Tibetan
མ་པའི་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྤང་བྱ་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུས་བསྡུས་པའི་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་རྫོགས་པའི་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྤངས་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུར་བསྡུས་པའི་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྤང་བྱ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་འགོག་པ་ནི་རྒྱན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་སོགས་ཀྱི་རྒྱན་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་འགོག་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་རྒྱན་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རིག་པ་གསུམ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང་ལྷག་མ་མེད་པ་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། །སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་བསྡུས་པའི་འགོག་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲལ་དང་ཡུན་དུ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་གྲངས་ལ་མིང་གིས་མདོར་བསྟན་པ་ནི་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྤངས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་། སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པའི་རྣམ་གྲངས་ལས། དང་པོ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་འགོག་པའི་བདེན་པ་དེ་ལ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན་ཚིག་ལྷག་མ་ནུབ་པ་ཞེས་པའི་བར་གྱི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པར་སྤངས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་མངོན་གྱུར་བོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་བར་འགྱུར་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ། ས་བོན་རྣམས་མ་ལུས་པར་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་སྤངས་པ་དེ་ཉིད་གཉེན་པོ་མཐོང་བའི་ལམ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་བྲལ་བ་བྱས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཟད་པ་དང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །འགོག་པ་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དེའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཞི་བ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིད་མི་བདེ་བ་རྒྱུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུབ་པ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་སྒྲུབ་པའི་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་རྣམས་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཡོན་
Chinese
称为非择灭，因为已将所断法作为永不产生的法性。对于入流等有学圣者，由其果位所摄的断除，称为非圆满灭，因为断除尚未完全圆满。对于阿罗汉圣者，由其果位所摄的断除，称为圆满灭，因为已断除一切应断之法。以智慧而得解脱的阿罗汉圣者的灭，称为无庄严，因为不具有神通和解脱等庄严。从烦恼障和等持障二者部分解脱者的灭，称为具庄严，因为具有三明和六神通等庄严。有余和无余，仅仅是理解上的差别。不处于有和寂灭二边的涅槃所摄的灭，称为殊胜，因为成为暂时和长远利益一切有情和安乐的基础。名相上的略说，即是“完全断除”等等。对其广说有三，即断除、功德和遣除痛苦的名相。第一，为何灭谛称为“完全断除”？因为直到“词句剩余消逝”之间。决定断除，因为已舍弃烦恼的现行缠缚。成为清净，因为已彻底究竟地断除烦恼的习气和种子。断除缠缚和习气本身，以对治道见道和修道而分离的差别，次第称为灭尽和离贪。灭，因为未来不生起彼烦恼之果痛苦。寂静，因为于现法中，彼烦恼之果，心的痛苦和不适意不游走。消逝，因为由先前业和烦恼所造的蕴的剩余，自然而然地坏灭。第二，功
English
It is called non-selective cessation because it has made the object to be abandoned into a nature of never arising. The abandonment included in the fruits of those who have entered the stream, etc., who are still learning, is called incomplete cessation, because the abandonment is not completely complete. The abandonment included in the fruits of the Arhats is called complete cessation, because all that should be abandoned has been abandoned. The cessation of the Arhats who are liberated by wisdom is called unadorned, because they do not possess the adornments of clairvoyance and liberation, etc. The cessation of those who are liberated from both the afflictive obscurations and the obscurations of meditative absorption is called adorned, because they possess the adornments of the three knowledges and the six clairvoyances, etc. Remaining and non-remaining are merely differences in understanding. The cessation included in the Nirvana that does not abide in the two extremes of existence and peace is called particularly excellent, because it becomes the basis of benefit and happiness for all sentient beings, both immediately and in the long term. The brief indication by name in terms of categories is "completely abandoned," and so on. There are three explanations of this in detail: abandonment, qualities, and categories of dispelling suffering. First, why is the truth of cessation called "completely abandoned"? Because it is up to the point of "the remaining words disappear." Definitely abandoned, because the manifest entanglement of afflictions has been abandoned. Becoming purified, because the habits and seeds of afflictions are completely and thoroughly eliminated. The abandonment of entanglement and habits themselves, by the distinction of being separated by the antidote path of seeing and the path of meditation, are called exhaustion and detachment in order. Cessation, because the suffering, the result of that affliction, does not arise in the future. Pacified, because in that visible dharma, the suffering of the mind, the unpleasantness, the result of the affliction, does not wander. Disappeared, because the remaining aggregates of the previous karma and afflictions naturally disintegrate. Second, merit