Tibetan
གྲོགས་ཅན་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ལས། རྟེན་གྱི་བཤད་པ་ནི་གུས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་འདུན་པ་སྦྱོར་བ་ནན་ཏུར་གྱིས་སྒོམས་པ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་ནམ་ཡང་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བའོ། །སེམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གང་སྔོན་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེས་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་གསོས་བཏབ་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ངང་གིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གཞན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བསྟན་པའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་འཇོག་གི་འབྲས་བུ་བཤད་པ་ནི་ཡང་ཞེས་སོགས། འདུན་པ་སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཕྱིར་གོ་སླ་བར་ཟད་དོ། །སྒོམ་པ་ལ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་བསྒོམས་པ་དང་། ཉེས་པ་གཉིས་སྤོང་བས་བསྒོམས་པའོ། །དང་པོ་ལ་དབུས་མཐར། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམ་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་རྣམས་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཅེས་པ་ལྟར། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྔ་ཡོད་དེ། ཐོག་མར་བསྒོམ་པ་ལ་མི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་ནི་ལོ་ལོ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་འདུན་པ་ནས་ཤིན་དུ་སྦྱངས་པའི་བར་བཞི་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལ་གཉེན་པོ་དངོས་ནི་རྩོལ་བའོ། །དེའི་གནས་ནི་འདུན་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་དད་པའོ། །རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ཞུགས་པ་ན་གདམས་ངག་བརྗེད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་དྲན་པའོ། །དངོས་གཞི་ལ་ཞུགས་པ་ན་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་དེ་དག་ལ་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་ཡིན་ནོ་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་ན་དེའི་གཉེན་པོ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོར་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པའོ། །བྱིང་རྒོད་ཀྱི་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པ་ན། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་སོ། །བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ནི་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་འབད་པ་ནི་འདུན་པ་དང་རྩོལ་བ་དང་དད་པའོ། །ཕན་འདོགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། དེས་ལུས་དང་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་འདོགས་པ་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཏེ། དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང་། དེ་ལ་བག་མེད་པར་གྱུར་ན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི
Chinese
关于同伴的讲述分为两部分。所依之讲述是，恭敬地修习，即以强烈的意愿修习，从而达到心一境性。持续地修习，即永不放弃精进。心的等持是，由于过去世修习等持，因此滋养了心的种子，自然而然地达到心一境性。观察的等持是，依靠其他善知识所开示的音声而产生的如理分别智慧，从而达到心一境性。第二，讲述如实安住的果实，即“又”等。生起意愿等，因为之前已经讲述过，所以很容易理解。修习分为舍弃作用的修习和舍弃两种过患的修习。第一种，如《中边分别论》所说：“懈怠与及于教授，忘失及与沉掉，不作行及作行，此等五为过患。”因此，有五种不顺品。首先，不修习的过患是懈怠，其对治是修习意愿乃至极调柔四者，其中真正的对治是精进，其所依是意愿，其因是信心，精进的果是极调柔。在开始修习时，忘失教授是过患，其对治是正念。在进入正行时，沉没和掉举是过患，其对治是对它们进行观察的正知。当出现沉没和掉举时，不对治它们本身是过患，其对治是对沉没和掉举的对治生起作意的作意。当沉没和掉举的不平等性消失，自然而然地进入时，生起作意是过患，其对治是舍。这八者可以归纳为四种，即努力是意愿、精进和信心。利益是极调柔，因为它能利益身心。接近是正念和正知，因为不忘失所缘，所以能进入心一境性，如果对此放逸，就能完全断除。
English
The explanation about companions is divided into two parts. The explanation of the basis is that practicing with reverence, that is, practicing with strong intention, thereby attaining single-pointedness of mind. Continuous practice is never abandoning diligence. Mental Samadhi is that, because of having practiced Samadhi in previous lives, it nourishes the seed of the mind, and naturally attains single-pointedness of mind. The Samadhi of discernment is that, relying on the wisdom of discriminating Dharma that arises from the sound taught by other virtuous friends, thereby attaining single-pointedness of mind. Second, explaining the fruit of perfect abiding, that is, "also" etc. Generating intention etc., because it has been explained before, it is easy to understand. Meditation is divided into meditation of abandoning actions and meditation of abandoning two faults. The first, as the Madhyāntavibhāga says: "Laziness and instructions, forgetfulness and sinking and excitement, non-application and application, these five are considered faults." Therefore, there are five unfavorable factors. First, the fault of not meditating is laziness, its antidote is to meditate on the four from intention to extreme pliancy, of which the real antidote is effort, its basis is intention, its cause is faith, and the fruit of effort is extreme pliancy. When starting to practice, forgetting the instructions is a fault, its antidote is mindfulness. When entering the main practice, sinking and excitement are faults, their antidote is vigilance that observes them. When sinking and excitement occur, not applying the antidote itself is a fault, its antidote is the mental activity of generating attention to the antidote to sinking and excitement. When the inequality of sinking and excitement disappears and naturally enters, generating mental activity is a fault, its antidote is equanimity. These eight can be summarized into four, namely, effort is intention, diligence, and faith. Benefit is extreme pliancy, because it benefits body and mind. Approaching is mindfulness and vigilance, because not forgetting the object, it can enter single-pointedness of mind, and if one is negligent about it, it can be completely cut off.
Tibetan
་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོ་ནི་སེམས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཏེ། དེས་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ནི་ཞི་གནས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དབུས་མཐར། དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང་། དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལ་བསྡུད་པ་ནི། གཉིད་རྨུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞུམ་པའོ། །དེའི་གཞི་ལྷག་མཐོང་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ལེ་ལོའི་སྒོ་ནས་བྱིང་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་སྤངས་ནས་ཞུམ་པ་མེད་པ་དང་མཐུན་པར་བསྒོམ་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ལྟ་བའོ། །གཡེང་བ་ནི་སྡུག་པའི་མཚན་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་སྟེ། དེའི་གཞི་ནི་མི་སྡུག་པའི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། རྒོད་ནས་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་མི་འཛིན་ཏོ། །དེ་སྤངས་ནས་གཡེང་བ་མེད་པ་དང་མཐུན་པ་ནི་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ལ་མི་གཙང་བར་སོ་སོར་རྟོགས་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀའི་གནས་དང་མཐུན་པ་ནི་སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་སོ། །དེ་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བདག་གི་འདུན་པ་ཧ་ཅང་ཞུམ་པར་མི་འགྱུར་བ་དང་། ཧ་ཅང་རབ་ཏུ་བཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཞེས་པས་གཞི་གཉིས་སྤངས་པ་དང་། ནང་དུ་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་གཡེང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཅེས་པས་བསྡུད་གཡེངས་སྤངས་པ་དང་། ཕྱི་མ་དང་སྔ་མའི་འདུ་ཤེས་དང་། ཅེས་པས་ཞུམ་པ་མེད་པ་དང་མཐུན་པ་དང་། སྟེང་དང་འོག་གི་འདུ་ཤེས་བྱའོ་སྙམ་པ་དང་། ཅེས་པས་གཡེང་བ་མེད་པ་དང་མཐུན་པ་དང་། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་སེམས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་མེད་པས་སྣང་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བདག་གི་སེམས་མུན་པའི་ཚུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བར་བྱའོ་ཞེས་པས་དེ་གཉིས་ཀའི་གནས་དང་མཐུན་པར་བསྒོམ་པ་གསུངས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཆོས་མངོན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བར་འདོད་པ་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེ་ལ་སེམས་གཏོད་ཅིང་འདུན་པར་བྱེད་པའི་གང་ཟག་དེ་ཇི་ལྟར་སེམས་གཏད་པའི་རང་གི་གནས་ཀྱི་ཆོས་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་སོགས་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་བདེན་པ་རྣམས་ལ་དམིགས་པར་རྣམ་པར་མ་བཞག་ཅེ་ན། དེ་དག་ནི་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བདེན་པར་མངོན་པར་
Chinese
缘故。对治是作意和舍，由此对心极执持和极放松而现行，因此能完全断除沉没和掉举，以及没有近分的烦恼，是为了随顺止观等相的缘故。如是说，在《中边分别论》中说：“不忘失所缘，了知沉与掉，彼除令现行，寂静时安住。”如是说。第二是收摄，是从睡眠昏沉之门而萎靡。其所依是远离胜观，因从懈怠之门而转为沉没。断除它之后，与不萎靡相应而修习，以各别自证的智慧观视所知。散乱是随逐可喜之相而于境上散乱，其所依是远离不净想，因掉举而不能如实地极执持。断除它之后，与不散乱相应，是对头发等事物观为不净。与彼二者之住相应的是光明想。依彼等之自在，以“我的意乐不要过于萎靡，不要过于执持”等，断除二种所依，以“不向内收摄，不向外散乱”等，断除收摄和散乱，以“后后与先先之想”等，与不萎靡相应，以“应作上下之想”等，与不散乱相应，如是分别的心无有缠裹，应修习具有光明的觉受之心。以“我的心不要变为黑暗之相”等，宣说了与彼二者之住相应而修习。果是欲求现证法者，对于眼和神通等彼彼，心专注而欲求的补特伽罗，如其心专注的自位之法，如于虚空行走等，如其所欲而成为现证之有分者。为何不将念住等三者，安立为以谛等为所缘呢？彼等是以资粮道所摄持，因此能令心相续现证谛
English
reason. The antidote is attention and equanimity, which manifest by extremely holding and extremely relaxing the mind. Therefore, completely abandoning sinking and excitement, and having no near afflictions, is for the sake of following the characteristics of calm abiding and so forth. As it is said, in the Madhyāntavibhāga, "Not forgetting the object, understanding sinking and excitement, eliminating them makes them manifest, abiding peacefully." So it is said. The second is gathering, which is languishing through the door of sleep and drowsiness. Its basis is being separated from higher seeing, because it turns into sinking through the door of laziness. Having abandoned it, contemplating in accordance with not languishing, is seeing knowable things with the wisdom of individual self-awareness. Distraction is scattering on objects by following the characteristics of the beautiful, its basis is being separated from the perception of the unpleasant, because excitement does not truly hold on to it. Having abandoned it, being in accordance with not being distracted is individually realizing impurity in substances such as hair. What is in accordance with the state of both of them is the perception of appearance. Having made them the masters, by "My intention should not become too languid, and not be too grasped," etc., abandoning the two bases, by "Not gathered inward, and not scattered outward," etc., abandoning gathering and scattering, by "The perception of the latter and the former," etc., being in accordance with not languishing, by "One should make the perception of above and below," etc., being in accordance with not being distracted, thus, the mind that is separated is without entanglement, one should contemplate the mind endowed with appearance. By "My mind should not become of the nature of darkness," etc., it is taught to contemplate in accordance with the state of both of them. The result is that the person who desires to realize the Dharma, the person who focuses his mind and desires on this and that, such as the eye and clairvoyance, becomes the one who has the fortune to realize the Dharma of his own position to which he has focused his mind, such as walking in the sky, as he desires. Why are the three, such as mindfulness, not established as having the truths as their objects? Those are gathered by the path of accumulation, therefore, they can make the mind stream manifest the truths.