Tibetan
ལྟར་ལས་བྱེད་ཅིང་སོག་པའི་ཚོར་བ་དེ་ལྟར་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་མྱོང་ན་དེ་ལྟར་ན་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་དྲག་པོ་དང་ལྡན་པས་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་བཅས་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྣམ་སྨིན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མྱོང་ན། དེ་ཡོངས་སུ་བསྲུང་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་ཆུང་མ་ལ་བརྩེ་བ་སོགས་ལ་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་དང་བཅས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་སྨིན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མྱོང་ན་དེ་སྤོང་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་ཅིང་མཐར་དབྱུང་བའི་སྐབས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པས་གནས་པའི་རྣམ་སྨིན་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་བྱེད་པ་པོའི་སྐྱེས་བུ་འདི་ལས་བྱེད་པའི་དུས་ན་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་གང་དང་ལྡན་ཡང་རྣམ་སྨིན་བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བ་བྱེད་ཅིང་སོགས་པ་དེ་ལྟར་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ན་ཉོན་མོངས་པ་དྲག་པོ་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་བཅས་ཏེ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བརྟེན་པ་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གནས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་མེད་ཟད་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་དང་མཐར་དབྱུང་བའི་སྐབས་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་མདོ་དེའི་དགོངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ལ་མདོ་དང་པོས་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གནས་མ་ཡིན་པ་བཀག་ལ། གཉིས་པ་ནི་གནས་ཡིན་པ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ལས་བྱེད་ཅིང་སོག་ཅེས་སོགས་ཀྱི་མདོ་འདིར་ནི་ལས་བྱེད་དུས་སུ་བདེ་བ་སོགས་དང་ལྡན་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བ་སོགས་མྱོང་བ་བཀག་སྟེ་དེ་ལྟར་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་བྱེད་ཅིང་སོག་པ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི། ལས་བྱེད་པའི་དུས་ན། ཚོར་བ་བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ལམ། དེ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་གང་དང་ལྡན་ཡང་རུང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་བར་གནང་ངོ་། །ལས་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཚོར་བ་གསུམ་པོ་གང་ལྡན་ཡང་རུང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་མི་དགེ
Chinese
如果像造作和思虑那样，感受也那样成熟，那样的话，安住梵行就变得没有意义了。因为这样，由于具有强烈的烦恼，分别思择，为了守护戒律而伴随着痛苦和不愉快。如果异熟也同样感受，那么完全守护它就没有意义了。对于他人的妻子生起爱恋等，伴随着快乐和愉快而毁坏戒律，因此如果它的异熟也同样感受，那么舍弃它就没有意义了。那样的话，轮回的痛苦穷尽并最终解脱的时机也会不存在，因为成为其因的安住梵行的异熟是痛苦的缘故。造作者的补特伽罗在造作的时候，无论是具有快乐还是痛苦，异熟是快乐还是痛苦，如果像那样感受，造作善业或不善业等，那样成熟，感受快乐或痛苦，那样的话，以强烈的烦恼伴随着痛苦和不愉快而依止梵行是有意义的。那样安住就会成为可能，那也是有无痛苦的穷尽之对治因，因此也有穷尽痛苦和最终解脱的时机。那么那部经的意旨是什么呢？对此，第一部经是遮止了因果不相应，第二部经是允许了相应。那也是这样，如是如是造作和思虑等的这部经中，遮止了造作时具有快乐等的业的异熟感受快乐等，因为那样就不会安住于梵行，也不会舍弃非梵行。如是感受的业造作和思虑等，造作的时候，无论是感受快乐，还是痛苦，还是非二者，无论具有哪种，异熟感受快乐的善业的异熟是允许感受快乐的。造作的时候，无论是具有三种感受中的哪种，异熟感受痛苦的恶业。
English
If, like acting and contemplating, the feeling also ripens in the same way, then abiding in pure conduct becomes meaningless. Because of this, due to having strong afflictions, separately considering, for the sake of guarding the precepts, accompanied by suffering and unpleasantness. If the ripening also feels the same way, then completely guarding it is meaningless. For others' wives, arising affection and so on, accompanied by happiness and pleasure, breaking the precepts, therefore if its ripening also feels the same way, then abandoning it is meaningless. In that case, the opportunity to exhaust and ultimately liberate from the suffering of samsara will also not exist, because the ripening of abiding in pure conduct, which is the cause of it, is suffering. When the person who acts is acting, whether he has happiness or suffering, whether the ripening is happiness or suffering, if he feels like that, acting good deeds or bad deeds, and so on, ripening like that, feeling happiness or suffering, then relying on pure conduct with strong afflictions accompanied by suffering and unpleasantness is meaningful. Abiding like that will become possible, and that is also the antidote cause for exhausting the presence or absence of suffering, therefore there is also the opportunity to exhaust suffering and ultimately liberate. So what is the intention of that sutra? In this regard, the first sutra is to prevent the inconsistency of cause and effect, and the second sutra is to allow the consistency. That is also like this, in this sutra such as "as it is acted and contemplated", it is forbidden to experience happiness and so on as the ripening of the karma of having happiness and so on at the time of acting, because in that way one will not abide in pure conduct, and one will not abandon non-pure conduct. Like the karma of experiencing like that, acting and contemplating, and so on, at the time of acting, whether feeling happiness, or suffering, or neither of the two, no matter which one has, the ripening of the good karma that will experience happiness is allowed to experience happiness. At the time of acting, no matter which of the three feelings one has, the ripening of the bad karma that will experience suffering.
Tibetan
་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གནང་ངོ་། །ལས་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཚོར་བ་གསུམ་པོ་གང་ལྡན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དགེ་བ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མྱོང་བར་སྣང་སྟེ། འདི་ནི་མདོ་འདིར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ལ་དབྱེ་བ་དང་། སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྡོམ་པའི་ལས་དང་། ཞེས་ཏེ། གཞན་ལ་གནོད་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ལོག་པ་སྡོམ་པ་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་གཞན་ལ་གནོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་དང་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཕན་པའམ་གནོད་པར་ཞུགས་པ་ནི་སྡོམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལས་སོ། །གཉིས་པ་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ་སྡོམ་པ་ལ་དབྱེ་བ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། སྒོ་གསུམ་གྱིས་མི་དགེ་བའི་ལས་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས། འགྱོད་པ་མེད་པའི་རྒྱུས་བསམ་གཏན་པ་དྲུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ས་བོན་ཞི་གནས་ཀྱིས་ཉམས་པར་བྱས་པའི་སྤོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱོན་མེད་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང་། ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚེ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་ས་བོན་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པའི་སྤོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་གང་གི་ཚེ་མི་ལྕོག་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་དང་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི། ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ས་བོན་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ནི། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ནི། གཉེན་པོ་དང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བར་ཟད་ཀྱི། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཚེ། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་
Chinese
给予他们感受苦的异熟果报。在造业的时候，无论具备三种感受中的哪一种，感受到的都是非苦非乐。像第四禅以上的善业，其异熟果报显现为非乐非苦。这是此经的密意。第三部分分为差别和分别解说两部分。第一部分是“律仪之业”等。即从根本上完全断绝损害他人的行为是律仪，完全从事于损害他人的行为是非律仪，从事于一方面利益或损害他人的行为，是非律仪非非律仪之业。第二部分是分别解说，分为三部分，第一部分是总的显示律仪的差别：以三门舍弃不善业，如法受持，通过表相而产生的，是别解脱律仪。依靠如法受持的无垢律仪，以无悔为因，安住于六种禅定的任何一种禅定中，以寂止来损减破戒之种子的舍弃，称为禅定律仪。依靠无垢的戒律仪和禅定律仪，现证真谛，在获得不来果的时候，彻底摧毁破戒之种子的舍弃，称为无漏律仪。也就是在依靠无间道而获得初果的时候，彻底摧毁了成为堕入恶趣之因的破戒之种子。在获得不来果的时候，彻底摧毁了一切破戒之种子。在获得阿罗汉果的时候，只是以对治和完全清净的差别而成为差别，而不是以舍弃不顺品的差别而成为差别。因为在从欲望中脱离贪欲的时候，已经舍弃了由破戒所引发的一切烦恼。无漏律仪
English
They are given to experience the ripening of suffering. When karma is created, whatever of the three feelings is present, what is experienced is neither suffering nor pleasure. Like the ripening of virtue from the fourth dhyana and above, what appears to be experienced is neither pleasure nor suffering. This is the intent of this sutra. The third part is divided into distinctions and separate explanations. The first part is "the karma of vows," etc. That is, completely turning away from harming others from the root is a vow, completely engaging in harming others is a non-vow, and engaging in benefiting or harming others in one aspect is neither a vow nor a non-vow. The second part is the separate explanation, which is divided into three parts. The first part is the general display of the distinctions of vows: abandoning non-virtuous actions with the three doors, properly taking them up, and arising from signs is the vow of individual liberation. Relying on the faultless vow that has been properly taken up, dwelling in any of the six dhyanas with regretlessness as the cause, and the abandonment of destroying the seeds of immoral conduct with calm abiding is called the vow of dhyana. Relying on the faultless vow of morality and the vow of dhyana, realizing the truth, and when obtaining the fruit of non-return, the abandonment of completely destroying the seeds of immoral conduct is called the vow of no outflow. That is, when obtaining the first fruit by relying on the uninterrupted path, the seeds of immoral conduct that cause one to fall into the lower realms are completely destroyed. When obtaining the fruit of non-return, all the seeds of immoral conduct are completely destroyed. When obtaining the fruit of an arhat, it is only distinguished by the difference of antidote and complete purification, but not by the difference of abandoning the unfavorable. Because when one is free from desire from desire, all the afflictions caused by immoral conduct have been abandoned. The vow of no outflow