Tibetan
་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ངེས་པར་འགྱུར་ན་དེ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་བདག་གང་ཡིན་ པ་དེ་ནི་ང་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་བདག་མིན་པ་དེས་ན་དེ་བདག་རང་བཞིན་པ་མིན་ཏེ་མཐུན་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་དུ་མ་ གཞན་དབང་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པ་གསུམ་དུ་འཁྲུལ་ནས་བདག་དུ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྐྱེ་དང་སྐྱེ་བར་ལུས་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནང་གི་སྐྱེས་བུ་བདག་དེའང་སྣ་ ཚོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ་ལ་དེ་འདོད་ན་ལུས་ལས་གཞན་དང་རྟག་པ་མི་རིགས་ཏེ་ལུས་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་བཞིན་ནོ། །ལུས་ངག་གི་རྣམ་རིག་པས་དེ་བསྐུལ་ བའི་བདག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱིར་རེག་པ་མེད་པ་ལ་བསྐུལ་བ་མེད་དེ་སྲོག་སྟེ་བདག་ཀྱང་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྐུལ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་རེག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ནི་དུས་ལྟར་ལུས་དང་ཕྱོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མེད་དོ། 1-410 སེམས་ལའང་ལུས་དང་རེག་པ་མེད་པས་ལུས་ངག་གི་སྐུལ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལ་གསུམ་འདུས་པའི་རེག་པ་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རེག་པའི་ལུས་ཅན་ཡིན་ལ་བདག་ནི་རེག་ པ་ཅན་དུ་ཁྱོད་མི་འདོད་དོ། །ཡང་ན་ངེད་སེམས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་འདོད་ལ་དེས་བསྐྱེད་པའི་རླུང་གི་རེག་པས་ལུས་ངག་གཡོ་བ་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ། འདུན་པའི་རྩོལ་བའི་འདུ་ བྱེད་ལས། །སྐྱེད་པའི་རླུང་ཅན་ཡུལ་གཞན་དུ། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ནི། །འགྲོ་བ་པོ་ཡི་མར་མེ་བཞིན། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་གིས་ཀྱང་རླུང་བསྐྱེད་ནས་གཡོ་ན་ནི་བདག་ཏུ་གཡོ་ བའམ་མི་གཡོ་བར་འགྱུར་ཏེ་རེས་གཡོ་ན་གཡོ་བྱེད་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་གཞན་པའི་བདག་མེད་དོ། །ཁོ་བོ་ནི་མི་འཚེ་བའི་ཐབས་འཚོལ་བ་དང་བདག་རྟག་པ་ འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་སྙམ་པ་ནི་འགལ་བས་ན་བཞད་གད་དུ་བྱེད་པའོ། །དོན་ནི་ཁྱེད་མི་འཚེ་བའི་ཐབས་མི་འཚོལ་བར་ཐལ་ཏེ་རྟག་པ་ལ་མེ་དང་མཚོན་དང་དུག་དང་ཐོག་ལ་སོགས་ པ་གང་གིའང་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཕ་ལམ་ལ་ཤིང་སྲིན་བསྲུང་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁྱེད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྲུང་བའི་ཆོས་ཀྱང་མི་འཚོལ་བར་འགྱུར་ཏེ་རྟག་པ་ལ་འཚེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། ། 1-411 སྐྱེ་བ་དྲན་པས་བདག་རྟག་པ་ཡོད་དེ་མི་རྟག་ན་སྔོན་ཞིག་པ་དེ་ད་ལྟ་དྲན་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ངེས་པར་སྟོན་པ་ནི་ཚེ་སྔ་མ་ལ་ལུས་རྨ་ཅན་ དུ་མཐོང་ཞིང་དྲན་པས་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་ཡང་རྨ་ཅན་དུ་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་ལུས་ཀོ་རྒྱུ་མཚན་ཅིས་མི་རྟག་པར་འདོད་དེ་ལུས་ཀྱང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཟུངས་ཤིག སྔོན་གྱི་བདག་དེ་ ད་ལྟ་མེད་ན་དེ་གཉིས་གཅིག
Chinese
如果执持的对境是确定的，那么就显示没有‘那个’，你所说的‘我’不是‘我’等其他人的‘我’，因此它不是自性之‘我’，因为它是不确定的，就像梦境一样。因此，对于众多无常且受他支配的事物，会错误地认为有与此相反的三种特性，从而产生‘我’的执着。此外，就像在一次又一次的生命中身体会变成各种各样一样，内在的补特伽罗（藏文：སྐྱེས་བུ་，梵文天城体：पुरुष，梵文罗马拟音：puruṣa，汉语字面意思：人）‘我’也会变成各种各样，如果承认这一点，那么‘我’就不能与身体分离且恒常，因为它会随着身体的变化而变化，就像身体的一部分一样。如果说身体和语言的表象是由意识驱动的，所以有‘我’存在，那么一般来说，没有触碰就没有驱动，因此生命，也就是‘我’，也不会成为这两者的驱动者，因为它没有触碰。‘我’不随时间而存在于身体中，也没有方位，因此不是恒常的。 如果心也没有身体和触碰，因此不会成为身体和语言的驱动者，那么，因为心有三者聚合的触碰，所以一切有情都是有触碰的身体，而你并不认为‘我’是有触碰的。或者，我们认为心是万物的因，由它产生的风的触碰使身体和语言运动，正如所说：‘意欲努力之造作，所生之风向他方，无间断而生起者，如行者之灯火。’如果‘我’也产生风并使其运动，那么‘我’要么运动要么不运动，如果有时运动，那么运动者就会变得无常。因此，没有独立于心之外的‘我’。如果我寻求不害的方法，并且想知道这个恒常的‘我’有什么原因，这是矛盾的，所以应该嘲笑。意思是说，你不应该寻求不害的方法，因为对于恒常的事物，任何东西都无法伤害，无论是火、武器、毒药还是冰雹等等，就像不需要用木虫来保护金刚石一样。此外，你也不应该寻求从轮回痛苦中保护自己的法，因为恒常的事物不会受到伤害，就像虚空一样。 如果因为记得前世而认为有恒常的‘我’，因为如果不是恒常的，那么就不可能记得以前已经消失的事物，那么，为了显示不确定性，如果记得前世的身体有伤，因此现在的身体也是恒常有伤的，那么你为什么认为身体不是恒常的呢？应该认为身体也是恒常的。如果以前的‘我’现在不存在，那么这两个‘我’就是一体的。
English
If the object of clinging is definite, then it shows that 'that' does not exist. The 'I' you speak of is not the 'I' of others like 'me', therefore it is not the self-nature 'I', because it is uncertain, like a dream. Therefore, for many impermanent and dependent things, one mistakenly thinks that there are three characteristics contrary to this, thus generating the clinging to 'I'. Furthermore, just as the body transforms into various forms in life after life, the inner puruṣa (Tibetan: སྐྱེས་བུ་, Sanskrit Devanagari: पुरुष, Sanskrit Romanization: puruṣa, Chinese literal meaning: person) 'I' will also transform into various forms. If you admit this, then the 'I' cannot be separated from the body and be permanent, because it changes with the body, just like a part of the body. If you say that the appearances of body and speech are driven by consciousness, so there is an 'I', then generally, without touch there is no driving, therefore life, that is, the 'I', will not become the driver of these two either, because it has no touch. The 'I' does not exist in the body according to time, nor does it have a direction, therefore it is not permanent. If the mind also has no body and touch, therefore it will not become the driver of body and speech, then, because the mind has the touch of the aggregation of three, all sentient beings are bodies with touch, but you do not think that the 'I' has touch. Alternatively, we think that the mind is the cause of all things, and the touch of the wind produced by it makes the body and speech move, as it is said: 'The effort of desire, the action, the wind that is produced goes to another place, those that arise without interruption, are like the lamp of a traveler.' If the 'I' also produces wind and makes it move, then the 'I' either moves or does not move. If it sometimes moves, then the mover will become impermanent. Therefore, there is no 'I' independent of the mind. If I seek a method of non-harm and want to know what is the cause of this permanent 'I', this is contradictory, so it should be ridiculed. The meaning is that you should not seek a method of non-harm, because for permanent things, nothing can harm them, whether it is fire, weapons, poison, or hail, etc., just like there is no need to protect diamonds with woodworms. Furthermore, you should not seek the Dharma that protects you from the suffering of samsara, because permanent things are not harmed, like the sky. If because you remember past lives you think there is a permanent 'I', because if it is not permanent, then it is impossible to remember things that have disappeared before, then, in order to show uncertainty, if you remember that the body in the past life had injuries, therefore the current body is also permanently injured, then why do you think the body is not permanent? You should think that the body is also permanent. If the previous 'I' does not exist now, then the two 'I's are one. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཏུ་སྣང་ཞིང་དྲན་པ་དེ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདུས་བྱས་རང་བཞིན་མེད་པའི་མིག་འཕྲུལ་དང་འདྲ་བ་རྒྱུད་གཅིག་པ་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལས་དང་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་དུས་གསུམ་གྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ་ཞོའི་སྣོད་འོག་ཁང་ན་གནས་པ་ལ་རྩྭའི་ཐོག་གི་སྟེང་དུ་ཕུག་རོན་ཕྱིན་པའི་ རྐང་རྗེས་སྣང་ཡང་དེར་མ་ཕྱིན་པ་བཞིན་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་གཅིག་མ་ཕྱིན་ཡང་དེ་ལྟར་དེར་ཕྱིན་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁྱུད་སྤྱད་ཀྱི་ལས་བསམ་གྱིས་ མི་ཁྱབ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བདག་ཕྱི་ནང་དུ་རྣམ་པར་ཆེ་བ་མུ་སྟེགས་པའི་འདོད་པ་ཕྱིར་བཀག་ནས་བེམ་པོ་དང་སེམས་པ་ཅན་གྱི་འདོད་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱེ་ནས་འགོག་པ་ན་གཟེགས་གཟན་པ་ནི་བདག་བེམ་པོར་འདོད་དེ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་བསྟོད་པ་ལས། 1-412 གཟེགས་གཟན་གྱིས་ནི་ཤེས་ལས་བདག །གཞན་དང་ཁྱབ་པར་ཡོངས་སུ་བརྗོད། །ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ནི་ཤེས་མེད་ན། །ཤིང་དང་འདྲ་བར་ཐལ་འགྱུར་གསུངས། །བྱ་བ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས། གཞན་གྱི་ བདག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། །འདོད་དང་སྲང་སོགས་ཡོན་ཏན་ཅན། །རྟེན་དང་ཀུན་འཇུག་ཟ་བ་པོ། །སེམས་མིན་སེམས་དང་ལྡན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་བར་དྲན་པར་ནི་ མི་རིགས་ཏེ་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དྲན་ན་སེམས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དང་ལྡན་པས་བདག་བེམ་པོ་ཡིན་ཡང་དྲན་ཅིང་ཤེས་པ་པོ་ཡིན་ན་སེམས་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡི་སེམས་ པ་ཅན་དེ་རང་ཉིད་སེམས་པ་མིན་པ་དང་སྐྱེས་བུ་དེ་མི་རྟག་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་དེ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ཤེས་མ་ཤེས་ཀྱིས་ཁོ་ཤེས་པ་པོ་ ཡིན་མིན་དུ་འགྱུར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རང་ཉིད་སེམས་མ་ཡིན་ཡང་སེམས་དང་ལྡན་པས་སེམས་སུ་འདོད་ན་བདག་སེམས་མ་ཡིན་པ་དང་ལྡན་པས་སེམས་ཀྱང་སེམས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་བདག་གིས་ཡོན་ཏན་མིག་སོགས་བློ་ལྔ་བདེ་སྡུག་དང་། འདོད་སྡང་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་འདུ་ཤུགས་འབད་ཅེས་བྱ་བ་བཅུ་གསུམ་འདོད་དེ་དེ་འདྲའི་བདེ་སོགས་དང་ལྡན་པའི་སྲོག་སྟེ་བདག་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་རྣམས་དུས་གཅིག་ལ་བདེན་པ་མི་རུང་བས་བདེ་སོགས་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཚེ་གཞན་དང་མི་ལྡན་པར་མཐོང་བ་དེ་ཕྱིར་བདག་དེ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ་ཡོན་ཏན་དུ་མར་འགྱུར་བའི་ཚེ་ཡོན་ཏན་ཅན་ཡང་དུ་མར་འགྱུར་འགྲོ་བར་ཐལ་བའོ། ། 1-413 གྲངས་ཅན་གྱི་བདག་འགོག་པ་ན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་བསྟོད་པ་ལས། སེར་སྐྱས་བདག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། །ཤེས་དང་ལྡན་པར་ཡོངས་སུ་བརྟགས། །ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མིན་ན་བདག །མི་རྟག་ཉིད་དང་ ལྡན་ཞེས
Chinese
如果显现和忆念是这样，那又是什么呢？是如幻术般无自性的事物，由于同类和异类，以及业和禅定等原因的差别，三时（过去、现在、未来）的诸法显现出各种各样的状态，这是不可思议的。就像在仓库的阁楼里，虽然没有鸽子落在草地上的脚印，但却显现出鸽子落在那里的脚印一样，过去和现在虽然没有真正地到达那里，但却显现出到达那里的样子。同样，不可思议的交合行为也是如此。因此，为了驳斥外道关于内外自我的宏大观点，区分有情和无情的观点，当进行驳斥时，胜论派认为自我是物质。在《殊胜赞》中提到： ‘胜论派认为自我具有知性，并且普遍存在。如果你认为它没有知性，那就像木头一样毫无作用。’在《业和真性总摄》中提到：‘其他宗派所说的自我的特征是，具有欲望和快乐等属性，是所依、能动者和享受者，不是心而是与心相关的。’因此，对于胜论派来说，自我不可能通过自身的体性而产生忆念，因为它本质上是物质。如果它能忆念，那就会变成心。如果说自我是物质，但因为它与心相关，所以能够忆念和认知，那么与心相关的那个有情本身就不是心，而且那个人也会变成无常，因为他不是心的体性。而且，他是否是认知者，会因为他是否认知心的对象而改变。 如果那个自我本身不是心，但因为它与心相关而被认为是心，那么与非心相关的自我也会变成非心，因为原因相同。胜论派认为自我具有十三种属性，即五根、苦乐、意愿、憎恨、法、非法、习气和努力。因此，具有快乐等属性的生命，即自我，由于快乐等相互矛盾的事物不可能同时存在，所以会看到各种各样的快乐等。当它具有某种属性时，会看到它不具有其他属性。因此，将‘自我’与这些属性联系起来，当属性变成多种时，具有这些属性的事物也会变成多种。 在驳斥数论派的自我时，《殊胜赞》中提到：‘数论派认为自我的特征是具有知性。如果你不这样认为，那么自我就会具有无常的属性。’
English
If appearance and recollection are like that, then what is it? It is like an illusion without inherent existence. Due to the differences in causes such as homogeneity and heterogeneity, as well as karma and samadhi, the dharmas of the three times (past, present, and future) appear in various states, which is inconceivable. Just as in the attic of a storehouse, although there are no footprints of pigeons on the grass, it appears as if pigeons have landed there, similarly, although the past and present have not actually arrived there, they appear as if they have arrived there. Likewise, inconceivable acts of union are also like that. Therefore, in order to refute the heretical views on the grandness of the inner and outer self, and to distinguish between sentient and insentient views, when refuting, the Vaisheshika school believes that the self is matter. In the 'Praise of Excellence', it is mentioned: 'The Vaisheshika school believes that the self has intelligence and is pervasive. If you think it has no intelligence, then it is as useless as wood.' In the 'Compendium of Action and Suchness', it is mentioned: 'The characteristics of the self according to other schools are that it has attributes such as desire and pleasure, is the support, the agent, and the enjoyer, and is not mind but related to mind.' Therefore, for the Vaisheshika school, it is impossible for the self to generate recollection through its own nature, because it is essentially matter. If it can recollect, then it will become mind. If it is said that the self is matter, but because it is related to mind, it can recollect and cognize, then that sentient being related to mind is not mind itself, and that person will also become impermanent, because he is not the nature of mind. Moreover, whether he is a cognizer will change depending on whether he cognizes the object of mind. If that self is not mind itself, but is considered mind because it is related to mind, then the self related to non-mind will also become non-mind, because the reason is the same. The Vaisheshika school believes that the self has thirteen attributes, namely the five senses, pleasure and pain, intention, hatred, dharma, non-dharma, habit, and effort. Therefore, the life that has attributes such as pleasure, i.e., the self, since contradictory things such as pleasure cannot exist simultaneously, will see various kinds of pleasure, etc. When it has a certain attribute, it will see that it does not have other attributes. Therefore, by associating 'self' with these attributes, when the attributes become multiple, the thing that has these attributes will also become multiple. When refuting the Samkhya school's self, the 'Praise of Excellence' mentions: 'The Samkhya school believes that the characteristic of the self is that it has intelligence. If you do not think so, then the self will have the attribute of impermanence.' --------------------------------------------------------------------------------