Tibetan
་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་འདིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་དང་བཅས་པ་བསྟན་ཏེ། དང་པོ་གསུམ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་གནས་གྱུར་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་སྣང་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ།། །། བདུན་པ་ཆོས་ལ་མཁས་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཆོས་ལྔས་མཁས་པ་བཤད་པ་ནི། གནས་བརྟན་ཀུན་དགའ་བོས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་རིའི་བུ་ཆོས་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་གིས་མྱུར་དུ་འཛིན་ཏོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་མདོའི་དུམ་བུའི་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་ལ་མཁས་པས་མྱུར་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན་མང་དུ་ཐོས་པས་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཕལ་ཆེར་ལྕིགས་ཤིང་ཁྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དོན་ལ་མཁས་པས་མང་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན་ཆོས་མངོན་པ་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཕུང་པོ་སོགས་ཀྱི་གཏམ་གྱི་གཞིའི་སྐབས་སུ་ཚིག་ལེའུ་མང་དུ་ཟླུམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཡི་གེ་དང་ངེས་པའི་ཚིག་ལ་མཁས་པས་ཚིག་དང་དོན་མ་ནོར་བར་འཛིན་པས་ལེགས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དང་པོས་ཤེས་བྱ་ཀུན་མཁྱེན་པས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཞེས་སོགས་ངེས་པའི་ཚིག་བཟང་པོའི་ཡི་གེ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་མིའི་ལྗོངས་ཀྱི་ངེས་པའི་ཚིག་ལ་མ་ཞེན་པར་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའི་དགོངས་པ་ལ་མཁས་པས་ཟིན་པ་ཆུད་མི་གསོན་པ་ཡིན་ཞེ་ན་སྔོན་གྱི་མཐའ་བཟུང་བའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མའི་མཐའ་དེ་དག་གི་དགོངས་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་དེ་ཐོས་པ་ཙམ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བར་ཤེས་ནས་དེའི་སྙིང་པོ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྒྱན་ལས། དོན་ཤེས་པས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གཟིངས་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རིག །ཐོས་པས་ཆོག་པར་འཛིན་སྤོང་བ། །དེས་ན་ཆོས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ཆོས་ལ་གནས་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཙུན་པ་ཆོས་ལ་གནས་པའི་དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས། བསྒོམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་བཤད་པ་མང་བ་དང་། རྟོག་པ་མང་བ་སོགས་ཐོས་པ་དང་སེམས་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ། རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣལ་འབྱོར་སོགས་བོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོས་པ་དང་སེམས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་རྫོགས་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ། ལུང་གི་ཆོས་བོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ལ་གནས་པའི་དགེ་སློང་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཐོས་བསམ་དང་སྒོམ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་ཏེ་གཉིས་ཀ་ལ་གནས་ན་ཆོས་ལ་གནས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དགེ་སློང་མདོའི་སྡེ་དང་དབྱངས་ཀྱི་སྙད་པའི་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་བཤད་པ་མང་བ་དང་། རྟོག་པ་མང་བ་ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་བཀའ་སྩལ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་མི་འདོར་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་གི་དགོངས་པ་བཤད་པ་ནི། ཐོག་མར་ཚིག་འཛིན་པའམ་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་བྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་། གཞན་ལ་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་བསྟན་པར་བལྟའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྦྱོར་བ་དང་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་བསྟན་པར་བལྟའོ། །དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། རྒྱུན་དུ་ཆུད་པ་དང་གུས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མི་འདོར་བ་ཞེས་པས་བསྟན་ལ། རྟག་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མ་ལོག་པར་སྦྱོར་བས་བསྡུས་པ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འདོར་བ་ཞེས་པས་བསྟན་པར་ལྟའོ། །ཆོག་པར་མི་འཛིན་པ་ནི། ནང་དུ་སེམས་ཞི་གནས་སུ་བྱེད་པ་མི་འདོར་ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། རོ་མྱོང་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་པོ་ཁོ་ནས་ངོམས་པས་གོང་ནས་གོང་དུ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་པ་ལས་རོ་མི་མྱང་བས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཞི་གནས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། །། བརྒྱད་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པ་ལ་བདུན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ། དེ་ཟབ་རྒྱས་སུ་སྟོན་པའི་རྒྱུ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་མི་མོས་པའི་རྒྱུ། མོས་ཀྱང་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ། དེར་ཆོས་ཀུན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སོགས་སུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ། དེར་ཆོས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན། དེ་མཆོད་པར་འོས་པའི་རྒྱུའོ། །དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་མདོ་གཞན་ནས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཅེས་གསུངས་ཞེ་ན་དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གྲངས་ངེས་པ་སོགས་བཅུའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གྲངས་ནི་གཉིས་ཏེ། བགྲང་བའི་གྲངས་དང་། དེ་ཙམ་གྱི་གྲངས་སོ། །དེ་ལ་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བགྲངས་བའི་གྲངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་ལེགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་གཉིས་གསུམ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྟེ་མི་མང་མི་ཉུང་ཞེས་
Chinese
此瑜伽地已显示瑜伽之因果体性。前三者为因，转依为果，显现为自性。第七，宣说通达法与安住法之差别，分二。初，以五法说通达： 尊者庆喜云：具寿舍利子，具足五法之比丘能速疾受持。如是等语出自经部，设立此论之宗，云何通达法者能速疾受持耶？谓由多闻故，词句文字大抵稳固纯熟之故也。云何通达义者能多受持耶？谓由知晓法句等之体性故，于蕴等之语基位，能圆摄众多词句之故也。云何通达字句与决定词者，能不误词义而受持，善能受持耶？谓初者，由知晓一切所知，故知晓一切知等善妙决定词之字句故，及由自知不耽著于乡人地域之决定词，而能施设名言故也。云何通达前后边际之密意者，所受持者不致忘失耶？谓由依于先边所受持之法，通达彼等后边之密意，知晓唯由听闻即可决定生起，故能摄取彼之精要故也。如是亦于庄严经论中云：由知义故一切法，犹如船筏应了知，由闻持足舍弃者，是故说名为法者。如是宣说。二者，安住于法分二。初者： 经中云：云何名安住于法之比丘？不依于修，唯以通达一切，讽诵，多说，多思等闻思之加行，亦非安住于法，如是安立，谓舍弃证法瑜伽等故也。不依于闻思，唯以修之加行，亦非圆满安住于法，如是安立，谓舍弃圣教之法故也。是故，薄伽梵说安住于法之
English
This Yoga Ground has shown the nature of the cause and effect of Yoga. The first three are the cause, and the transformation of the basis is the effect, appearance is its own nature. Seventh, explaining the difference between being skilled in the Dharma and abiding in the Dharma, there are two parts. First, explaining being skilled through the five Dharmas: The Venerable Kungawo said: "The venerable Shariputra, a monk who possesses the five Dharmas, quickly grasps it." These and other words come from the Sutra Pitaka, establishing the basis of this treatise, how does one who is skilled in the Dharma quickly grasp it? It is because by hearing much, the words and letters are mostly solid and proficient. How does one who is skilled in meaning grasp much? It is because by knowing the characteristics of the Abhidharma and so on, one can encompass many words and phrases at the base of the discussion of the aggregates and so on. How does one who is skilled in letters and definitive words grasp without mistaking the meaning of the words, and grasp well? It is said that the former knows all knowable things, so he knows the letters of good definitive words such as "all-knowing," and he knows how to apply terms without being attached to the definitive words of the local people. How is it that one who is skilled in the intention of the previous and subsequent ends does not lose what he has grasped? It is because by relying on the Dharma grasped at the previous end, he understands the meaning of the intention of those subsequent ends, knowing that it can be definitely generated by merely hearing, so he can take its essence. As it is also said in the Ornament of Realization: "By knowing the meaning, all Dharmas, should be understood as being like a raft, abandoning those who are content with hearing, therefore it is said to be a Dharma." Thus it is said. Second, abiding in the Dharma has two parts. The first: In the Sutra called "The Monk Abiding in the Dharma," it is said: Without relying on meditation, merely by perfecting everything, reciting, speaking much, and thinking much, etc., through the practice of hearing and thinking alone, one is not abiding in the Dharma, thus it is established, because one has abandoned the Dharma of realization, Yoga, etc. Without relying on hearing and thinking, merely by the practice of meditation, one is not fully abiding in the Dharma, thus it is established, because one has abandoned the Dharma of the scriptures. Therefore, the Bhagavan said that the monk abiding in the Dharma
Chinese
因此，从比丘开始，依靠闻思和禅修二者，安住于二者，要知道这是安住于佛法。比丘要通达、念诵、宣说众多的经部和韵律的论述等一切佛法，并进行众多的思考等等，广泛地开示，并在其后说“不舍弃瑜伽”等等。解释经文的意义是：首先，为了掌握词句或通达，并在掌握之后加以净化，念诵和为他人宣说，应被视为显示了从听闻和思考中产生的。将心专注于三摩地和不满足于已得，这二者应被视为显示了从禅修中产生的。其中，将心专注于三摩地有两种：持续地沉浸和恭敬地专注于此，这由“不舍弃瑜伽”来显示。通过不颠倒地专注于常等，概括而言，这应被视为由“不舍弃作意”来显示。不满足于已得，这由“不舍弃内心止于寂静”来显示，因为品尝到滋味，就会满足于最初的三摩地，因此不会从一个境界到另一个境界地修习，而没有品尝到滋味，就会从一个境界到另一个境界地修习寂止。第八，极其广大的殊胜之处的解释分为七个方面：极其广大被安立为波罗蜜多藏的原因；它以深广的方式显示的原因；有些人不信服它的原因；即使信服也未必能证悟的原因；其中所说的诸法皆无自性等的密意；其中佛法对三摩地的利益；它是值得供养的原因。第一点是：为什么在其他经典中，极其广大被称为菩萨的波罗蜜多藏？因为在那里，以菩萨们应修习的六波罗蜜多等十个方面，确定了数量等。其中，数量有两种：计数的数量和仅此而已的数量。其中，所谓六波罗蜜多是计数的数量。菩萨道的增上生和决定胜，具备一切相，以二个三个三个进行概括，因此是六波罗蜜多，不多也不少。
English
Therefore, starting from the Bhikshu, relying on both hearing, thinking, and meditation, and abiding in both, one should know that this is abiding in the Dharma. The Bhikshu should fully understand, recite, and extensively explain all the Dharma, such as the Sutra Pitaka and the treatises on prosody, and engage in much contemplation, etc., extensively teaching, and afterwards saying, "Do not abandon yoga," etc. The explanation of the meaning of the scriptures is: First, in order to grasp the words or fully understand them, and after grasping them, to purify them, reciting and explaining to others should be regarded as showing what arises from hearing and thinking. Focusing the mind on Samadhi and not being content with what has been attained, these two should be regarded as showing what arises from meditation. Among these, there are two ways to focus the mind on Samadhi: continuously immersing oneself and respectfully focusing on it, which is shown by "Do not abandon yoga." By focusing without reversing on permanence, etc., in summary, this should be regarded as shown by "Do not abandon mindfulness." Not being content with what has been attained is shown by "Do not abandon keeping the mind in tranquility within," because tasting the flavor, one will be satisfied with the initial Samadhi, and therefore will not practice from one state to another, while not tasting the flavor, one will practice tranquility from one state to another. Eighth, the explanation of the particularly vast excellence is divided into seven aspects: the reason why the extremely vast is established as the Paramita Pitaka; the reason why it is shown in a profound and extensive way; the reason why some do not believe in it; the reason why even if they believe, they may not necessarily realize it; the secret meaning of saying that all phenomena are without inherent existence, etc.; the benefits of Dharma for Samadhi in it; and the reason why it is worthy of offering. The first point is: Why is the extremely vast called the Bodhisattva's Paramita Pitaka in other scriptures? Because there, the six Paramitas, etc., which should be practiced by the Bodhisattvas, are shown in terms of ten aspects, such as determining the number. Among these, there are two kinds of numbers: the number to be counted and the number that is just that much. Among these, the so-called six Paramitas are the numbers to be counted. The higher realms and definite goodness of the Bodhisattva path, possessing all aspects, are summarized by two, three, and three, therefore there are six Paramitas, neither too many nor too few.