Tibetan
ང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། དེས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤངས་པ་དང་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་བསྡུད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དེའི་འོག་ཏུ་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང་། སྤོང་བ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་ལྟ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་དབེན་པའི་དགའ་བདེ་ཆུང་ངུས་རེག་ནས། དུས་དུས་སུ་དགའ་བར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས། རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དགའ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དཔྱོད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་དེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་བས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ས་འོག་མའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འབྱུང་བས་དེ་སྤངས་པའམ་མ་སྤངས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་འབྱུང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །སྦྱོར་བའི་མཐའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། དེས་དེ་ལྟར་དཔྱད་ནས་ཅུང་ཞིག་མ་སྤངས་པར་ཤེས་པ་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆུང་ངུ་གསུམ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་དངོས་གཞིའི་སེམས་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་ནི། སྤང་བྱ་དང་ཐོབ་བྱ་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་སྤང་བྱ་དང་ཐོབ་བྱ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །མོས་པ་ལས་བྱུང་བས་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་རྩོམ་མོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བས་ནི། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤོང་ངོ་། །དགའ་བ་བསྡུད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འབྲིང་གསུམ་སྤོང་ངོ་། །དཔྱོད་པས་ནི་ཐོབ་པར་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པར་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བའི་མཐའ་ཡིས་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆུང་ངུ་གསུམ་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ་། ། སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ནི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལེགས་པར་བསྒོམས་པས་དེ་དག་གི་བསྒོམ་པའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །ཚད་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་ཚད་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མི་གསལ་བ་དང་གསལ་བ་དང་ཆེས་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་སམ། གུས་པ་དང་རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀ་དང་མི་ལྡན་པ་དང་གང་རུང་དང་ལྡན་པ་དང་གཉིས་ཀ་དང་ལྡན་པར་སྒོམ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་གསུམ་གསུམ་ཡི
Chinese
具有的作意是，由此舍弃欲等下地诸烦恼大品三品，以及远离其方的恶趣处。摄集喜是，瑜伽士彼于其下喜于舍弃，且视舍弃为利益，以离三烦恼大品之小喜乐触，时时作意喜乐之事物，为离掉惛沉及睡眠等故，是喜作意。观察作意是，如是善入者，为以与善法结合故显示，欲等下地之烦恼遍缠不生，为通达彼已舍或未舍故，作意彼生起及随顺之苦相，且个别思择。加行边际作意是，彼如是观察后，知少许未舍，为离一切烦恼故，作意舍弃三烦恼小品之对治。加行边际果作意是，于其下获得初禅等真实心。其中，相极为了知是，善为了知所断及所证后，于所断及所证安住其心。由胜解生者，于其下发起真实加行。由极寂静生者，舍弃一切烦恼大品三品。由摄集喜者，舍弃烦恼中品三品。由观察者，于不显现获得之慢安住其心。由加行边际者，极度舍弃烦恼小品三品。加行边际之果是，由善修作意，体验彼等修习之果。于等住中，因等持之量是，以所缘及行相不明显、明显及极明显之差别，或以恭敬及恒常结合二者皆不具、具任一及具二者而修习之差别，有修习小、中、大三种。
English
The attention that possesses is that by which the three great categories of afflictions of the lower realms such as desire are abandoned, and because of being separated from the bad abodes of that side. Gathering joy is that the yogi then becomes happy to abandon below that, and seeing abandonment as beneficial, touching the small joy and happiness devoid of the three great afflictions, constantly attending to the object that has become joyful from time to time, in order to be separated from dullness and sleep, etc., is the attention of joy. The attention of examination is that, thus well entered, it is shown by joining with the virtuous side, the afflictions of the lower realms such as desire do not arise completely entangled, in order to understand whether that has been abandoned or not, attending to the characteristics of suffering that arise and are in accordance with that, and individually discriminating. The attention of the limit of application is that, having examined it in that way, if one knows that a little has not been abandoned, in order to be separated from all afflictions, one attends to the antidote that abandons the three small categories of afflictions. The attention of the fruit of the limit of application is that, below that, one obtains the actual mind of the first dhyana, etc. Among these, the characteristic of fully knowing is that, having well and completely known what is to be abandoned and what is to be attained, one places the mind on what is to be abandoned and what is to be attained. What arises from aspiration then initiates true application below that. What arises from complete isolation abandons the three great categories of all afflictions. What gathers joy abandons the three medium categories of afflictions. What examines places the mind without the pride of apparent attainment. What is the limit of application completely abandons the three small categories of afflictions. The fruit of the limit of application is that, by well cultivating attention, one experiences the fruit of the cultivation of those things. In equipoise, the measure of the cause of absorption is the difference between the object and the aspect being unclear, clear, and very clear, or the difference between cultivating with reverence and constant application, both not possessed, possessing either one, and possessing both, there are three types of cultivation: small, medium, and large.
Tibetan
ན་ནོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཚད་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དུ་སྒོམས་པས་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཚངས་རིས་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་མངོན་པར་འགྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་དུས་སུ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གསུམ་སྒོམ་པ་ལས། འབྲས་བུ་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་འགྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ནི་གཞལ་མེད་ཁང་གི་གནས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ན་ཆུང་ངུར་བསྒོམ་པས་ངན་ལ་དམའ་བ་དང་འབྲིང་གིས་ངན་ལ་མཐོ་བའམ། བཟང་ལ་དམའ་བ་དང་ཆེན་པོར་སྒོམས་པས་མཐོ་ལ་བཟང་བར་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ལ་མཐོན་པོ་དང་དམའ་བ་ནི་ཚེ་རིང་བ་དང་ཐུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ངན་པ་དང་བཟང་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །མིང་དུ་གདགས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུའི་ཁྱད་པར་འགྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མིང་གྲངས་མེད་པ་བཏགས་པ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་ཐོབ་པ་རྣམས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་དག་གི་མིང་ཡང་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ན་གྲངས་ཤེས་པའམ་སྙོམས་པར་འཇུག་ནུས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རང་གི་ཆུང་ངུ་ལས་འབྲིང་དང་དེ་ལས་ཆེན་པོར་གྱུར་པའི་རབ་ཀྱི་མཐའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མངོན་ཤེས་སོགས་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་ལས་སུ་རུང་བའི་མཆོག་ཉིད་དུ་འཁྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་བཞི་དང་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་བཞི་སྟེ། རྣམ་པ་བརྒྱད་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཆ་ནི་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་ཏེ། མདོར་ན་བསམ་གཏན་པ་དྲུག་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་དང་བཅས་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེད་དུ་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཞི་གནས་
Chinese
如是。果报出生的量，是修习初禅小等三种，它们的果报就次第显现成就梵众天等初禅的三种生处。同样，其余的禅定，也在入定时修习小等三种，要知道果报成就禅定的三种生处。无色界是因为没有其他广阔的处所。这样，虽然没有安立出生的差别，但是在那里修习小，就出生在恶劣且低下的地方，修习中等，就出生在恶劣且高上的地方，或者良好且低下的地方，修习大，就出生在高尚且良好的地方。其中，高尚和低下是指寿命长和短等。恶劣和良好是指烦恼多和从那之相反。命名是依靠以初禅等所摄持的等持的力量的差别成就的途径，对于那些安立无数名称的佛和菩萨获得自在者入定，那些名称连声闻缘觉们都不知晓，更何况是知晓数量或者能够入定呢？其中的理由是以禅定波罗蜜多的有无的差别。完全清净是指从自己的小到中等，再从那到大的极端的初禅等称为完全清净，是为了显现成就神通等特殊功德，为了引导到如所希望般可以使用的最胜之境。第二，出世间道是在修道位时，证悟苦等四谛的如是性，与法智品相符的四种，以及智慧如实证悟，与类智品相符的四种，总共八种是与胜观品相符的。止的方面是从与那些相同的初禅近分无间定到无所有处，总之，六禅加上前三个无色定是可以生起无漏自性的，止。
English
Thus it is. The measure of the arising of results is that by meditating on the first dhyana, small and so forth, in three ways, the results of those will sequentially manifest and accomplish the three abodes of the first dhyana, such as the Brahma hosts. Similarly, for the remaining dhyanas as well, by meditating on small and so forth, three by three, at the time of entering into equipoise, one should know that the three abodes of the dhyana's results are accomplished, three by three. The formless ones are because there is no other immeasurable mansion abode. Thus, although there is no establishment of different distinctions of birth, nevertheless, there, by meditating on small, one is born in a bad and low place, and by meditating on medium, one is born in a bad and high place, or a good and low place, and by meditating on great, one is born in a high and good place. Among these, high and low refer to long and short life, and so forth. Bad and good refer to much affliction and the opposite of that. Naming is through the means of accomplishing the distinction of the power of samadhi, which is encompassed by the first dhyana and so forth, for those Buddhas and Bodhisattvas who have obtained mastery over the countless names that have been established, even the Shravakas and Pratyekabuddhas do not know those names, so what need is there to mention knowing the number or being able to enter into equipoise? The reason for this is the difference between the presence or absence of the perfection of dhyana. Completely pure refers to the first dhyana and so forth, from one's own small to medium, and then from that to the great extreme, which is called completely pure, in order to manifestly accomplish special qualities such as clairvoyance, and in order to lead to the supreme state of being able to be used as desired. Secondly, the path beyond the world is that in the stage of the path of cultivation, realizing the suchness of the four truths, such as suffering, the four that are in accordance with the aspect of the knowledge of the Dharma, and the four that are in accordance with the aspect of the knowledge of subsequent realization, which is the wisdom that correctly realizes that very thing, are in total eight aspects that are in accordance with the aspect of vipashyana. The aspect of shamatha is from the proximity of the first dhyana that is inseparably possessed of those same qualities, up to the sphere of nothingness. In short, the six dhyanas, together with the first three formless absorptions, are able to generate the nature of being without outflows, shamatha.