and the existence of the knowledge of the five objects, which is like movement, does not arise without the principal. If it is said like that, it is not reasonable, because the non-knowing Purusha would become inanimate, and because it possesses mind, it would be considered mind, which has been refuted before, and it would also lead to the number of knowables increasing to twenty-six. If, fearing those faults, it is thought that the Purusha in other states is a realm of knowledge, the cause or seed of knowledge, and in other states there is a manifestation of knowledge, just as iron sometimes combines with fire and sometimes separates, sometimes melts and sometimes freezes. If it is thought like that, then, precisely because of that, the Purusha changes and becomes impermanent, because the manifestation of knowledge exists or does not exist depending on the existence or non-existence of the principal. Some of the Samkhya school say: 'Our knowing 'self' is only connected to the root of both, the 'self' or Purusha that pervades all beings is as vast as the sky, and only a tiny particle of mind is connected to it, and just because of that, the 'self' is knowing, therefore there are none of the faults mentioned before.' If it is thought like that, then, precisely because of that, the nature of that 'self' is seen as knowing or not knowing, because the 'self' is a substance and the mind is its quality, so the nature of the 'self' is not knowledge, and even if it is connected to a tiny particle, it will not change it, just as a tiny amount of salt cannot make the Ganges salty. This can also be said to be the view of the Vaisheshika school. If it is said that one 'self' pervades everything, then why do others not think of that 'self' as 'I'? Because others will be attached to the 'self' of others, because it is common, so there will be a common attachment to common things. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་བདག་དེ་བསྒྲིབས་པས་གཞན་གྱིས་ངར་མི་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་ལ་བསྒྲིབས་པར་མི་འཐད་དེ་བདག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཡིན་པས་དེས་དེ་ཉིད་ལ་བསྒྲིབས་ན་རང་གིས་བདག་ལའང་ངར་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གྲངས་ཅན་གང་གི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ ཆ་མཉམ་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོས་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པར་འདོད་པའི་འདོད་པ་རིག་ནས་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་དང་གཙོ་བོ་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཤེས་པ་མེད་པར་སྨྲ་ བ་དེ་དག་དང་སྨྱོན་པར་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྣ་ཚོགས་སུ་གྱུར་བར་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱིས་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་བྱེད་ཤེས་ལ་ཟ་བ་སླ་བ་ དེ་མི་ཤེས་པ་ནི་ཟ་པོ་ནི་བདག་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རིགས་པ་ནི་རིགས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པ་གཉིས་ཀ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་པ་བདག་དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀའི་བྱེད་པ་པོ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ཟ་བ་པོ་གཉིས་ཀར་འདོད་པ་འགོག་པ་ནི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་པ་མེད་དེ་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འགྱུར་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-416 ཁྱེད་བདག་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་འདོད་དེ་ཀུན་ཏུ་སོང་བ་ལ་བྱ་བ་མེད་དེ་ཡུལ་དུས་གསར་དུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །བདག་ལ་བྱ་བ་མེད་པ་ ནི་མེད་པ་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མཚུངས་ཏེ་བྱ་བ་མེད་པའི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་སྡེ་པ་བྱ་བྱེད་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་འདོད་པ་དེའང་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །མི་གནས་བྱ་བ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི་བདག་གི་བྱ་བྱེད་བཀག་པ་ཡིན་གྱི་ཆོས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་བྱ་བྱེད་བཀག་པ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ་དེ་ཁས་མི་ལེན་ན་སངས་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་ཁེགས་པས་བདག་མེད་ལ་ཁྱོད་ཅིས་མི་དགའ་སྟེ་རྟེན་འབྲེལ་ཆོས་ཙམ་དུ་ལྟ་བ་ ལས་ལྟ་བའི་དྲ་བ་ཐམས་ཅད་ལོག་ནས་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བདག་རང་བཞིན་པ་ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མཐུན་པར་འགྱུར་ན་དེ་མེད་དོ། །ཞེས་སྟོན་པ་ནི་ གྲངས་ཅན་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཁ་ཅིག་ལུས་རེ་རེ་ཞིང་ཐ་མི་དད་དུ་གནས་པའི་བདག་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བར་འདོད་དོ། ། 1-417 ཁ་ཅིག་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་གིས་ཆུ་ཐམས་ཅད་ལ་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་ཁྱབ་པ་བཞིན་བདག་གཅིག་གིས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་འདོད་དེ་བདག་ནི་ཐམས་ཅད་ན་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་ བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་ན་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་དོ། །གཅེར་བུ་པ་ལ་ལས་ལུས་ཙམ་སྟེ། །གཅེར་བུ་ལུས་ཀྱི་ཚད་བཞིན་དུ། །སྲོག་ནི་ཞུམ་དང་རྒྱས་པར་སྨྲ། །ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་ཕྱིར། །
Chinese
如同那般。如果有人说：‘因为我被他人遮蔽，所以他人不会执着于我。’那么，自己遮蔽自己是不合理的，因为所有‘我’都是一体的，如果自己遮蔽自己，那么自己也不会执着于自己了。对于数论派，他们认为三种 गुण (guṇa， गुण， गुण， 属性/美德) 平衡的自性（Prakṛti，प्रकृति，prakṛti，自性）会认知到 पुरुष (puruṣa，पुरुष，puruṣa，神我/精神) 想要体验外境的欲望，然后作为变化的作者，并且认为自性在任何情况下都不具备 ज्ञान (jñāna，ज्ञान，jñāna，知识/智慧)。那些人和疯子没有区别，因为他们的认知颠倒错乱。不了解三种 गुण (guṇa， गुण， गुण， 属性/美德) 能够轻易地创造一切变化，是因为他们认为享用者是‘我’。这种观点既不合逻辑，也不符合世俗常理。对于胜论派，他们认为‘我’既是善恶的作者，也是其果报的享受者，这种观点是站不住脚的，因为凡是具有作用的事物都是无常的，凡是造作的事物都必然会变化。' 你们认为‘我’遍及一切，但遍及一切的事物没有作用，因为它不会在新的时间和空间中出现，就像无为的虚空一样。如果‘我’没有作用，那就如同不存在的兔子角一样，因为没有作用的事物是不可能存在的。你们宗派认为存在没有作用的实体，这也是不正确的。经中说：‘一切有为法皆是刹那生灭，无有常住，何来作用？’ 这句话的意思是遮止了‘我’的作用，而不是遮止了缘起法的生灭作用。如果不承认缘起，那就不是佛教徒了。既然你们的‘我’已经被驳倒，为何不欢喜无我呢？因为从只观察缘起法的角度来看，所有的见网都会被破除，从而获得天界和解脱。如果‘我’是自性存在的，那么所有人的证悟应该是一样的，但事实并非如此。这里所说的‘业’，是指数论派和胜论派等。有些人认为，每个身体中都存在着不相同的‘我’，这些‘我’如同虚空一般遍及一切。 有些人认为，就像一个月亮可以遍布所有水面一样，一个‘我’可以遍及一切，因为‘我’遍及一切，而‘我’的 सुख (sukha，सुख，sukha，乐) 和 दुःख (duḥkha，दुःख，duḥkha，苦) 遍及一切。耆那教徒认为‘我’就是身体本身。‘耆那教徒说，生命会随着身体的缩小和增大而缩小和增大。’ 你们的观点是片面的。
English
It is just like that. If someone says, 'Because I am obscured by others, others will not be attached to me,' then it is unreasonable for oneself to obscure oneself, because all 'selves' are one. If oneself obscures oneself, then oneself will not be attached to oneself. For the Sāṃkhya school, they believe that Prakṛti ( प्रकृति, Prakṛti, Nature/Primordial Matter) with the three guṇas (गुण, guṇa, qualities/virtues) in equilibrium recognizes the desire of puruṣa (पुरुष, puruṣa, Self/Spirit) to experience external objects, and then acts as the agent of change, and they claim that Prakṛti does not possess jñāna (ज्ञान, jñāna, knowledge/wisdom) in any way. Those people are no different from madmen, because their cognition is inverted and confused. Not understanding that the three guṇas (गुण, guṇa, qualities/virtues) can easily create all changes is because they consider the enjoyer to be 'I'. This view is neither logical nor in accordance with worldly common sense. For the Vaiśeṣika school, they believe that 'I' is both the agent of good and evil and the enjoyer of its fruits, which is untenable, because everything that has an effect is impermanent, and everything that is created is bound to change. You believe that 'I' pervades everything, but something that pervades everything has no effect, because it does not appear in new times and spaces, just like unconditioned space. If 'I' has no effect, then it is like a non-existent rabbit's horn, because something without effect cannot exist. Your school believes in a mere entity without action, which is also incorrect. The sutra says: 'All conditioned phenomena are momentary. Where can there be abiding and action?' The meaning of this is to negate the action of 'I', not to negate the action of dependent origination. If you do not accept dependent origination, then you are not a Buddhist. Since your 'I' has been refuted, why are you not happy with no-self? Because from the perspective of only observing dependent origination, all nets of views will be broken, thereby attaining heaven and liberation. If 'I' is inherently existent, then everyone's realization should be the same, but that is not the case. Here, 'karma' refers to the Sāṃkhya and Vaiśeṣika schools, etc. Some people believe that there are different 'selves' residing in each body, and these 'selves' pervade everything like space. Some people believe that just as one moon can pervade all water surfaces, one 'I' can pervade everything, because 'I' pervades everything, and the sukha (सुख, sukha, happiness) and duḥkha (दुःख, duḥkha, suffering) of 'I' pervade everything. The Jains believe that 'I' is the body itself. 'The Jains say that life shrinks and expands as the body shrinks and expands.' Your view is one-sided. --------------------------------------------------------------------------------