Tibetan
་ནས་ཟད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཟད་པ་གཉེན་པོས་ཟད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གདོད་ནས་ཟད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཟད་ཅེས་བརྗོད། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ལ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཞེས་མི་བྱ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོར་གཏན་ནས་སྐྱེ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཆགས་སོགས་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་འགོག་པ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཡོད་པར་སྒྲུབ་ན། མིང་ལ་མི་བརྩད་དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་མེད་དོ་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་སྐུར་པ་འདེབས་པར་མི་བྱེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འགོག་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ལམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་ནི་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འགོག་པ་ནི་དངོས་པོར་མེད་པ་ཡིན་ན་ལམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འགོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་ལམ་གྱིས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་མོད་འོན་ཀྱང་ལམ་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དང་སེམས་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་ལས་སེམས་ཕྱི་མ་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལ་ལམ་གྱིས་འགོག་པ་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེས་ཐ་སྙད་འཐོབ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་དང་། ཐོ་བའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལས་གྱོ་མོའི་གནས་སྐབས་སྐྱེས་པ་ལ། ཐོ་བས་བུམ་པ་མེད་པར་བྱས་སོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་གང་དག །སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་གང་། བྲལ་བའོ་སོ་སོ་སོ་སོ་ཡིན་ཅེས་འགོག་པའི་བདེན་པ་བྲལ་བའི་རྫས་རྟག་པའི་ངོ་བོར་འདོད་པ་དག་ཀྱང་། ལམ་གྱིས་འགོག་པའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པར་ནི་མི་འདོད་མོད། འོན་ཀྱང་ལམ་གྱིས་འགོག་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུད་ལ་ལྡན་པར་བྱེད་པའི་ཐོབ་པ་སྐྱེད་པ་ཙམ་ལ་བྲལ་བའི་རྫས་རྟག་པ་དེ་ཉིད། ལམ་གྱི་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་དང་བྲལ་བར་བྱས་པ་ལས་འགོག་པ་དེ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་འགོག་པའི་བདེན་པ་སྔར་ནས་རྟག་པར་ཡོད་པ་ལམ་གྱིས་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་མིང་ཐ་དད་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་འགོག་པ་རྫས་ཡོད་དུ་
Chinese
因此，凡是已经止息的，就不是需要止息的。此外，通过对治而止息的，不是真正的止息。因为从一开始就止息了，所以才称为止息。难道不是已经说过很多类似的话了吗？如果这样，为什么不能将不清净状态下的自性光明心称为灭谛呢？因为即使在不清净的状态下，自性光明心也从未产生过贪欲等烦恼的体性。因此，才说贪欲等从一开始就止息了。如果仅凭这一点就认为即使在不清净的状态下也存在灭谛，那么我们就不争论这个名称，也不会否认众生相续中存在自性光明的心的事实。然而，不生烦恼的自性之灭，必须通过道来成就，因此它在不清净的状态下永远不存在。如果灭谛不是实有，那么如何通过道来成就呢？虽然道对灭谛的自性没有任何作用，但是，仅仅因为道的俱生缘和前一刹那心的近取因，后一刹那的心生起为不生烦恼的自性，就获得了“道成就了灭谛”的名称。例如，以瓶子的前一刹那为近取因，以锤子的俱生缘，生起了瓦砾的状态，世间上就说锤子毁坏了瓶子。分别说部（说一切有部）认为，以各自的智慧所证得的灭，即是分离，是各自的、个别的。他们认为灭谛是分离的、实有的、常恒的自性。虽然他们不认为道能生起灭谛的自性，但是，仅仅因为道能生起使灭谛在相续中具足的获得，所以那个分离的、实有的、常恒的自性，就被称为道的离系果。因为通过道使烦恼分离，才能获得灭谛。还有人说，灭谛本来就是常恒存在的，道只是使它显现出来。这些说法也只是名称不同而已，实际上都认为灭谛是实有。
English
Therefore, whatever is already ceased is not something to be ceased. Furthermore, cessation through antidotes is not true cessation. Because it has ceased from the very beginning, it is called cessation. Haven't many similar things been said? If so, why can't the naturally luminous mind in an impure state be called the Truth of Cessation? This is because, even in an impure state, the naturally luminous mind has never given rise to the nature of afflictions such as attachment. Therefore, it is said that attachment and the like have ceased from the very beginning. If one argues that cessation exists even in an impure state based solely on this, then we will not dispute the name, nor will we deny that sentient beings have a naturally luminous mind in theirContinuum. However, the cessation that is the nature of not arising afflictions must be accomplished by the path in every way, so it is never present in an impure state. If cessation is not substantially existent, how can it be accomplished by the path? Although the path does not do anything to the nature of cessation itself, the mere fact that the subsequent mind arises with the characteristic of not giving rise to afflictions due to the co-operative condition of the path and the immediately preceding moment of mind as the close cause, is enough to gain the designation that the path has accomplished cessation. For example, just as in the world, it is said that the hammer has destroyed the pot when a state of shards arises from the immediately preceding moment of the pot as the close cause and the co-operative condition of the hammer. Those Particularists (Vaibhashikas) who assert that the Truth of Cessation, which is the cessation attained through individual discrimination, is a separation that is individual and separate, and that it is the nature of a permanent substance, do not assert that the path generates the nature of cessation. However, merely because the path generates the attainment that causes that cessation to be possessed in theContinuum, that permanent substance of separation is designated as the fruit of separation of the path. This is because cessation is attained from the path having separated from afflictions. Also, those who say that the Truth of Cessation has always existed permanently and that the path merely makes it manifest, these statements are only different in name, but in reality, they all consider cessation to be substantially existent.
Tibetan
འདོད་པ་དག་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །མདོ་སྡེ་པ་དག་ནི་འགོག་པའི་ངོ་བོ་འདིར་བཤད་པ་དང་མཐུན་པར་མེད་དགག་ཅང་མེད་པོར་འདོད་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་དག་ནི་དགག་གཞི་དང་བྲལ་བའི་དགག་པ་ཡན་གར་ཙམ་ཞིག་འདོད་ལ། འདིར་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དགག་གཞིར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ནི་དེ་ཙམ་མོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་སྡེ་པ་དེ་དག་དགག་གཞི་ཁས་མི་ལེན་ཞེ་ན། གང་གི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དེའི་ཚེ། གཉེན་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་འཇུག་ཤེས་གཞན་རྣམས་འགགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཉེན་པོ་རང་ཉིད་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་དགག་གཞིར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་ངན་ལེན་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་དེ་ཉིད་ལམ་གྱི་གནས་གྱུར་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེའི་གནས་ལུགས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་གང་དུ་ཉོན་མོངས་པ་འགོག་པའི་དགག་གཞིར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལྟར་ན། གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་བཅོམ་པའི་འགོག་པ་ཞེས་པ་རྫས་ཡོད་དམ་བཏགས་ཡོད་ཅི་ཡང་མི་བཞེད་དེ། གཉེན་པོར་འདོད་པ་དང་སྤང་བྱ་གཉིས་ཀ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ན། གང་ཞིག་གང་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། །དེའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ། འགོག་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ་ཞེས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། དངོས་པོ་སྐྱེས་པ་ཞིག་པ་ལ། །ཇི་ལྟར་འགོག་པ་རྣམ་བརྟགས་ལྟར། །དེ་བཞིན་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །སྒྱུ་མ་བྱས་ལྟའི་འགོག་པ་བཞེད། །རྣམ་པར་འཇིག་པས་འགོག་འགྱུར་གྱི། །འདུས་བྱས་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ན། །དེ་ནི་སུ་ལ་མངོན་སུམ་འགྱུར། །ཞིག་ཅེས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། ཞེས་སོགས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་དག་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པ་དག་ནི། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྟག་པའི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་དང་སྤང་བྱ་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ཏུ་འདོད་པར་བྱེད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ལུགས་འདིར།
Chinese
与（其他宗派的）观点没有任何差别。经部师认为，灭的体性与此处所说的相符，是无遮的，但他们认为这只是一种脱离了破除对象的破除而已。而此处，由于承认自性光明的如来藏作为破除对象，所以差别仅在于此。为什么这些宗派不承认破除对象呢？因为当安住于出世间道时，除了对治之外，其他有漏的入识都会止息，并且不承认阿赖耶识，而且对治本身也不是断除烦恼的破除对象，因为它不存在烦恼的处所。而此处，阿赖耶识具有烦恼的处所，即使在道现前时也会随之而行，因此它本身就成为了道的处所。正因为它如此，所以它的实相自性光明，才是烦恼止息的破除对象。按照圣者龙树的论典，以对治断除所断之灭，无论是有实体还是假有都不承认。如果所认为的对治和所断两者都如幻象般，本体上没有自性，那么什么能被什么摧毁呢？因此，当瑜伽士完全了知一切法从本以来就是不生的时候，就证得了灭和涅槃，这是依靠世俗谛而安立名言的。如同《六十正理论》中所说：事物生起坏灭时，如何假设有灭除？同样胜者们也说，如幻所作之灭除，灭尽坏灭方有灭，若以有为知则无，彼于何者能现前？坏灭云何又是何？等等所说的那样。因此，在四种宗派论者中，毗婆沙师和经部师，依次认为（灭）是常有的实法，以及仅仅是遮止所断的无遮。在此瑜伽行派的观点中。
English
There is no difference from (other schools') views. The Sautrāntikas believe that the nature of cessation is in accordance with what is said here, that it is a non-affirming negative, but they consider it to be merely a negation that is separate from the object to be negated. Here, however, since the Thusness that is by nature luminosity is accepted as the object to be negated, the difference lies only in that. Why do these schools not accept an object to be negated? Because when one abides in the supramundane path, other defiled entering consciousnesses other than the antidote cease, and because they do not accept the ālaya-vijñāna, and also the antidote itself is not logically the object of negation for abandoning afflictions, because the dwelling place of afflictions does not abide in it. Here, however, the ālaya-vijñāna, which possesses the dwelling place of afflictions, continues to follow even when the path manifests, and therefore it itself becomes the place of the path. Precisely because of this, its reality, which is by nature luminosity, is logically the object of negation for the cessation of afflictions. According to the treatises of the noble Nāgārjuna, the cessation of destroying what is to be abandoned by the antidote is not accepted as either substantially existent or nominally existent. If both the antidote and what is to be abandoned, which are considered as such, are like illusions, without intrinsic nature in their essence, then what is destroyed by what? Therefore, when a yogi fully knows that all phenomena are unborn from the very beginning, then cessation and nirvāṇa are realized, and this is how terms are applied based on worldly conventional truth. As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: When things are born and perish, How can cessation be conceived? Likewise, the noble ones also assert, Cessation like an illusion. Cessation occurs through destruction, But not through knowing what is conditioned; To whom will that be manifest? What is 'perishing' and what is it like? And so on. Thus, among the four schools of tenets, the Vaibhāṣikas and Sautrāntikas, respectively, believe that (cessation) is an eternally existing substance and a non-affirming negative that merely prevents what is to be abandoned. In this Yogācāra system,