Tibetan
འི་གཞི་དེ་ནི་དགག་བྱ་དེས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་པས་སོ་སོར་རིག་པའི་ཚུལ་དུ་མཐོང་སྟེ། དེ་བས་ན་དགག་གཞི་འདི་ལ་དགག་བྱ་བཀག་པའི་ལྷག་མ་དགག་གཞི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་ཡོད་པའོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དགག་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་སྟོང་ལ། དགག་གཞིའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཡང་དག་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པའམ་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་སུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་དབུ་མའི་ལམ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། དགག་གཞི་གང་ལ་དགག་བྱ་ཅི་ཞིག་མེད་ཅེ་ན། དགག་གཞི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དགག་བྱ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་བདག་དང་། དེས་དབང་བསྒྱུར་བར་བྱ་བའི་བདག་གི་བ་གདོད་མ་ནས་མེད་དོ། །རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི། སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི། བདག་ལ་སོགས་པ་དེས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་མཐར་ལྷུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དགག་གཞི་དེ་ལ་ལྷག་མ་ཡོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གང་བདག་ལ་སོགས་པ་མེད་པས། ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕུང་པོ་སོགས་ཆོས་ཙམ་དེ་ཉིད་དེ། དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བ་སོགས་སུ་འཁྲུལ་པའི་གཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞི་མེད་པ་ལ་འགའ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆད་པའི་མཐར་ལྷུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་ན་དགག་བྱ་བཏགས་པའི་བདག་སོགས་ནི་མེད་ཀྱི། བདག་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དགག་གཞིའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཙམ་ནི་ཡོད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །འདི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དགོད་པ་ནི། དགག་བྱ་བདག་སོགས་མེད་ཅིང་དེས་སྟོང་པའི་དགག་གཞི་ཕུང་པོ་སོགས་ཆོས་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་འདི་ལ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བདག་གིས་སྟོང་པའི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཙམ་དུ་གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་ཤེས་པས་སྐུར་པ་མི་འདེབས་ལ། རྟག་སོགས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་གདོད་མ་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པས་སྒྲོ་མི་འདོགས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་གྲ
Chinese
通过听闻和思考，如实地确定了作为基础的事物为空性，并通过专注的禅修，以各自觉知的方式看到它。因此，对于这个作为基础的事物，在否定了所要否定的事物之后，作为基础的事物本身的本质是什么，要知道它就在这里。所要否定的事物是空性的，但作为基础的事物的自性不是空性的。这才是正确理解空性的方式，因为它如实地依赖于中道，而不会落入常断二边。详细解释如下：在作为基础的事物中，什么是要否定的呢？在作为基础的事物，如蕴等之中，要否定的有常等四种，以及享受者的我和由其所支配的我所，这些从一开始就不存在。常等四种，前者由后者解释。因此，这些蕴等，因为空无我等，所以不会落入常边。如果在这个作为基础的事物中还有剩余，那是什么呢？因为没有我等，所以特别区分的只是蕴等法，但它不是完全不存在，因为它是迷惑为我和我所等的基础。因为在没有基础的事物上，没有看到任何迷惑。因此，也不会落入断边。按照这种方式，所要否定的假立的我等是不存在的，但通过无我来区分的作为基础的事物的自性，即法是存在的，所以要理解空性。如果这是正确理解空性的方式，那么什么是它的理由呢？为了说明这一点，引用经文如下：考虑到所要否定的我等不存在，并且空无它的作为基础的事物，即蕴等只是法，世尊说“存在”等。因此，通过知道空无我的蕴等作为法存在于实相中，就不会诽谤；并且通过知道常等分别念的法从一开始就不存在，就不会增益。因此，这就是如实地了知。这些就是人无我的空性。第二是，
English
Having accurately ascertained through hearing and thinking that the basis is empty of what is to be negated, and having meditated single-pointedly, it is seen in the manner of individual awareness. Therefore, regarding this basis, after negating what is to be negated, one should know that whatever the essence of the basis itself is, it exists here, just as it is in reality. It is empty of whatever is to be negated, but it is not empty of the nature of the basis. This is the correct way to engage with emptiness, because it relies on the Middle Way without deviating into the two extremes of permanence or annihilation. A detailed explanation of these is as follows: What is it that is absent in the basis? In the basis, such as the aggregates, the four extremes of permanence, etc., and the self that is the enjoyer, and the self that is to be controlled by it, are absent from the very beginning. The four extremes of permanence, etc., are explained by the subsequent ones. Therefore, these aggregates, etc., are not fallen into the extreme of permanence because they are empty of self, etc. If there is something remaining in that basis, what is it? Because there is no self, etc., it is precisely the aggregates, etc., that are distinguished as mere phenomena. However, it is not completely non-existent, because it is the basis for confusion into self and what belongs to self, etc. For no confusion is seen in something without a basis. Therefore, it is also not fallen into the extreme of annihilation. In this way, the imputed self, etc., that are to be negated do not exist, but the nature of the basis, distinguished by selflessness, i.e., mere phenomena, does exist, so emptiness should be understood. If this is the correct way to engage with emptiness, what is the reason for it? To illustrate this, a quote from scripture is given: Considering that the self, etc., that are to be negated do not exist, and that the basis, the aggregates, etc., which is empty of them, exists as mere phenomena, the Blessed One said, "There is," etc. Therefore, by knowing that the aggregates, which are empty of self, exist as mere phenomena in reality, one does not slander; and by knowing that the phenomena of the conceptual constructs of permanence, etc., do not exist from the very beginning, one does not add on. Therefore, this is knowing as it is in reality. These are the emptiness of the selflessness of the person. The second is,