Tibetan
དཔེར་ན་བྱ་བརྒྱ་ཚོགས་པའི་ནང་གི་ཕ་ཝང་བཞིན་དུ། རྒྱ་བོད་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྲོལ་བཏོད་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལས་ཁ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ལ་སོགས་པ་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ངེས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་འགྲེལ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་ལུགས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་རྣམས་ནི། གླེགས་བམ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་། དགོངས་པ་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་རྟོགས་པའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པས་ནུབ་པ་ལྟར་དུ་གྱུར། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་། ཚེ་རབས་དུ་མ་ནས་ཞེ་འགྲས་པས། ཟབ་མོའི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ། བདུད་ཀྱི་རིས་ཀྱི་ལྷས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྐྱེས་བུ་སྤྱི་རྟོལ་ཅན་འགའ་ཞིག་གིས་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་རང་དགར་དབང་ཟོས་ཏེ་བསྟན་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ངན་པའི་མུན་པ་སྨག་རུམ་དུ་འཐིབས་ཏེ། མཚན་མོ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དུས་འདིར་སྲིན་བྱ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་དུ་མ་ནས་ལངས་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཟོལ་གྱིས་གྲངས་ཅན་གྱི་བདག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ལྟ་བ་ངན་པའི་སྒྲ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒྲགས་པས། སྐལ་ངན་གྱི་སེམས་ཅན་ཕལ་པོ་ཆེ་ཞིག་གིས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་སྲོག་རྩ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཐན་ཆེན་གྱི་ལྟས་ངན་པ་གཏོང་བར་བྱེད་དོ། །འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་མདོ་སྡེ་གང་གི་ཡང་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ལ། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་གང་དང་ཡང་མི་མཐུན་ཞིང་། རྒྱ་བོད་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་སུ་གང་གི་ཡང་བཞེད་པ་མ་ཡིན་པས། ཆོས་འདི་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་ཅུང་ཟད་མདོར་བསྡུས་ཏེ་སྨྲ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱེད་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པ་དག་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པ་ཙམ་ཞིག་འདོད་ལ། དེ་ཡང་གང་ལ་གང་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་ངོ་། །ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར། རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་མེད་ལ་དེས་སྟོང་པའི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་པར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལུགས་སྔ་
Chinese
例如，如同群鸟中的蝙蝠一样，汉藏两地的伟大车乘师们所开创的纯正见解，却明显地向外偏离。圣者龙树（Nāgārjuna）和圣者无著（Asaṅga）等伟大车乘师们，为了毫不颠倒地解释善逝（Sugata）的经典之义，如同日轮一般的论典，即使仅仅存在于书本中，也因为没有通达究竟意旨的人而如同日落般消失了。由于不具备纯正的见解，以及多生累劫的嗔恨，没有成为深奥法器的某些被魔类神灵加持的愚昧之人，随意篡改经典中甚深密意，由这种邪说所产生的常见断见等恶见之黑暗，如浓雾般弥漫。在这如同黑夜般的时代，他们像飞蛾一样从四面八方涌起，以善逝心髓的伪装，反复宣扬数论派主张“自性”的邪见之声。因此，许多不幸的众生正在散布着斩断获得解脱和一切智命脉的严重旱灾般的恶兆。这并非大小乘经典的任何一种观点，也与四种宗派的任何一种都不相符，更不是汉藏任何一位伟大车乘师的意愿。因此，这完全是外道之法，所以凡是珍视佛法的人都应该驳斥它。在这里，我也稍微简略地谈谈。其中，毗婆沙宗（Vaibhāṣika）和经部宗（Sautrāntika）认为，所谓的空性，仅仅是指人我空。也就是如经中所说：“于何处无何物，则彼处即空于彼物。”如同经中所说的那样，他们认为在常等所区分的无我中，仅仅成立了由其所空的蕴等法，并且认为这是无常、痛苦等的自性，而对于常等所区分的空性则丝毫也不承认。因此，按照先前的
English
For example, like a bat among a flock of birds, the authentic views established by the great charioteers of China and Tibet have clearly turned outwards. The treatises of venerable Nāgārjuna and venerable Asaṅga and other great founders of the chariot lineages, which explain the definitive meaning of the Sugata's scriptures without any inversion, are like the orb of the sun. However, even though they exist merely as texts, they have become like a sunset because there are no individuals who fully realize their profound meaning. Due to not having the authentic view, and because of animosity from many lifetimes, some foolish individuals who have not become vessels for the profound, and who are blessed by demonic spirits, arbitrarily seize control of the meaning of the profound sutras taught through various intentions. From the power of this teaching, the darkness of evil views that grasp at the extremes of permanence and annihilation thickens like a dense fog. In this time, which is like night, they rise up from many directions like moths, and with the guise of the Sugata's essence, they repeatedly proclaim the sound of the evil view that clarifies the self of the Samkhya school. Therefore, many unfortunate sentient beings are sending forth the evil omens of a great drought that cuts off the life force for attaining liberation and omniscience. This is not the intention of any of the sutras of the Great or Small Vehicle, nor does it accord with any of the four philosophical schools, and it is not the intention of any of the great charioteers of China and Tibet. Therefore, it is solely an outsider's dharma, and so all those who cherish the Buddha's teachings should refute it. Here, I will also speak briefly in summary. Among them, the Vaibhāṣikas and the Sautrāntikas consider emptiness to be merely empty of a self of a person. That is, as it is said in the expression, "Where something is absent, that is empty of that." As it is said in the terminology, they believe that in the selflessness distinguished by permanence and so forth, only the aggregates and dharmas that are empty of it are established, and they believe that this is the nature of impermanence, suffering, and so forth, but they do not at all accept emptiness distinguished by permanence and so forth. Therefore, according to the earlier