Tibetan
ྲད་འདོད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྤུངས་མེད་པའི་ཁྲོ་བ་ལས་ཞེ་སྡང་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་བླང་དོར་མི་ཤེས་པ་ལས་གཏི་མུག་ གི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་སྟེ་གསུམ་པོ་དེ་དག་གིས་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་མི་རྟོགས་པས་སྡུག་བསྔལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་ཏེ་འཁོར་བར་རྒྱུན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །འགལ་བ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པར་སྟོན་ པ་ནི་བད་ཀན་ཆུའི་ཁམས་དང་། མཁྲིས་པ་མེའི་ཁམས་ཞེས་དང་ཆགས་པ་དང་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་ཡུལ་གཅིག་ལ་འགལ་ཕྱིར་རོ། །གཏི་མུག་ནི་གཉིས་པོ་དང་མི་འགལ་བས་ལྷན་ཅིག་གནས་སོ། །དེ་ དག་འཕྲལ་དུ་སྤོང་བའི་ཐབས་སྟོན་པ་ན་འདོད་ཆགས་ལ་རང་གི་ལུས་བྲན་བཞིན་བཀོལ་ཏེ་ལུས་ལ་མི་འཕངས་པ་དེའི་སྨན་ཡིན་ཏེ་དེ་སྐྱེ་ལོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེ་སྡང་ལ་དེ་རྗེ་ བོ་བཞིན་ཚིག་སྙན་དང་ཟས་གོས་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ་ཕངས་ཤིང་གཅེས་པར་བྱེད་པ་དེའི་སྨན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏི་མུག་ནི་དེ་གཉིས་གང་དང་ལྷན་ཅིག་པ་དེའི་སྨན་གཉིས་པོ་དེས་བཅོས་པར་བྱའོ། ། 1-378 དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་གཏི་མུག་ནི་བློ་གསལ་བས་བཅོས་སོ། །སྔ་དྲོ་དང་པོར་གཏི་མུག་འབྱུང་བ་ནི་གཉིད་རྨུགས་དང་འབྲེལ་ཞིང་བད་ཀན་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིན་དགུང་ཁྲོ་བ་འབྱུང་བ་ ནི་བྱ་བ་དུ་མ་བྱེད་ཅིང་མཁྲིས་པ་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགོང་དྲོ་འདོད་ཆགས་འབྱུང་བ་ནི་བྱ་བ་རྣམས་བཤོལ་ཞིང་ཟས་ཀྱིས་ལུས་རྒྱས་ལ་རླུང་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲེལ་པ་ལས། གང་ཞིག་ཉོན་མོངས་རིམ་ཤེས་ནས། །དེ་གཞོམ་པ་ལ་ཚུལ་སྒོམ་པ། །དེ་ཡིས་དེ་དག་སེལ་བྱེད་དེ། །སྨན་པའི་རྒྱལ་པོས་ནད་རྣམས་བཞིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །འདོད་ཆགས་མཛའ་མིན་མཛའ་འདྲ་ནི་དེ་དང་ འདྲ་བའི་རྣམ་པར་སྟོན་པ་དེས་དེ་ལ་ཁྱོད་མི་འཇིགས་ལ་མི་ཕན་ཏེ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ཞེས་སྦྱར་ཏེ་དེ་ཤིན་ཏུ་སྤང་དཀའ་བས་དེ་སྐྱེ་བའི་གོ་སྐབས་མེད་པར་བྱས་ལ་སྤངས་ཏེ་ རྒྱལ་པོ་སྐྱ་སེང་དྲང་སོང་གི་སྨོད་པ་བསྲུངས་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲིད་སྤངས་ནས་ནགས་སུ་སོང་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེ་སྡང་ནི་སྒྲའི་རྣམ་པ་དང་གཏི་མུག་ནི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བར་མའི་ཚུལ་ གྱི་འོང་བས་དེ་གཉིས་སྤང་སླའོ། །འདོད་ཆགས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་རྒྱུ་བག་ཆགས་དང་རྐྱེན་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་སྟེ་དེ་ནི་མདུང་ཁྱིམ་དང་བྱའི་གཤོགས་པ་བཞིན་ཡ་བྲལ་བས་ལྡོག་པས་སྤང་སླ་ལ། 1-379 གཅིག་ཤོས་སྔ་མ་ནི་བག་ཆགས་རྟག་ཏུ་སེམས་ལ་གནས་པས་སྤང་དཀའ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་དགོས་སོ། །ཞེ་སྡང་བརྟན་པ་ནི་འཁོན་འཛིན་ཡུན་རིང་བ་དང་ཉེས་ཆེན་མཚམས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ མཐར་བྱེད་པ་ནི་ཟད་པར་རོ། །ཤ་ཁྲག་གི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་བསྟེན་པ་བཞིན་གཏི་མུག་ལ་ནི་ཀུན་གནས་ཏེ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ་དེ་མི་ཤེས་པའམ་བདེན་པ
Chinese
贪欲生起贪著之苦，无端生起嗔恨之苦，不明取舍生起愚痴之苦，此三者因不了解痛苦，反而执苦为乐，故于轮回中恒受苦难。显示相违诸法不能并存，如涎为水界，胆为火界，贪著与背离，于一境相违故。愚痴与二者不相违，故能并存。显示立即断除彼等之方便，于贪欲，如役使自身如奴仆，不顾惜身体，是其对治，因贪欲无生起之机故。于嗔恨，如待君王般，以悦耳之语、饮食衣物等供养，珍爱之，是其对治。愚痴若与二者之一并存，则以对治二者之法对治之。 若愚痴不与二者并存，则以智慧对治之。早晨最初生起愚痴，因与睡眠昏沉相关，且涎液偏盛故。中午生起嗔恨，因多作事务，且胆汁偏盛故。傍晚生起贪欲，因事务皆已停止，饮食使身体丰腴，且风偏盛故。《释论》云：‘何人若知烦恼次第，为调伏彼而修持，彼能遣除彼等，如医王之治诸病。’贪欲似友非友，乃以相似之相示现，对其说：‘汝于我不惧亦无益，乃作损害者。’如是连缀，因贪欲极难断除，故当使其无生起之机而断除之，如迦叶仙人王为守护对己之呵责，而舍弃王位入于森林。嗔恨以声音之相，愚痴以非二者之中间状态生起，故二者易于断除。贪欲从无始以来串习之习气，以及可意之境等因缘而生，如矛与鸟之翅膀般，可分离故易于断除。 前者（嗔恨）因习气恒常存于心中，故难断除，需以智慧断之。嗔恨之坚固，乃因怀恨日久，以及犯极大罪等，最终之果乃是耗尽。如血肉之躯依赖身体之诸根等，愚痴则与一切并存，如是连缀，因其不了解或不认识真谛。
English
Suffering arises from attachment due to desire, suffering arises from hatred due to unprovoked anger, and suffering arises from ignorance due to not knowing what to accept or reject. Because these three do not understand suffering, they perceive suffering as happiness, and thus constantly suffer in samsara. Showing that contradictory things cannot coexist, such as phlegm being the water element and bile being the fire element, and attachment and aversion being contradictory in one object. Ignorance does not contradict the two, so it can coexist. Showing the means to immediately abandon them, for attachment, using one's own body like a slave and not caring for the body is the remedy, because attachment has no chance to arise. For hatred, treating it like a king, offering it with sweet words, food, clothing, etc., and cherishing it, is the remedy. If ignorance coexists with one of the two, it should be treated with the remedies for both. If ignorance does not coexist with the two, it should be treated with wisdom. Ignorance arises first in the morning because it is related to sleepiness and lethargy, and phlegm is predominant. Anger arises at noon because many tasks are performed and bile is predominant. Attachment arises in the evening because tasks are stopped, food makes the body plump, and wind is predominant. The commentary says: 'Whoever knows the order of the afflictions, and cultivates the method to subdue them, he will eliminate them, like the king of doctors treating diseases.' Attachment is like a friend but not a friend, showing a similar appearance, saying to it: 'You are not afraid of me and are not beneficial, but harmful.' Thus connecting, because attachment is very difficult to abandon, it should be abandoned without giving it a chance to arise, like King Kasyapa Rishi abandoning the kingdom and going to the forest to protect himself from criticism. Hatred arises in the form of sound, and ignorance arises in a state that is neither of the two, so both are easy to abandon. Attachment arises from the habitual tendencies accumulated since beginningless time, and from causes such as desirable objects, like a spear and a bird's wings, which can be separated, so it is easy to abandon. The former (hatred) is difficult to abandon because the habitual tendencies always remain in the mind, so wisdom is needed. The persistence of hatred is due to prolonged resentment and the commission of great sins, etc., and the ultimate result is exhaustion. Just as the body of flesh and blood relies on the senses of the body, etc., ignorance exists with everything, thus connecting, because it does not understand or recognize the truth. -------------------------------------------------------------------------------- ར་སྒྲོ་
Tibetan
འདོགས་པ་ལ་བྱས་ཀྱང་རུང་ཏེ་མེད་ན་ལུས་མེད་པའི་དབང་པོ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྤོང་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་ཞེས་པའོ། །དུག་གསུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་རྟག་ཏུ་འཛིན་པའི་གར་དང་ སོགས་པ་བཞད་གད་དང་འཇོ་སྒེག་དང་ཕྲེང་བ་དང་རྒྱན་ཁ་དོག་དྲི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་ལ་གཏོང་བ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་དང་གཙང་སྦྲ་དང་སྙན་སྨྲ་དང་འཇམ་དེས་ཅན་ དུ་འགྱུར་བ་དེ་འདྲ་དང་སོགས་པ་བདེ་བ་དང་བཟོ་བ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སྤྱོད་པའི་འོ། །དེ་གཉིས་འདྲེས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པ་ སྟེ་དེ་དག་གིས་དེ་ལྡན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་གོ །དེ་འདུལ་བའི་ཐབས་སྟོན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་སྟེ་དགེ་ལེགས་ཏེ་བདེ་སྐྱིད་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཟས་སྟན་གཅིག་པ་དང་ཕྱིས་མི་ལེན་དང་གོས་ཆོས་གོས་གསུམ་པ་དང་ཕྱིང་པ་པ་དང་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པ་དང་གནས་མལ་གཙུག་ལག་ཁང་སྤངས་ནས་དུར་ཁྲོད་པ་དང་ཤིང་དྲུང་པ་དང་བླ་གབ་མེད་པ་དང་གཞི་ཇི་བཞིན་པ་དང་ཡང་སྒོ་ཐར་ཆགས་སུ་རྒྱུ་བ་དང་ཅི་ཐོབ་པ་ལེན་པ་དང་རྐང་པ་སྐུད་པ་དང་བྲལ་བ་དང་ཙོག་པུ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བླ་མའི་དྲུང་གནས་ནི་དེས་ཁྲིམས་གྲོགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-380 ཞེ་སྡང་ནི་དེ་ལས་བཟློགས་པ་དང་གནས་དབེན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཏི་མུག་ནི་དེ་གཉིས་འདྲེས་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་གང་དང་འདྲེས་བལྟས་པས་སོ། །དཔེར་ན་བྲམ་ཟེ་འདྲེར་སྐྱེས་པ་མི་གཙང་བའི་ རྫས་ཀྱིས་འདུལ་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེ་སྡང་འདུལ་བ་ནི་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་སྟོབས་ཅན་ལ་ཁྲོ་བས་བདག་ཉིད་ཅེས་དང་གནོད་ནུས་པ་ཅན་ལ་ཁྲོ་ན་རང་བརྩེ་མེད་དུ་སྟོན་པས་ཁྲོ་ བ་དེ་ནི་ཐ་ཆད་ཅེས་སྦྱར་རོ། །ཡང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སྒྲས་སྔོན་བྱས་པའི་སྡིག་པ་ཟད་པར་བྱེད་དེ་རྨོངས་ཤིང་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཁྱོད་རང་ཉིད་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་དག་པར་མི་ འདོད། སྒྲ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མེའི་ཚ་བ་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་མི་བྱེད་དེ་སྨྲ་མཁན་ལ་མི་གནོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་རང་གི་རྣམ་རྟོག་གཞན་དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ སྙམ་དུ་རློམ་པ་རང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་གཤེ་བ་པོ་ལ་ཆད་པ་བྱ་བར་བཤད་པ་དེ་ནི་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པར་ཡང་འགྱུར་ ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་མཉམ་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མི་མཉམ་པས་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །སྨད་བྱའི་སྐྱོན་དེ་དོན་ལ་ཡོད་ན་དེ་ཤེས་ནས་བདེན་པ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་བྱ་བ་དང་མི་བདེན་པ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཅི་སྨོས་ནི་མི་བདེན་པ་སྨྲས་པས་ཁོ་རང་སྐྱོན་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-381 དེས་ན་མཁས་པས་བདེན་མི་བདེན་གཉིས་ཀའི་སྨྲ་བ་པོ་ལ་བཟོད་པར་བྱའོ། ། གང་ཟག་དམན་པ་ལས་མི་སྙན་པ་སྨྲ་བ་ཙམ་ངེས་འབྱུང་ཡིད་འ
Chinese
即使是羽毛装饰，如果缺少，就像没有身体的感官一样。舍弃它，就是指‘依赖’。显示运用三种毒素的特征是，总是沉迷于舞蹈等，以及欢笑、妩媚、花环、装饰、颜色、香味、花朵等，喜欢成为施舍者、享用者、清洁者、甜言蜜语者和温柔的人，诸如此类，以及快乐和制造等。与此相反，就是运用嗔恨。运用两者混合，就是运用愚痴，通过这些可以推断出他是否具备这些特征。显示调伏这些的方法，就是‘佛’（Sangs rgyas，觉悟者），也就是善良，舍弃一切安乐，实行一餐制，不接受之后的食物，只穿三件法衣，穿毡衣，使用拂尘，住在坟墓、树下、无遮蔽处、按照规定，自由行走，接受任何所得之物，不穿鞋，坐禅等等，住在上师身边是因为上师会成为他的戒律同伴。 嗔恨与此相反，住在寂静处等等。愚痴是两者的混合，取决于与两者中的哪一个混合。例如，就像婆罗门被魔附身，用不洁之物来调伏一样。调伏嗔恨是，对没有伤害能力、有力量的人发怒，就表明自己没有自尊；如果对有伤害能力的人发怒，就表明自己没有慈悲心，因此愤怒是最低劣的。此外，不悦耳的声音会耗尽先前所造的罪业，愚昧且非神圣的你，不希望自己罪障清净吗？不悦耳的声音本身并不像火的热量那样造成伤害，就像说话者不受伤害一样。因此，认为自己的分别念会伤害他人，是自己的过错。在世间法典中说，辱骂者应受惩罚，这是错误的，因为赞美甜言蜜语者也会变成供养，因为理由相同。因此，理由相同，但有理由者不相同，所以这不是 प्रमाण (pramāṇa，量)。如果被诽谤的缺点实际上存在，那么知道这一点后，对说真话的人应该做什么，对说假话的人又该说什么呢？因为说假话的人表明他自己是有缺点的。 因此，智者应该容忍说真话和假话的人。仅仅从低劣之人那里听到不悦耳的声音，就足以产生出离心。
English
Even a feather adornment, if missing, is like a sense without a body. Abandoning it refers to 'depending'. Showing the characteristics of using the three poisons is to always indulge in dancing, etc., as well as laughter, coquetry, garlands, decorations, colors, fragrances, flowers, etc., liking to be givers, enjoyers, cleaners, sweet-talkers, and gentle people, and so on, as well as happiness and creation, etc. The opposite of this is using hatred. Using a mixture of the two is using ignorance, and through these, it can be inferred whether he possesses these characteristics. Showing the method of taming these is 'Buddha' (Sangs rgyas, Awakened One), which is goodness, abandoning all happiness, practicing one meal a day, not accepting food afterward, wearing only three Dharma robes, wearing felt clothes, using a duster, living in cemeteries, under trees, without shelter, according to regulations, walking freely, accepting whatever is obtained, being barefoot, practicing seated meditation, etc., staying near the Guru because the Guru will be his companion in discipline. Hatred is the opposite of this, living in secluded places, etc. Ignorance is a mixture of the two, depending on which of the two it is mixed with. For example, just as a Brahmin possessed by a demon is subdued with impure substances. Taming hatred is that being angry at someone who has no ability to harm and is powerful shows that one has no self-respect; if one is angry at someone who has the ability to harm, it shows that one has no compassion, therefore anger is the lowest. Furthermore, unpleasant sounds exhaust previously created sins, and you, who are ignorant and unholy, do you not want your sins to be purified? Unpleasant sounds themselves do not cause harm like the heat of fire, just as the speaker is not harmed. Therefore, thinking that one's own discrimination harms others is one's own fault. In the worldly code, it is said that the abuser should be punished, which is wrong, because praising sweet-talkers will also become offerings, because the reasons are the same. Therefore, the reasons are the same, but those with reasons are not the same, so this is not प्रमाण (pramāṇa, valid cognition). If the fault being slandered actually exists, then knowing this, what should be done to the one who speaks the truth, and what should be said to the one who speaks falsely? Because the one who speaks falsely shows that he himself is flawed. Therefore, the wise should tolerate those who speak both truth and falsehood. Merely hearing unpleasant sounds from an inferior person is enough to generate renunciation. --------------------------------------------------------------------------------