Tibetan
པ་འདི་ནི། འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བའི་སེམས་དཔའ་སྤོང་བ་དེ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྡོམ་པའོ། །དེ་ལ་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་ལ་འདོད་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཤིང་མོས་པ་དེ་ནི་འདིའི་དད་པའི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འདུལ་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བ་དེ་ནི་འདིའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་དེའི་དྲན་པའི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་འཆལ་ཚུལ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཉོན་མོངས་པས་འཁྲུགས་པ་མེད་པར། བསིལ་བའི་ངང་དུ་གནས་པ་ནི་འདིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། ། ཡོན་ཏན་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ཡང་དག་པར་ལྟ་བ་ནི། འདིའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དབང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་ནོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་སེམས་དཔའ་ཁོ་ན་སྡོམ་པར་བཞག་ཅེ་ན། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཡུལ་ཀུན་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་ནི་སེམས་དཔའ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་སེམས་དཔའ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡོམ་པ་ཡང་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ། སྡོམ་པ་ནི་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྒྱུན་འགོག་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཆུ་ལོན་ལྟ་བུར་གསུངས་ན། སྤོང་བའི་སེམས་དཔའ་ནི། སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་དང་། སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་མི་འབྱུང་བས་ཆུ་ལོན་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། སྡོམ་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། ལུས་ངག་གི་ལས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན། ཇི་སྲིད་གཏོང་རྒྱུ་མ་བྱུང་གི་བར་དུ། སེམས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་དང་མ་གཡེངས་པའི་དུས་ཀུན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འཇུག་པ་དེ་ནི། ཆུ་ལོན་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཆལ་ཚུལ་གྱི་རྒྱུན་འགོག་པར་བྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་སྡོམ་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ་དབང་པོས་དམིགས་པ་ཡང་མེད་ལ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ན
Chinese
此者，亦名为圣者喜悦之律仪。何为律仪？其自性为何？答：舍弃邪淫之律仪，能支配舍弃邪淫之有情心者，具足五力，是为律仪。于彼，信解并欲求未来善业之果，是为此之信力。于彼，显现欢喜且心怀降伏违逆之欢喜，是为此之精进力。如实受持之律仪，再三于意中显现忆念，是为此之念力。心之相续不为引发邪行之烦恼所扰，安住于寂静之状态，是为此之等持力。如实视功德为功德，是为此之智慧力。如是则具足五力。心及其他心所亦能行舍弃邪淫之业，何以唯有心识被立为律仪？答：于一切善与非善之境，心之显现作用，心识本身即为主要。如是先前已述。是故，于舍弃邪淫之律仪，心之显现作用亦以心识为主，且律仪亦以舍弃邪淫而善加区分。另有他人言：律仪之自性，如水坝般能阻断邪淫之流。然舍弃之心识，于心识散乱及无心之状态不生起，故与水坝之法相异，不应是律仪。身语之业，非为能辨识之自性，直至未舍弃前，于有心与无心、散乱与不散乱之时，皆相续不断。如水坝般，于一切状态皆能阻断邪行之流，具足此能力者，方为律仪。如是说。如是自性之律仪，如色等般，非为外境可由根识所缘，亦如乐等般，非为内
English
This is also called the Discipline that Pleases the Noble Ones. What is discipline? What is its nature? It is said that discipline is the possessor of the five powers that control the mind of a sentient being who abandons immoral conduct. Believing and desiring the future result of virtuous actions is the power of faith in this. Manifesting joy and having a mind that rejoices in subduing opposing forces is the power of diligence in this. Repeatedly bringing to mind the discipline that has been properly taken is the power of mindfulness in this. The mind-stream is not disturbed by the afflictions that provoke immoral conduct, and abiding in a state of coolness is the power of samadhi in this. Seeing qualities as qualities is the power of wisdom in this. Thus, it possesses the five powers. Do not the mind and other mental factors also perform the action of abandoning immoral conduct? Why is only the mind designated as discipline? It is said that the mind itself is the main thing in the manifestation of the mind in all virtuous and non-virtuous objects. As has been said before, therefore, the mind is also the main thing in the manifestation of the mind in abandoning immoral conduct, and discipline is also well distinguished by abandoning immoral conduct. Others say that discipline is said to be like a dam that prevents the flow of immoral conduct. However, the mind of abandonment does not arise in states of mental distraction and mindlessness, so it is not suitable for discipline because it is different from the nature of a dam. The actions of body and speech, which are not of a nature that can be distinguished, continue to be connected in all times, whether there is mind or no mind, distraction or no distraction, until the cause of abandonment has not arisen. Like a dam, it has the power to prevent the flow of immoral conduct in all ways, so it is discipline. Thus they say. Such a discipline of nature, like form and so on, is not an external object that can be perceived by the senses, nor is it internal like pleasure and so on.
Tibetan
ང་དུ་རང་རིག་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་མེད་ཅིང་། མིག་གི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ནུས་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཡང་མི་ནུས་ན། དེ་ཡོད་པར་གང་གིས་ཤེས་པར་འགྱུར། ཅི་སྟེ་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཞི་ཉེ་བར་གནས་ཀྱང་དེ་མི་སྤྱོད་པའི་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་ལས་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་དེ་ནི་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བའི་སེམས་པས་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནམ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་ཆུ་ལོན་ལྟ་བུ་ཡོད་པའི་མཐུ་ལས་ཡིན་ཞེས་པ་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་ཡང་། རྒྱུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པས་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིའི་རྐྱེན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཉེ་བར་གནས་པ་དང་། ནང་གི་རྐྱེན་དེ་སྤོང་བའི་སེམས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་ལྟོས་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཞེ་ན། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་གཉིས་པོ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་མོད། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གཞན་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གཞན་ཡང་གང་ལ་གང་གིས་ཕན་པའི་ནུས་པ་མ་མཐོང་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུར་བརྟགས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་ལུ་དག་གི་མྱུ་གུ་ལ་ཀོ་ཏྲ་བའི་ས་བོན་བཞིན། འཆལ་ཚུལ་སྤོང་བའི་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་དག་ལ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕན་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་མ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་མེད་ན། སྤོང་བའི་སེམས་པ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་ཆུ་ལོན་རང་ཉིད་མ་ཞིག་པར་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས། ཆུ་ཀླུང་གི་རྒྱུན་འགོག་པར་བྱེད་པ་ལྟར། རང་ཉིད་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྒྱུན་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། འདི་ནི་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་དང་མ་གཡེངས་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་ཏེ། འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །སྤོང་བའི་སེམས་དཔའ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་གཡེངས་
Chinese
我等自己没有通过自证的方式去体验，也像眼睛等感官一样无法通过作用去推断，那么如何得知它的存在呢？如果说，即使邪淫戒律的所依处存在，也能从不使用它的身语表达中推断出来，那是不对的，因为那样的身语表达，要么是舍弃邪淫戒律的心专注所致，要么是非表色如水坝存在的作用所致，这需要考察。那样考察时，也不是由持续相联的非表色的作用所致，因为如果它在任何时候都存在，那么那样的身语表达也应在任何时候都发生。如果说，依靠外缘不顺品的所依处存在，以及内缘舍弃它的心显现，所以没有过失。那么，产生舍弃邪淫戒律的身语表达的这两个因就足够了，考察其他的非表色有什么用呢？此外，对于没有看到什么对什么有益的能力，不应将其视为它的原因，比如对于稻子的幼苗来说，就像稗子的种子一样。对于舍弃邪淫的身语表达来说，也没有看到显现欲求自性的非表色能够给予帮助的近取作用。这被称为周遍不成立。如果说，如果没有那样的非表色，舍弃的心也不会产生。那么，这也有和前面一样的过失，而且因为没有量，所以不合理。此外，这就像水坝自身没有损坏而存在，就能阻止河流的流动一样，如果仅仅是自身存在就能阻止邪淫戒律的相续，那么，因为在心散乱和不散乱的所有情况下都没有差别，所以心散乱而行邪淫戒律是不可能的。对于承认舍弃心的勇士来说，则是散乱
English
We ourselves have not experienced it through self-cognition, nor can we infer it from its function like the sense of sight, so how can we know of its existence? If you say that even if the basis of immoral conduct is present, it can be inferred from the expressions of body and speech that do not engage in it, that is not correct. For such expressions of body and speech arise either from the power of a mind that renounces immoral conduct, or from the power of the existence of non-manifest form like a dam. This needs to be examined. Even when examined in that way, it is not caused by the power of a continuous non-manifestation, because if it existed at all times, such expressions of body and speech would also occur at all times. If you say that there is no fault because it depends on the presence of the basis of unfavorable external conditions and the manifestation of the mind that renounces it as an internal condition, then these two causes that produce the expressions of body and speech that cause the abandonment of immoral conduct are sufficient. What is the use of examining other non-manifestations? Furthermore, it is not reasonable to consider as its cause something for which one has not seen the ability of what benefits what, just like the seeds of weeds for the sprouts of rice. For the expressions of body and speech that abandon immoral conduct, one has not seen the ability of the non-manifest form of the nature of manifest desire to provide assistance. This is called the non-establishment of pervasion. If you say that if there were no such non-manifestation, the mind of abandonment would not arise, then this also has the same fault as before, and it is not reasonable because there is no valid cognition. Furthermore, just as a dam itself exists without being destroyed and can prevent the flow of a river, if merely existing itself can prevent the continuum of immoral conduct, then because there is no difference in all states of mind being distracted and not distracted, it would be impossible for the mind to be distracted and engage in immoral conduct. For those who accept the hero of the mind of abandonment, it is distraction