Tibetan
ངས་གཞན་ཡང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །འདི་རྟོགས་པས་ཀུན་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་ལ་གནས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གདོད་མ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གང་ཟག་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་དང་གང་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་འདི་ལ། བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཇོ་ནང་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་ཕྱི་རབས་པ་ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །བདེན་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་བཏགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཀུན་བཏགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གདོད་མ་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཡང་མེད་པ་དགག་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། བེམས་པོའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྟོང་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ལ་དགོངས་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་ལས། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གིས་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་དགོངས་འགྲེལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། རང་སྟོང་མེད་དགག་ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ཡིན་པས། མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྫོགས་པ་དང་གསལ་པོར་བསྟན་པ་མེད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་ལས། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་དོ་ཞེས་དང་། དེ་དག་ཀྱང་། སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཀུན་བཏགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་ཁོ་ན་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མེད་པ་དང་། བརྫུན་པ་སོགས་སུ་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བརྒྱད་སྟོང་པའི་དོན་བསྡུས་པ་ལས། མེད་ཅེས་བྱ་ལ་སོགས་ཚིག་གིས། །བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་སྟེ། །སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་དཔེ་རྣམས་ཀྱིས། །གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡོངས་སུ་བསྟན། །རྣམ་པར་དག་པ་བཞིར་བརྟེན་ནས། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་གང་ཡིན་དེ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ནམ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཀུན་བཏགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། དེ་ཉིད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གདོད་མ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག །སེམས་ཅན་གྱི་རིས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་སྟོང་གསུམ་དར་ཡུག་ཆེན་མོའི་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་རྒྱས་པར་གསུངས་ནས། དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྟོང་གསུམ་ཚད་ཀྱི་རི་མོའི་གཞི་ཅིག་ཡོད་གྱུར་ལ། །རྡུལ་ཕྲན་མ་ལུས་ཀུན་གྱི་སྦུབས་ནའང་དེ་འདྲ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་མིག་ལྡན་ལ་ལས་དེ་ཕྱེ་སྟེ། །རི་མོའི་གཞི་དེས་འགྲོ་ཀུན་ཉེ་བར་འཚོ་བྱས་ནས། །བཅོམ་ལྡན་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས། །རིལ་གྱིས་བདེ་གཤེགས་མཁྱེན་ཡིན་འདུ་ཤེས་སྒྲིབ་གྱུར་ཞེས། །རྒྱལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་བསྐྱེད་ཅིང་འདུ་ཤེས་སྤོང་བ་སྟོན། །འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་རྒྱལ་སྲས་ཉེ་བར་འཚོ། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་ལུང་གི་ཤེས་བྱེད་དུ་མ་འདྲེན་པར་བྱེ
Chinese
此外，关于法的无我自性空性有三种，即自性空等。其中，第一种自性空性是遍计所执的自性。证悟此空性，仅是遍计所执而已，因为实际上并不存在其本有的自性。第二种，同样，非有空性是他起自性。这是因为在任何补特伽罗和法的形态中，都不存在遍计所执的形态。第三种，自性空性是圆成实性，因为它是空性的自性。关于空性的这个意义，一些后期的藏族教师，即觉囊派的全知大智者们这样说：空性有两种，即自性空和他性空。真谛也有两种，即世俗谛和胜义谛。自性也有三种，即遍计所执、他起和圆成实性。其中，遍计所执和他起自性是世俗谛。任何世俗谛，都如幻象和梦境等一样，从一开始就空无自性。因此，它们的空性被称为自性空。它仅仅是否定不存在的自性，因此是无实事空性、断灭空性、顽空性和暂时性空性，而不是真实无谬的胜义谛空性。考虑到一切世俗法的这种自性空性，《般若波罗蜜多经》中说，从色蕴到一切种智之间的一切法，也都是自性空。对此的解释，圣龙树菩萨的《中观理聚论》等，也主要阐述了自空、无遮、断灭的空性。因此，这些经和论并没有完整和清晰地阐释作为胜义谛的空性。
English
Furthermore, the emptiness of the selflessness of phenomena has three aspects: emptiness of inherent existence and so on. Among these, the first, the emptiness of inherent existence, is the nature of the completely imputed. Realizing this, it is merely the completely imputed, because in reality, its own characteristic, which is inherent from the beginning, does not exist. Secondly, similarly, the emptiness of non-existence is the nature of the dependent other. This is because in whatever form of person and phenomena is completely imputed, that form does not exist. Thirdly, the emptiness of self-nature is the nature of the thoroughly established, because it is the nature of emptiness itself. Regarding this meaning of emptiness, some later Tibetan teachers, the great omniscient ones of the Jonangpa school, say this: Emptiness has two aspects: emptiness of its own nature and emptiness of other's nature. Truth also has two aspects: conventional truth and ultimate truth. Nature also has three aspects: the completely imputed, the dependent other, and the thoroughly established nature. Among these, the completely imputed and the nature of the dependent other are conventional truth. Whatever is conventional truth is, like illusion and dreams, empty of its own nature from the beginning. Therefore, their emptiness is called emptiness of its own nature. It is merely the nature of negating non-existence, therefore it is emptiness of non-entity, emptiness of annihilation, emptiness of inert matter, and temporary emptiness, but not the ultimate truth of emptiness that is accurate and not mistaken. Considering this emptiness of self-nature of all conventional phenomena, the Prajnaparamita Sutra states that all phenomena from form to omniscience are also empty of their own nature. Its commentary, the collections of reasoning of the Madhyamaka of the noble Nagarjuna, also mainly teach the emptiness of self-emptiness, non-affirming negation, and annihilation. Therefore, these sutras and treatises do not completely and clearly explain the emptiness that is the ultimate truth.
Chinese
沒有其他的教導。在《般若波羅蜜多經》中說：「從色蘊到一切種智之間的一切法都是不存在的。」而那些被說成是幻術和夢境等等的，那是就遍計所執和依他起而說的，並不是說圓成實諦的勝義諦不存在，也不是說成是虛假的等等。正如學部論師陳那在《八千頌》的義理歸納中所說：「以『沒有』等詞句，遮止一切的假立，以幻術等譬喻，完全顯示依他起，依靠四種清淨，顯示圓成實。」因為這樣說的緣故。法性圓成實是什麼呢？那就是勝義諦，那從來不是以自性空，而是因為遍計所執和依他起的自性，也就是有為法的世俗諦所空，所以是以他性空。那是不顛倒的真實空性勝義諦，以及法身，真實的邊際，真如，以及具備一切種殊勝的空性。在那裡，力量和無畏，以及相好等等的無為功德，從本以來就存在。如《華嚴經》中所說：「諸佛子！如來之智慧遍及一切有情。為什麼呢？諸佛子！在有情界中，沒有如來智慧所不遍及的。」像這樣以三千大千世界如綢緞般的譬喻廣說之後，歸納其義是：「假設有一個三千大千世界的畫布，所有微塵的空隙中也是如此。有智慧有眼力的人將其打開，那畫布就能使一切眾生得到滋養。如來也是這樣，是一切有情的心，完全是如來的智慧，卻被意識所遮蔽。生起諸佛的悲憫，並宣說捨棄意識。完全了解意識之後，佛子們就能得到滋養。」等等，不再引用更多的教證。
English
There are no other teachings. In the Prajñāpāramitā Sutra, it says, "All dharmas from form to omniscience are non-existent." And those that are taught as illusion and dreams, etc., are spoken with regard to the imputed and the dependent nature. It is not that the perfectly established ultimate truth is non-existent, nor is it taught as false, etc. As the teacher Dignāga said in the summary of the meaning of the Eight Thousand Stanza Prajñāpāramitā: "By words such as 'non-existent,' all imputations are refuted. By examples such as illusion, the dependent nature is fully shown. Relying on the fourfold purity, the perfectly established is shown." It is because of this that it is said. What is the nature of the perfectly established? That is the ultimate truth, and it is never empty of its own nature, but because the nature of the imputed and the dependent is empty of the conventional truth of conditioned dharmas, it is empty of other nature. That is the non-inverted true emptiness, the ultimate truth, and the Dharmakāya, the true limit, Suchness, and the emptiness that possesses all kinds of excellence. In that, strength and fearlessness, and the unconditioned qualities of marks and signs, etc., have been present from the beginning. As the Avataṃsaka Sutra says: "O sons of the Victorious Ones! The wisdom of the Tathāgata pervades all sentient beings. Why is that? O sons of the Victorious Ones! In the realm of sentient beings, there is nothing that the wisdom of the Tathāgata does not pervade." After extensively explaining this with the example of the three thousand great thousand worlds like a great silk cloth, the meaning is summarized as: "Suppose there is a canvas the size of three thousand worlds, and it is the same in the space of all the dust particles. A wise person with eyes opens it, and that canvas nourishes all beings. The Bhagavan is also like that, the mind of all sentient beings, completely the wisdom of the Sugata, but obscured by consciousness. Generating the compassion of the Victorious Ones, he teaches to abandon consciousness. Having fully understood consciousness, the sons of the Victorious Ones are nourished." And so on, without citing more scriptural proofs.
Tibetan
ད་དོ། །གཞན་ཡང་དེ་ནི་རྟག་པ། བརྟན་པ། ཐེར་ཟུག་པ་དང་། མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གཙང་བ། བདེ་བ། བདག་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞན་སྟོང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འདི་ཡང་། འཕགས་པ་གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོའི་མདོ་དང་། ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྟན་པའི་ལེའུའི་མདོ་དང་། དཔལ་སེང་གེའི་ང་རོའི་མདོ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་དང་། སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེ་དང་། འཕེལ་བ་དང་། འགྲིབ་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་དང་། གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེས་ཞུས་པའི་མདོ་དང་། སོར་མོའི་ཕྲེང་བའི་མདོ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་བཀའ་ཐ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་གསལ་པོར་གསུངས་ཤིང་། དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུ་བླ་མ་སོགས་བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་བཞི་དང་། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་དབུ་མ་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་སོགས་བསྟོད་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་ཀྱང་། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་ནི། ནམ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་པས། གདོད་མ་ནས་བདེན་པ་དང་། རྟག་པ། སོགས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བས། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཐའ་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ལ་གང་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་སྟེ། འདི་ལ་ལྷག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་ཡོད་པའོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་དང་། འདི་ལ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཡོད་པ་ཡང་ཡོད་པར། མེད་པ་ཡང་མེད་པར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ་ཞེས་སོགས་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལུགས་འདི་ནི། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲལ་བ། གྲུབ་པ་བརྙེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམས་པ་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་དམ་པ་ཡིན་གྱི། རང་སྟོང་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དག་གིས་ནི། བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ཏེ།
Chinese
而且，那是常、恒、不变之法性，清净、安乐、已达真我彼岸。如此他空胜义谛，在《圣持世王经》、《显扬圣意经》、《吉祥狮子吼经》、《如来藏经》、《大方广佛华严经》、《无增无减经》、《大法鼓经》、《智慧光明庄严经》、《宝髻所问经》、《指鬘经》、《大般涅槃经》等最后决定义经典中均有明说。这些经典的释义，如《大乘经庄严论》等慈氏五论，无著兄弟的论著，圣龙树菩萨的《中观法界赞》等赞颂集，都已明白阐述。因此，世俗谛以自性空故，且这些在法性胜义谛中本无成立，故已脱离常边。法性圆成实，并非从不存在，而是从本初即成立为真实、常等，故未堕入断边。因此，这是离边大中观之道。如云：“于何处无何物，即以彼为空性，如实见彼性；于此有余者，即谓此有彼，如实知其性。”这是如实入于空性，而非颠倒。念及于此，世尊说：“有为有，无为无，如实知其性。”因此，此宗是决定义经典所说，两大车轨所阐释，成就者瑜伽士所修持的教义精髓。仅仅执着于自空者，并未真正领悟教义精髓空性之义。
English
Moreover, that is permanent, stable, enduring, and of unchanging nature, pure, blissful, and has reached the other shore of true self. Such an Other-Empty ultimate truth is clearly stated in sutras such as the 'Noble King Dhāraṇīśvararāja Sūtra,' the 'Chapter on Revealing Superior Intentions Sūtra,' the 'Glorious Lion's Roar Sūtra,' the 'Tathāgatagarbha Sūtra,' the 'Buddha Avataṃsaka Sūtra,' the 'Sūtra Teaching No Increase and No Decrease,' the 'Great Drum Sūtra,' the 'Wisdom Light Ornament Sūtra,' the 'Sūtra Requested by Ratnakūṭa,' the 'Aṅgulimāla Sūtra,' and the 'Mahāparinirvāṇa Sūtra,' among other definitive sutras of the final teachings. The commentaries on these, such as the four later treatises of Maitreya, including the 'Mahāyānasaṃgraha,' the treatises of the brothers Asaṅga and Vasubandhu, and the collections of praises such as the 'Madhyamakadharmadhātustotra' of the noble Nāgārjuna, have clearly explained it. Therefore, since conventional truth is empty of its own nature, and since these are not established from the beginning in the ultimate truth of dharmatā, it is liberated from the extreme of permanence. The perfectly established nature of dharmatā is not something that never exists; since it is established as true, permanent, etc., from the beginning, it does not fall into the extreme of annihilation. Therefore, this is the great Middle Way free from extremes. As it is said: 'Where something is absent, one truly sees that it is empty of that; whatever remains here, one knows that it is present here, just as it is.' This is entering into emptiness as it truly is, without being inverted. With this in mind, the Blessed One said: 'One truly knows that what exists exists, and what does not exist does not exist, just as it is.' Therefore, this system is the essence of the teachings spoken by the sutras of definitive meaning, explained by the great chariots, and practiced by the accomplished yogis. Those who merely cling to self-emptiness do not truly understand the meaning of emptiness, the essence of the teachings.