Tibetan
གས་པ་ཡིན་ཀྱང་མཐོང་སྤང་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བཤེས་གཉེན་ངན་པས་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གློ་བུར་བ། དེ་དག་གང་གི་ཚེ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། ལྡོག་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་བདེན་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་མངོན་གྱུར་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལ་ཞུགས་ཕྱིན་ཆད་མི་སྐྱེ་ཡང་། ཇི་སྲིད་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ནི། བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལ་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པས། བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་གི་བག་ལ་ཉལ་མཐའ་དག་མེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཕྱིན་ཆད་སེམས་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བའི་སྣོད་མ་ཡིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྤོང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདི་ལྟར་མངོན་གྱུར་ཇི་ལྟར་སྤོང་བ་དང་བག་ལ་ཉལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅི་འདྲ་བས་སྤོང་བ་དང་སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཞིག་ས་བོན་ནམ་མངོན་གྱུར་གང་ལ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དང་པོར་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་བར་དུ་ཉོན་མོངས་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དང་ཐ་མར་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་རྙེད་པའོ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དེའི་གཞིའི་དངོས་པོ་གང་ལས་དེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང་དམིགས་པ་དང་། དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལ་གནོད་པ་དེ་དག་ནི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུའོ། །མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྐྱེད་པ་ནི། བདག་པོའི་འབྲས་བུའོ། །ཕྱི་མ་ལ་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འབྱིན་པ་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ནི། དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་རྒྱུད་ལ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤོང་བའོ། །དང་དུ་མི་ལེན་པ་ནི་རང་དགའ་འམ་བྱུང་རྒྱལ་དུ་མི་གཏོང་བར་མི་མཐུན་པ་དང་ཉེས་དམིགས་སུ་
Chinese
雖然已經破壞，也不會變成見道所斷的（煩惱）。如果由惡知識的教導等因緣所生的突發性煩惱，在生起與決擇分相應之時，不是已經轉變了嗎？如果這樣，怎麼能說是由見道所斷的呢？因為被這些煩惱所纏繞的現行，一旦進入與決擇分相應的狀態，就不會再生起。但在證悟真諦之前，並未斷除隨眠，因為與決擇分相應的（善法），僅僅是對真諦的行相產生信解和作意而已，因此無法斷除隨眠。當證悟真諦之時，這些煩惱的隨眠全部都會被消除，因為從那時起，心續就不再是產生那樣的煩惱行相的容器了。因此，這些煩惱是由見道所斷的。斷除有三種：即如何斷除現行，以何種作意斷除隨眠，以及應斷除的煩惱是種子還是現行。第一種有三：首先是完全了解煩惱的因、果、本質三者的自性；中間是完全斷除在相續中產生的煩惱；最後是找到未生起煩惱的對治法。其中，完全了解是指完全了解煩惱的基礎事物，即產生煩惱的因和所緣，以及緊隨其後的助緣；完全了解煩惱的自性，即心不寂靜的特徵；完全了解煩惱的過患，即對自己、他人和兩者都造成損害，這些是士夫異熟果。在現世中產生罪過，是增上果。在來世中產生痛苦的果報，是異熟果，這些都要完全了解。完全斷除是指，像這樣完全了解因、果、本質三者的自性後，對於在相續中產生的現行煩惱，不接受的方式來斷除。不接受是指不隨心所欲或偶然地放任，而是視為不相容和過患。
English
Although destroyed, it will not become what is abandoned by the path of seeing. If sudden afflictions arise from causes such as the teachings of bad spiritual friends, when that which is in accordance with the decisive part arises, has it not already changed? If so, how can it be said that it is to be abandoned by seeing the truth? Because the manifest afflictions that are entangled by these will not arise once they have entered into accordance with the decisive part. But as long as the truth is not realized, the latent tendencies are not abandoned, because those that are in accordance with the decisive part are merely faith and attention to the aspects of the truth. Therefore, they cannot abandon the latent tendencies. When the truth is realized, all the latent tendencies of these are eliminated, because from then on, the mindstream is no longer a vessel for the arising of such aspects of afflictions. Therefore, these are to be abandoned by seeing the truth. There are three types of abandonment: how to abandon the manifest, with what kind of attention to abandon the latent tendencies, and which afflictions to be abandoned, whether seeds or manifest. The first has three: first, to fully understand the nature of the three aspects of the cause, effect, and essence of afflictions; in the middle, to completely abandon the afflictions that have arisen in the mindstream; and finally, to find the antidote to those that have not arisen. Among these, complete understanding means fully understanding the basis of the affliction, the cause and object from which it arises, and the immediately preceding conditions; fully understanding the nature of the affliction itself, the characteristic of the mind not being pacified; fully understanding the faults of the affliction, which harm oneself, others, and both, these are the results of the agent. Causing transgressions in this life is the result of dominance. Bringing about the suffering result in the future is the result of maturation, these are to be fully understood. Complete abandonment means that, having fully understood the nature of the three aspects of cause, effect, and essence in this way, one abandons the manifest afflictions that have arisen in the mindstream by not accepting them. Not accepting means not letting go at will or accidentally, but regarding them as incompatible and as faults.
Tibetan
ལྟ་བའོ། །གཉེན་པོ་རྙེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་རྙེད་ཅིང་སྒོམ་པའོ། ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅི་འདྲ་བས་སྤོང་བར་བྱེད་ཅེ་ན་དེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། མ་འདྲེས་པ་སོ་སོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་། འདྲེས་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །དང་པོས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་སྤོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལས་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བའི་གཞིའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ལ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདྲེས་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པས་སྤོང་ངོ་། །དེ་ལ་ཡང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་དམིགས་པས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་དང་དོན་གཞན་གྱི་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སྤོང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཏུ་རྨོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ལ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་ཡང་དེའི་རྣམ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་མེད་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་འགྱུར་ན། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དང་ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལྷག་མ་རྣམས་སྒོམ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྒོམ་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི། བདག་ཏུ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པ་དང་དངོས་སུ་མི་འགལ་བས་མ་རིག་པ་དྲུངས་འབྱིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་དག་སྒོམ་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། སྡུག་བསྔལ་བའི་རྣམ་པ་ཐོབ་བོ། །སྡུག་བསྔལ་བའི་རྣམ་པ་ལ་རྟེན་ནས་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཐོབ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ། འདི་ནི་ངའོ་འདི་ནི་ངའི་ངོ་། །འདི་ནི་ངའི་བདག་གོ་ཞེས་པ་ལྟར་རའམ་བཙུན་པ་དེ་ནི་མ་ལགས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཅིའི་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བའི་རྣམ་པ་ཐོབ་ཅེ་ན། མི་རྟག་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་གཉིས་ཀའི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེ་བའི
Chinese
是见。对治的获得，是为了断除未生的烦恼，而获得并修习不净等道。以何种作意而断除呢？对此，作意有两种：不杂染的，缘各自自相之相；杂染的，缘共同相之相。第一种不能断除一切烦恼，因为没有缘生起烦恼之基的一切事物。因此，缘杂染的共同相而断除。其中，也不是缘任何共同相而断除，而是缘蕴、界、处所摄的一切法，是无自性、异体之我，如此作意而断除。因为一切烦恼都是以我执为特征的无明的根本，而此作意也与它的相状极其相违。如果仅以了知无我就能断除烦恼，那么修习有为无常和有漏痛苦等其余的真如相有什么用呢？修习无常等相不能断除烦恼，因为它们与我执的相状并非直接相违，所以不能连根拔除无明。然而，瑜伽士修习它们并非没有意义，因为能完全清净无我的相状。如此，依靠无常的相状，就能获得痛苦的相状。依靠痛苦的相状，就能获得无我的相状。如经中所说：诸比丘，色是常还是无常？尊者，是无常。凡是无常的，是乐还是苦？尊者，是苦。凡是无常、是苦、是变异之法，对于它，如是想：这是我，这是我的，这是我的我，是这样吗？尊者，不是这样的。为什么说从无常的相状中获得痛苦的相状呢？因为无常属于生和灭两者。
English
It is the view. Obtaining the antidote is to obtain and cultivate the path of ugliness and so on in order to abandon the unarisen afflictions. How does one abandon them through mental engagement? There are two types of mental engagement: the unmixed, which focuses on the characteristics of each individual entity; and the mixed, which focuses on the characteristics of the general. The first cannot abandon all afflictions, because it does not focus on all the objects that are the basis for the arising of afflictions. Therefore, one abandons them by focusing on the general characteristics of the mixed. Among these, it is not by focusing on any general characteristic that one abandons them, but by focusing on all phenomena included in the aggregates, elements, and sense bases as being without self, essence, or otherness. This is because all afflictions have ignorance as their root, which is characterized by delusion about self, and this mental engagement is extremely contradictory to that characteristic. If merely knowing selflessness could eliminate afflictions, then what is the purpose of cultivating the remaining aspects of truth, such as impermanence of conditioned things and suffering of contaminated things? Cultivating aspects such as impermanence does not eliminate afflictions, because they are not directly contradictory to the aspect of delusion about self, and therefore cannot uproot ignorance. However, it is not meaningless for a yogi to cultivate them, because they purify the aspect of selflessness. In this way, by relying on the aspect of impermanence, one obtains the aspect of suffering. By relying on the aspect of suffering, one obtains the aspect of selflessness. As it is said in the sutra: "Monks, is form permanent or impermanent? Venerable ones, it is impermanent. Whatever is impermanent, is it happiness or suffering? Venerable ones, it is suffering. Whatever is impermanent, suffering, and subject to change, is it appropriate to regard it as 'This is mine, this is who I am, this is my self'? Venerable ones, it is not." Why is it said that the aspect of suffering is obtained from the aspect of impermanence? Because impermanence belongs to both arising and ceasing.