Tibetan
ར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ་བརྣབ་སེམས་དང་ཡིད་མི་བདེ་དང་བྲལ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བློན་པོས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་བདེ་བར་འདོད་གནས་བྱེད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་གནས། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །སྒོམ་པ་ནི་མདོ་ལས་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། ཚིག་འདི་དག་གིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པར་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ནི། དེས་དབེན་པ་ཚོལ་བས་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་དབེན་པ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱར་དམིགས་པ་ནི། དེ་དང་བྲལ་བ་ཚོལ་བས་ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །འགོག་པ་ལ་མངོན་དུ་བྱ་བར་དམིགས་པ་རྣམས་ནི་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འདོད་པས་དེ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ནི་འགོགས་པ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་ནི་དེས་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པར་སྤོང་བའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལ་དེ་ལྟར་དམིགས་པ་ནི་དེ་སྒོམ་པ་ཚོལ་བས་རྣམ་པར་སྤོང་བས་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་ཞེས་བྱའོ། །འབྲས་བུ་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་གྱི་ཡན་ལག་གི་དམིགས་པ་ནི་མཐོང་ལམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དེའི་འོག་ཏུ་དེས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ལྟར་གྱི་བདེན་པ་བཞིའི་ཡང་དག་ཇི་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ལ་མིང་དགོད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དོ། །ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེས་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཇི་ལྟར་མྱོང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངེས་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་ནི་གཞན་ལ་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་ངག་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་ངག་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་ཉིད་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པར་གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་ངག་གིས་ནི། རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པར་འདྲི་བ་ད
Chinese
如是说。舍是全无烦恼的自性，因为远离贪心和不悦意，是无烦恼的暂时的自性。这就像大臣希望军队的四肢安乐一样。如是说：以舍心于一切时，此如所欲而安住。修是经中所说的正念菩提支等。这些词句依次显示了菩提支以四谛为对境而修习。如此，以痛苦为痛苦本身为对境，即以寻求寂静，以痛苦为对境的菩提支等，称为安住于寂静。以集为应断为对境，即以寻求脱离它，以集为对境的那些，称为安住于离欲。以灭为应现证为对境的那些，即以欲现证它，以它为对境的那些，称为灭尽安住。以走向灭苦之道，即以此完全断除痛苦之故，称为完全断除。于此如是为对境，即以寻求修习它，称为以完全断除而完全转变。果是断除以见所断的烦恼，因为菩提支等是见道的自性。道的支分的对境，即在见道菩提支之后，以此如何所见一样的四谛的真实如是，那些是出世间的修道的自性。在自性上安立名称，即是正见等八支。成为支分的方式是，正见是完全决定的支分，因为以此在等持中如何体验的真实如是而确定执持之故。分别念是使他人理解的支分，因为以此如何领悟而分别安立，从语中完全生起之故。以正语等三者，瑜伽士自己使见等完全清净，使他人信服。其中以正语，与领悟相符而询问。
English
As it is said. Equanimity is the nature of being completely free from afflictions, because it is free from greed and displeasure, and is the nature of a temporary state that is not afflicted. This is like a minister wishing the four limbs of the army to be at ease. As it is said: With equanimity at all times, this abides as desired. Meditation is what is said in the sutras, such as mindfulness, the limb of perfect enlightenment. These words sequentially show that the limbs of enlightenment are cultivated with the four truths as their objects. Thus, taking suffering as suffering itself as the object, that is, seeking solitude, the limbs of enlightenment that take suffering as their object are called abiding in solitude. Taking the origin as what should be abandoned as the object, that is, seeking to be free from it, those that take the origin as the object are called abiding in detachment. Those that take cessation as what should be realized as the object, that is, wanting to realize it, those that take it as the object are called abiding in cessation. The path that leads to the cessation of suffering is called complete abandonment because it completely eliminates suffering. Taking it as the object in this way, that is, seeking to cultivate it, it is called completely transformed by complete abandonment. The result is the abandonment of the afflictions to be abandoned by seeing, because the limbs of enlightenment are the nature of the path of seeing. The object of the limb of the path is the truth of the four truths as it is seen after the limb of enlightenment of the path of seeing, those are the nature of the supramundane path of cultivation. Establishing names on the nature is the eight limbs, such as right view. The way of becoming a limb is that right view is the limb of complete determination, because it firmly grasps the reality of how it is experienced in equanimity. Discrimination is the limb that makes others understand, because it separately establishes how it is understood, and completely arises from speech. With the three, such as right speech, the yogi himself makes the view and so on completely pure, making others believe. Among them, with right speech, asking in accordance with understanding.
Tibetan
ང་ལུང་སྟོན་པ་འབེལ་བའི་གཏམ་གཏན་ལ་འབེབས་པས། རྣལ་འབྱོར་པ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པར་རྣམ་པར་ཤེས་སོ། །ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐས་ནི་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་པར་ཤེས་སོ། །ཡང་དག་པའི་འཚོ་བས་ནི་ཇི་ལྟར་གནང་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་ཚོལ་བས་འཚོ་བ་རྣམ་པར་དག་པར་ཡིད་ཆེས་སོ། །རྩོལ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེས་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལྷག་མ་རྣམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེས་ཡང་དག་པའི་ཞི་གནས་སོགས་ཀྱིས་མཚན་མ་མ་བརྗེད་པས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བྱིང་སྒོད་སོགས་ཀྱིས་སྐབས་མེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་། དབུས་མཐར། ཡོངས་སུ་གཅོད་དང་གོ་བྱེད་དང་། །རྣམ་གསུམ་གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ནི། །ལམ་གྱི་ཡན་ལག་དེ་བརྒྱད་དོ། །ཅེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །གྲོགས་དང་སྒོམ་པ་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལམ་བཞི་དང་ཆོས་ཀྱི་གནས་བཞིའི་དོན་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ་ཞི་གནས་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྒྱུ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་གནས་པ་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། དེ་ལ་ནང་ཉིད་ལ་སེམས་འཇོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་ལས་སེམས་ཕྱིར་རླན་ནས་ནང་དུ་མི་གཡེང་བར་དང་པོ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་པའོ། །རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་གཡོ་བ་རགས་པ་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུན་དུ་གཏོད་པར་བྱེད་པའོ། །བརླན་ཏེ་འཇོག་པ་ནི། བརྗེད་ངས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་དུ་གཡེང་བར་གྱུར་ན། སླར་ཕྱིར་བཀུག་སྟེ་འཇོག་པའོ། །ཉེ་བར་འཇོག་པ་ནི་སེམས་ཕྱི་རོལ་དུ་མི་འཕྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པར་བྱེད་པའོ། །འདུལ་བར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྒྱུ་གཟུགས་སོགས་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ནས་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་དེ་དག་ལ་སེམས་འཕྲོར་མི་སྟེར་བའོ། །ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་སེམས་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིག
Chinese
我确立了龙树论师的教言，瑜伽士完全通晓清净的见解。以正确的行为之究竟，圆满地行于轮回与涅槃，完全通晓清净的戒律。以正确的谋生方式，如所允许般寻求法衣等物，确信谋生方式的清净。精进是清净烦恼障的支分，因为它可以舍弃所有剩余的串习。正念是清净近分的烦恼障的支分，因为它以正确的止观等方式不忘失相，从而使近分的烦恼，如沉没和掉举等，没有机会。禅定是清净殊胜功德之障的支分，因为它能够现前成就现观等功德。这些也如《中边分别论》所说：完全断除与能理解，以及其他三种使人信服，作为对治相违品的，就是这八支道。如是等等。友伴和修习只是理解而已。果就是完全断除正确的见解等等，已经说过了。四道和四法处之义，应当如前所说那样理解。在成办一切功德的道中，有三种，首先是止，它使散乱之因得以平息。这也有九种住心的方式。其中，将心安住于内，就是将心从外境收回，不向外散乱，最初就系缚于内。持续安住，就是像那样，最初系缚的粗大动摇之心，持续地安住于其上。系缚而安住，就是如果因为遗忘而向外散乱，就再次收回而安住。近安住，就是为了不让心向外散乱，最初就使正念安住于近处。调伏，就是对散乱之因，如色等，视为过患，最初就不让心向它们散乱。寂静，就是对使心扰动的近分烦恼和分别念视为过患。
English
I establish the words of the Nagarjuna's teachings, so that the yogi fully understands the pure view. By the ultimate of correct action, fully engaging in samsara and nirvana, one fully understands the pure discipline. By correct livelihood, seeking robes and other things as permitted, one believes in the purity of livelihood. Effort is a limb for purifying the obscurations of afflictions, because it abandons all remaining habits. Mindfulness is a limb for purifying the obscurations of near afflictions, because it does not forget the characteristics with correct shamatha and vipassana, thereby preventing near afflictions such as sinking and excitement from having a chance. Samadhi is a limb for purifying the obscurations of special qualities, because it can manifest and accomplish qualities such as abhijna. These are also as stated in the Madhyantavibhaga: 'Complete cutting off and understanding, and the other three make one believe. As antidotes to opposing factors, these are the eight limbs of the path.' So on and so forth. Companions and meditation are just understanding. The result is completely cutting off the correct view, and so on, which has already been said. The meaning of the four paths and the four abodes of dharma should be understood as previously explained. Among the three paths for accomplishing all qualities, the first is shamatha, which pacifies the cause of distraction. This also has nine ways of abiding the mind. Among them, placing the mind within is to draw the mind back from external objects, not to be distracted outwards, and to bind it closely within from the very beginning. Continuously abiding is to continuously fix the coarse, wavering mind that was initially bound in that way. Binding and abiding is to draw it back and abide again if it becomes distracted outwards due to forgetfulness. Near abiding is to make mindfulness abide near from the very beginning in order to prevent the mind from scattering outwards. Subduing is to regard the causes of distraction, such as forms, as faults, and not to allow the mind to scatter towards them from the very beginning. Tranquilizing is to regard the near afflictions and conceptual thoughts that disturb the mind as faults.