Tibetan
ད་ཡོད། །སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར། །མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ན། །སྟོང་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་སྟོང་གཞི་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གསུངས་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱིན་པར་གསུངས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་དག་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་སྟོང་ཉིད་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་རྣམས་གསོར་མི་རུང་བའི་ལྟ་བ་ཅན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རིགས་པའི་ཚོགས་དག་ལས་རང་སྟོང་ཙམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མ་གསུངས་ཀྱི། ཆོས་དབྱིངས་སུ་བསྟོད་པ་ལས། གང་ཞིག་ཀུན་ཏུ་མ་ཤེས་ན། །སྲིད་པ་གསུམ་དུ་རྣམ་འཁོར་ལ། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ངེས་གནས་པའི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་ཞིག་འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་སྦྱང་བ་བྱས་པ་ལས། །དག་པ་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཞན་སྟོང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱས་པའི་ཚེ་འཁོར་བ་དང་། དེ་ཉིད་ལམ་བསྒོམས་ཏེ་བློ་བུར་གྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྦྱངས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དེ་ཉིད། ཇི་ལྟར་མར་མེ་བུམ་ནང་ན། །ཅུང་ཞིག་གསལ་བར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་བུམ་ནང་ན། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་དཔེ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་སྟོང་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟག་པ་བརྟན་པ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ་དོན་དམ་པར་བསྟོད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་སོགས་གཞན་རྣམས་ལས་ཀྱང་རིགས་ཚོགས་དང་མཐུན་པར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགེགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་སྟོང་སྨྲ་བའི་ལུགས་འདི་ནི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། བྱམས་པའི་ཆོས་དག་དང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འདི་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། གཉིས་པ་ནི། གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། གསུམ་པ་ནི། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་
Chinese
现在有。空性稍微存在。如果不空稍微存在，空性怎么会存在呢？因为空的基础不成立，所以空性也不成立。又在其中说：诸佛的空性，必定破除一切见。凡是执着空性者，都被说成是不可救药的邪见者。如果理聚中没有仅仅阐述自空，而在《法界赞》中说：如果不能完全了解，就会在三有中流转。顶礼安住于一切众生心中的法界。成为轮回之因的，通过修习而得以净化，清净的即是涅槃，法身也是如此。如果认为这些等等阐述的是他空胜义谛，那么，该论典本身阐述了心的自性光明，在世俗中被烦恼遍染时即是轮回，通过修道，遣除突发的遍染之法，即是涅槃和转为法身之理。如灯在瓶中，稍微显现不出来一样，同样在烦恼瓶中，也无法见到法界。仅仅是通过多种比喻来阐述，而没有丝毫词句阐述以世俗空性的如来藏是常恒坚固，在胜义中成立。而且在胜义赞和超世赞等其他论典中，也与理聚相符，遮止一切戏论之边。因此，应当理解他空论者之宗派是与圣者龙树的宗派相违背的。慈氏五论以及无著兄弟的论典中所出的空性有三种：如此，以自相空性，以及非有空性，和自性空性。第一是：遍计所执的自性，第二是：依他的自性，第三是：圆成实的自性。
English
Now there is. Emptiness exists slightly. If non-emptiness exists slightly, how could emptiness exist? Because the basis of emptiness is not established, emptiness is also not established. Moreover, it is said therein: The emptiness of the Buddhas will surely destroy all views. Those who cling to emptiness are said to be incurable heretics. If the Collection of Reasoning does not merely explain self-emptiness, but in the Praise of the Dharmadhatu it says: If one does not fully understand, one will wander in the three realms. I prostrate to the Dharmadhatu that dwells in the hearts of all sentient beings. That which becomes the cause of samsara, through practice is purified, the pure one is nirvana, and the Dharmakaya is also the same. If it is thought that these and so on explain the other-empty ultimate truth, then, that very treatise itself explains that the nature of the mind is clear light, which in the relative is defiled by afflictions and is samsara, and that by practicing the path, the adventitious defiled dharmas are removed, which is nirvana and the way to transform into the Dharmakaya. Just as a lamp in a vase, it does not appear slightly, similarly in a vase of afflictions, the Dharmadhatu cannot be seen. It only explains through various metaphors, and there is not a single word that explains that the Tathagatagarbha, which is empty of the relative, is permanent and stable, and established in the ultimate. Moreover, in the Praise of the Ultimate and the Praise of the Transcendent and other treatises, it is also in accordance with the Collection of Reasoning, and it prevents all extremes of elaboration. Therefore, it should be understood that the tenets of the other-empty proponents are contrary to the tenets of the noble Nagarjuna. The emptiness that appears in the Five Treatises of Maitreya and the treatises of the brothers Asanga has three aspects: Thus, emptiness by its own characteristic, as well as emptiness of non-existence, and emptiness by its own nature. The first is: the nature of the completely imputed, the second is: the nature of the dependent, the third is: the nature of the perfectly established.
Tibetan
ཉིད་དེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། དངོས་མེད་དེའི་དངོས་མིན་དང་། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་སྟོང་པར་འདོད། །ཅེས་དང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ཤིང་། །དེ་བཞིན་ཡོད་མིན་སྟོང་ཉིད་དང་། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ནས། །སྟོང་པ་ཤེས་པ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཅེས་དང་། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། ཟ་པོ་བཟའ་བ་དེའི་ལུས། །གནས་ཀྱི་གཞིའི་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་ཡང་གང་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་། །གང་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད། །དགེ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་དང་། །རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། །འཁོར་བ་བཏང་བར་མི་བྱའི་ཕྱིར། །རིགས་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་བྱའི་ཕྱིར། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར་། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དག་བྱའི་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །གང་ཟག་དང་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །དངོས་པོ་མེད་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་དངོས་མེད་པའི་དངོས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་གཞན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཅུ་བཞི་ནི་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཞན་དབང་ཡང་དག་པ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དེ་ཉིད་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་ཀུན་བཏགས་པའི་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་གཉིས་སུ་ཡོད་ལ་དགག་བྱ་ཀུན་བཏགས་བཀག་པའི་མེད་དགག་རྣམ་བཅད་ཙམ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དགག་གཞི་མ་ཡིན་དགག །དེ་ཉིད་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་ལ་གཞན་དབང་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། །ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཟ་བ་པོ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཏུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དེ་ཉིད་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པའི་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་ཡིན་ལ་སྟོང་ཚུལ་འདི་གཞན་ལའང་སྦྱར་རོ། །ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བཟའ་བྱ་ཕྱིའི་སྐྱེད་མཆེད་དྲུག་ཏུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་རྟོག་གིས་བསྡུས་པའོ། །ཕྱི་ནང་ནི་ལུས་ཁོག་པར་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གོ །ཆེན་པོ་ནི་གནས་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གོ །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གོ །དོན་དམ་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པར་རང་གི་
Chinese
此理已于前述，此处亦将宣说。如是，于《辨中边论》中云：“无实彼之非实，自性即说为空。”又，《经庄严论》中云：“知无之空性，如是知非有，知自性空后，说名知空者。”又说内空等十六空性，即：食者所食彼之身，处之基之空性。彼亦由谁如何见？何故彼亦为空性？为获二善之故，为常利有情之故，为不舍轮回之故，为令种姓极清净之故，为获相与好之故，为令佛法清净之故，而修菩萨行。于补特伽罗及法之，此无事物为空性，彼无实之实有，彼于彼为空性异。如是说。其中，最初十四者，是由法性各异之差别而分，后二者是由空性之自性而分。总的来说，空性是依他起，即是于彼实有之遍计，彼即是于有情及法上遍计之遍计所空。彼又分为有遮与非有遮二者，遮遣所遮遍计之有遮决断，彼即是无事物之空性。由彼所区别之遮遣处非有遮，彼即是无事物之体性空性，彼是名言之圆成实性，是依他起之自性。内空性者，即是食者内之六处所显现之识，彼即是于有情及法上遍计之体性，从本以来未成立之有遮与非有遮，此空性之理亦可用于其他。外空性者，即是所食外之六处所显现之识，是不真正之遍计所摄。内外者，即是显现为身体之内识。大空性者，即是显现为处所器世间之内识。空性者，即是显现为空性之内识。胜义者，即是空性于胜义中自之
English
This reason has been explained before, and will be explained here as well. Thus, in the "Distinguishing the Middle from the Extremes" it is said: "The non-real of that non-real, is said to be empty by nature." Also, in the "Ornament of the Sutras" it is said: "Knowing the emptiness of non-existence, likewise knowing the emptiness of non-being, after knowing the emptiness of self-nature, it is said to be knowing emptiness." It is also said that there are sixteen emptinesses, such as the emptiness of the internal, namely: The body of the eater and the eaten, the emptiness of the basis of the place. How is that seen by whom? Why is that also emptiness? For the sake of obtaining two virtues, for the sake of constantly benefiting sentient beings, for the sake of not abandoning samsara, for the sake of purifying the lineage, for the sake of obtaining marks and signs, for the sake of purifying the Buddha's teachings, one practices the bodhisattva path. In the person and in the dharmas, this absence of things is emptiness, that real existence of non-reality, that is a different emptiness from that. Thus it is said. Among them, the first fourteen are divided by the differences of the distinct characteristics, and the latter two are divided by the nature of emptiness itself. In general, emptiness is other-powered, that is, the very conceptualization that is truly existent, that is empty of the imputed by the imputation on beings and dharmas. That is also divided into affirmative negation and non-affirmative negation. The affirmative negation that negates the object to be negated, the imputation, that is the emptiness of the absence of things. The non-affirmative negation, the basis of negation distinguished by that. That itself is called the emptiness of the nature of the absence of things, that is the nominal perfect reality, and is the characteristic of other-powered. The emptiness of the internal is the consciousness that appears as the six internal sense bases of the eater, that is the nature imputed on beings and dharmas, the affirmative negation and non-affirmative negation that have not been established from the beginning, and this way of emptiness can also be applied to others. The emptiness of the external is the consciousness that appears as the six external sense bases of the eaten, which is included in the non-true conceptualization. The internal and external are the consciousness that appears as the body. The great emptiness is the consciousness that appears as the container world of the place. Emptiness is the consciousness that appears as emptiness. The ultimate is the emptiness itself in the ultimate.