Tibetan
་གྱིས་ཤིག གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ རྒྱུ་སྡིག་པ་དང་པོ་དང་བར་དུ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྒྱུ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཉི་ཤུ་དང་། ཕྱི་ནས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་རགས་པ་དང་རྡུལ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་སོགས་པར་ ལྟ་བ་བཟློག་པ་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་སྟོན་པ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ལྟ་བ་ཀུན་ལྡོག་པ་དེ་ཡང་གཟུགས་ལྟ་བུ་གཅིག་གི་སྟོང་པར་ལྟ་བུ་དེ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་གསུམ་པོ་ ཀུན་གྱི་ལྟ་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། །གཅིག་གིས་ཐམས་ཅད་ཤེས་འགྱུར་ཞིང་། །གཅིག་གིས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་ལ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པ་ནི་སྣོད་དུ་མའི་ནམ་ མཁའ་ཐ་མི་དད་པ་དང་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་བ་ཚྭའི་རོར་མཚུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཆགས་ཤིང་མཐོ་རིས་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཐུབ་པས་བསོད་ནམས་བྱ་བར་གསུངས་ལ། འཁོར་བ་ལས་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱང་སྨད་ན་སྡིག་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། 1-390 ཝ་ར་ཎ་སིར་བྱམས་པ་ལུང་བསྟན་པ་ན། དགེ་སློང་མ་ཕམ་པས་དེའི་ཚེ་འཁོར་ལོ་བསྒྱུར་བ་དུང་དུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་སྡུག་བསྔལ་འདོད་པ་ ཁྱོད་བླུན་པོ་ཞིག་གོ་བྱ་བ་དང་། ང་ནི་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྲིད་པ་མངོན་པར་གྲུབ་པར་བསྔགས་པ་མི་མཛད་དེ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་སྟེ་ཞེས་བཤད་དོ། །འོ་ན་སྟོང་ཉིད་གཅིག་ པུས་ཆོག་གམ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ལ་བསོད་ནམས་བྱ་དང་ཀུན་ལ་དུས་ཀུན་གྱི་ཚེ་བྱ་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ནད་དེ་ལ་མི་ཕན་ཞིང་ཉེས་པ་གཞན་བསྐྱེད་པའི་སྨན་བཞིན་མེད་པར་ལྟ་ བ་དང་ཆོས་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོར་གང་སྟོན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཏེ་དཔེར་ན་ཞེས་གསུངས་ཏེ་བླུན་པས་སྐད་གཞན་ནི་དེས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ལུགས་ལ་གང་ དགེ་བར་གྲགས་པ་དེ་སྔོན་ལ་བཤད་ནས་བདག་མེད་གཉིས་ལ་རིམ་གྱིས་འཛུད་པའོ། །ཐུབ་པས་རྒྱང་འཕེན་པ་ལ་སོགས་པའི་མེད་ལྟ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་འཛིནཔ་དགག་པའི་ཕྱིར་མེད་ པ་དང་གཉིས་ཀར་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་དང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མིན་པ་ཡང་བསྟན་ཏེ་ནད་རིགས་བཞི་ལ་སྨན་རིགས་བཞི་གཏོང་བ་དང་འདྲའོ། ། 1-391 བསྟན་པ་བཞི་པོ་དེ་ལ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ཡང་དག་མཐོང་ན་གནས་མཆོག་ཐར་པ་འཐོབ་ལ། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་མཐོང་སྟེ་བླང་དོར་མ་ནོར་བར་བྱས་ན་ བདེ་འགྲོ་ཐོབ་སྟེ་དེ་ཕྱིར་ནང་བདག་སྟོང་ཉིད་བསམ་མོ། །འགྲེལ་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རྫོགས་མ་རྫོགས་དང་སྦྱར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ཉིད་ཤེས་ཀྱང་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་མ་ཚང་བས་ཚེ་འདིར་བྱ་ དང་མཚམས་མེད་ལ་སོགས་པ་མྱོང་ངེས་ཀྱི་ལས་བཞིན་ནོ། །བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་འཇིག་རྟ
Chinese
如果追随他人，那么痛苦的根源是最初的罪恶，中间是二十种烦恼的根源——我执。从外部来看，颠倒地认为蕴、界、处是粗大的、微小的，以及刹那的意识等等，能够知晓这些并加以破斥，就是善于说法的人。能够破斥一切见解，比如观色为空性，这就像是对于蕴等等三法，都能以观空性的方式来破斥。正如《三摩地王经》所说：‘以一能知一切法，以一能见一切法。’一切法的空性是一样的，就像多个容器中的虚空没有差别，海水的味道都是咸的一样。对于贪恋轮回之法，渴望善趣的人，佛陀教导他们要行善积德。对于渴望从轮回中解脱的人来说，即使是善业也应该舍弃，更何况是罪业呢？ 在瓦拉纳西（Varanasi，古印度城市名）授记弥勒（Maitreya，未来佛）时，比丘尼帕玛（Phama）当时发愿转轮王（Chakravartin，统治世界的理想君主）投生为雌性，因为她厌倦了痛苦，所以出家了，并说：‘你这个愚蠢的人，竟然想要痛苦！’而我即使只用一刹那的时间来成就显现的世间，也不会赞叹，因为那也是痛苦的根源。’那么，仅仅依靠空性就足够了吗？如果自性上行善，或者总是行善，或者在不适当的时候行善，就像药不对症，反而会产生其他危害一样，如果不这样认为，就会变成舍弃佛法。最初所宣说的是什么呢？就像譬如说一样，因为愚笨的人不了解其他的语言。先说世俗的道理，然后逐渐引导他们进入二无我（人无我和法无我）的境界。佛陀为了破斥断见（认为一切皆无的错误见解），所以宣说了有；为了破斥对实有的执着，所以宣说了无；为了破斥对有无二边的执着，所以宣说了非有非无；为了破斥一切戏论，所以宣说了非有非无亦非非有非无。这就像针对四种疾病，给予四种不同的药物一样。 如果能正确地看到这四种教法，即非有非无，就能获得最殊胜的解脱之境。如果能稍微了解业果法则，并且能够正确地取舍，就能获得善趣的果报。因此，应当思维内我的空性。注释中说，这要与智慧之光的圆满与否结合起来。如果即使了解了空性，但由于某些因缘不具足，就像今生必定要承受的业，比如造作五无间罪一样。行为就是果报，也就是世间。
English
If one follows others, then the root of suffering is the initial sin, and in between, the twenty kinds of afflictions are rooted in self-grasping. From the outside, to know and refute the inverted view that the aggregates, realms, and sources are coarse, subtle, and momentary consciousness, etc., is to be a skilled teacher of the Dharma. To refute all views, such as viewing form as emptiness, is like refuting all three dharmas of the aggregates, etc., by viewing them as empty. As stated in the Samadhiraja Sutra: 'By one, all dharmas are known; by one, all are seen.' The emptiness of all dharmas is the same, just as the space in multiple containers is no different, and the taste of seawater is all salty. For those who are attached to the laws of samsara and desire higher realms, the Buddha taught them to accumulate merit. For those who desire liberation from samsara, even merit should be abandoned, let alone sin? When Maitreya (བྱམས་པ།, मैत्रेय, maitreya, Loving-kindness) was prophesied in Varanasi (ཝ་ར་ཎ་སི།), the Bhikshuni (དགེ་སློང་མ།, भिक्षुणी, bhikṣuṇī, female monastic) Phama (ཕམ་པ།) then wished that the Chakravartin (འཁོར་ལོ་བསྒྱུར་བ།, चक्रवर्तिन्, cakravartin, Wheel-turning monarch) would be born as a female, because she was tired of suffering, so she ordained and said, 'You foolish one, you actually want suffering!' And I would not praise even the momentary accomplishment of the manifested world, because that is also the root of suffering.' So, is emptiness alone sufficient? If one naturally does good, or always does good, or does good at an inappropriate time, like medicine that does not cure the disease but causes other harm, if one does not think so, one will become abandoning the Dharma. What is taught first? It's like saying 'for example,' because foolish people do not understand other languages. First, the worldly principles are explained, and then they are gradually led into the realm of the two selflessnesses (the selflessness of persons and the selflessness of phenomena). The Buddha, in order to refute nihilism (the false view that everything is non-existent), therefore proclaimed existence; in order to refute the attachment to reality, therefore proclaimed non-existence; in order to refute the attachment to both existence and non-existence, therefore proclaimed neither existence nor non-existence; in order to refute all elaboration, therefore proclaimed neither existence nor non-existence nor neither non-existence. This is like giving four different medicines for four kinds of diseases. If one can correctly see these four teachings, that is, neither existence nor non-existence, one can attain the most supreme state of liberation. If one can slightly understand the law of karma and cause and effect, and can correctly adopt and abandon, one can obtain the result of a good rebirth. Therefore, one should contemplate the emptiness of the inner self. The commentary says that this should be combined with the completeness or incompleteness of the light of wisdom. If even if one understands emptiness, but because some conditions are not complete, like the karma that one must endure in this life, such as committing the five heinous crimes. Action is the result, which is the world. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ེན་དང་དེ་ལས་འདས་པ་ཀུན་ལ་དཀོན་ལ། དེ་ཉིད་ཤེས་ན་ཚེ་འདི་ནའང་མེད་མིན་ནི་ཡོད་ པ་སྟེ་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་སྦྱར་ནས་གྲོལ་བ་རྙེད་དཀའོ། ། ལུས་ལ་མི་གཙང་བའི་རྫས་དང་གསོ་དཀའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་ཐོས་ན་འདོད་ཆགས་སྤོང་ནུས་པ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་ པའི་ལམ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་སྟེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མཐའ་གཉིས་ཀ་མེད་པས་ལམ་བསྒོམས་ཀྱང་མི་འཛད་དོ་ཞེ་ ན། འཁོར་བ་སྤྱི་མི་འཛད་ཀྱང་བྱེ་བྲག་འཛད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ས་བོན་ལ་ཐོག་མ་མེད་ཀྱང་མེས་ཚིག་པ་ལ་མཐའ་མཐོང་བ་བཞིན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེས་བསྲེགས་པས་མི་སྐྱེ་སྟེ་རྒྱུ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-392 རྣམ་འགྲེལ་ལས། །སྲིད་པའི་སྲེད་པས་རྣམ་བརྒལ་བའི། །ལས་གཞན་འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་གང་འཕེལ་གྱིས། །སྐྱེ་བའི་ཤིང་རྟ་སྐྱེ་བོ་བྱིས་པ་ ཡིས། །ཞོན་ཞིང་ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱི་འཕང་ལོ་ཅན། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་འཕང་ལོ་གཅིག་ཉམས་ན། །ལས་ཀྱི་འཕང་ལོ་གཅིག་པུ་འཁོར་མ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པས་དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ་རྒྱས་པར་ནི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག་དང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག་ཏུ་ལྟའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ནས། བློ་ལྡན་རྣམས་ནི་ལས་དང་ ནི། །དེ་བཞིན་སྨོན་ལམ་དག་དང་ནི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་དབང་འབྱོར་བའི། །དབང་གིས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །སློབ་མ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བརྒྱད་པའི་བཤད་པའོ།། །། ༄། །དངོས་པོ་རྟག་པ་དགག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དགུ་པ། རབ་ ཏུ་བྱེད་པ་སྔ་མ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་འཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བཤད་ནས་ཕྱི་མ་བརྒྱད་ཀྱིས་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་འགོག་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་བརྒྱ་པ་ཞེས་ སློབ་དཔོན་དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་འཆད་མོད་ཀྱི། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་སྔར་གྱི་བརྒྱད་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་བརྒྱད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུན་རྩི་སྟོན་པར་འཆད་དོ། ། 1-393 དེ་ལ་དང་པོ་རྟག་པ་འགོག་པ་དང་ཕྱི་ནང་གི་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་མིན་དུ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ན་ཐམས་ཅད་ཅེས་གསུངས་ཏེ་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྲས་ བུའི་དོན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ་འབྲས་བུ་མི་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡང་འགྱུར་ནས་སྐྱེད་དེ་སྔར་མི་བྱེད་པ་ལས་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་བྱས་ནས་ རང་ཉིད་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེས་ན་དངོས་པོ་རྟག་
Chinese
对于所有超越苦难的事物来说，它们是稀有的。如果认识到这一点，即使在今生，也不是不存在，而是存在。与此结合并获得解脱是困难的。正如听到身体有不洁之物和难以治愈的疾病等缺点时，能够舍弃贪欲一样，通过修习空性之道，可以舍弃一切烦恼，因为它是所有对治法的对治法。 如果有人说，因为轮回没有开始和结束，所以即使修道也不会穷尽，那么，虽然轮回总体上不会穷尽，但个别部分会穷尽。正如种子没有开始，但被火烧毁后会看到结束一样，产生轮回的原因——烦恼，被智慧之火烧毁后就不会再生，因为原因不完整。 《释量论》中说：‘被有之贪所超越的业，不能再投生，因为共同作用者已经耗尽。’正如行为和导师所增加的那样，转生的车轮被无知的孩童乘坐，并具有烦恼之业的动力。当一个烦恼的动力耗尽时，业的动力就不会再转动。’ 想要成为唯一乘的人，关于阿罗汉如何受生的详细解释，请参考《现观庄严论》的装饰和《中观庄严论》的装饰。关于菩萨，在《经庄严论》中说：‘有智慧的人通过业、愿、三摩地和自在的力量而受生。’这是关于训练弟子的第八品解释。 第九品：驳斥事物恒常不变的论述 前八品解释了获得天界和解脱的法，后八品为了驳斥其他宗派的观点，被称为‘百论’，这是班智达吉祥法护的解释。而班智达月称则解释说，前八品使人能够成为接受空性甘露的容器，后八品则揭示了真如的甘露。 首先，驳斥恒常不变，并证明内外所有导师都是全知或非全知。‘所有’指的是包含轮回和涅槃的一切法，它们为了果而产生，因为没有看到不产生果的事物。果也是变化后产生的，因为从以前不产生到产生，并且产生后自身灭亡。因此，事物不是恒常的。
English
For all that transcends suffering, they are rare. If one recognizes this, even in this life, it is not non-existent, but existent. It is difficult to unite with this and find liberation. Just as hearing of the impurities of the body and incurable diseases, one can abandon desire, so too, by meditating on emptiness, one can abandon all afflictions, because it is the antidote to all antidotes. If one says that because samsara has no beginning or end, even if one practices the path, it will not be exhausted, then, although samsara in general will not be exhausted, individual parts will be exhausted. Just as a seed has no beginning, but when burned by fire, an end is seen, so too, the cause of rebirth—afflictions—when burned by the fire of wisdom, will not be reborn, because the cause is incomplete. The Commentary on Valid Cognition says: 'Karma that is overcome by the craving for existence cannot cause further rebirth, because the co-actor is exhausted.' As action and the teacher increase, the chariot of rebirth is ridden by ignorant children, and has the momentum of afflictive karma. When one momentum of affliction is exhausted, the momentum of karma alone does not turn.' For those who desire the One Vehicle, a detailed explanation of how Arhats take rebirth can be found in the Ornament of the Middle Way and the Ornament of Realization. As for Bodhisattvas, the Ornament of the Sutras says: 'Those with intelligence are born through the power of karma, vows, samadhi, and mastery.' This is the explanation of the eighth chapter on training disciples. Ninth Chapter: Refutation of the Assertion of Permanent Entities The first eight chapters explain the Dharma for attaining heaven and liberation, and the latter eight chapters, in order to refute the views of other schools, are called the 'Hundred Arguments,' as explained by the teacher Palden Chokyong. The teacher Chandrakirti explains that the first eight chapters make one fit to be a vessel for the nectar of emptiness, and the latter eight chapters reveal the nectar of suchness. First, refuting permanence and proving whether all the teachers, internal and external, are omniscient or not. 'All' refers to all phenomena included in samsara and nirvana, which arise for the sake of a result, because no object that does not produce a result is seen. The result also arises after changing, because it changes from not producing to producing, and after producing, it ceases itself. Therefore, things are not permanent. --------------------------------------------------------------------------------