Tibetan
གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་ནི། དགེ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གོ །ཞེས་ཕྱིར་བཟློག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ཕྱིར་ནུར་བ་མེད་པར་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གདམས་ངག་བརྗེད་པ་ནི། སེམས་གནས་པར་བྱ་བའི་གདམས་ངག་ཡིད་ལ་མི་བརྗོད་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་དྲན་པའོ། །ལྟུང་བ་ཡིད་ལ་བཅགས་པ་ནི། འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་སོགས་ལ་ཤེས་བཞིན་མེད་པར་སྤྱོད་པས་བསླབ་པ་དང་འགལ་ནས་ཕྱིས་འགྱོད་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ཤེས་བཞིན་བསྒོམ་མོ། །བརྩོན་པ་འདོར་བ་ནི། བག་མེད་པའི་ཉེས་པས་ཇི་ལྟར་བརྩམས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མཐར་མི་ཕྱིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་བག་ཡོད་པ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ལུས་གཙང་བ་དང་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་སེམས་རྟག་པ་དང་། ཆོས་བདག་གི་ངོ་བོར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤོང་བ་ནི། ལུས་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་དང་གང་ཅི་དང་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་དེ་ནི་འདིར་སྡུག་བསྔལ་བར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། གནས་དང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། བྱེད་པ་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འདི་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་སྟེ། འདི་ལྟར་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་ལུས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚོར་བ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པས་ནི། འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་བདག་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་རྟོགས་པ་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ་བདག་ཆད་ཀྱི་དོགས་པའི་སྐྲག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པས་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་ཆགས་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤང་བྱ་དང་དད་སོགས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དེ་ཉིད་ནི། དབུས་མཐར། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞིའི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་
Chinese
认为足够是指：认为“仅凭这善的一面就足够了”，从而退缩。作为其对治，为了不退缩而持续不断地修习善的一面。遗忘诀窍是指：不忆念应使心安住的诀窍。作为其对治，是忆念。堕落铭记于心是指：在行走和返回等行为中，因无正知而行事，违背了戒律，之后感到后悔。作为其对治，是修习正知。舍弃精进是指：由于放逸的过失，对于如何开始的事情，不坚持到底。作为其对治，是修习不放逸。如此修习的果实是：身体清净，感受安乐，心恒常，以及舍弃将法视为自我的颠倒认知。这是因为修习身体不净，以及无论感受什么，都知晓这是痛苦。并且，由于处所和所缘等差别，了知识在每个刹那都在变化。以及，了知烦恼和清净仅仅是法，没有作者。此外，这些的果实是依次进入四谛。如此，身念住是进入苦谛，因为从中能够彻底理解身体是行苦，被坏苦所区分。受念住是进入集谛，因为从中能够了知集谛的主要因素是贪爱，是乐等三种感受的因。心念住是进入灭谛，因为从中能够了知无我的识在刹那间毁灭，所以在涅槃时不会有对断灭我的恐惧。法念住是进入道谛，因为从中能够了知贪等烦恼法是应断除的，以及信等清净法是应修习的。其意义在于，《中边分别论》中说：“为坏苦故及贪因故，为依处故及不愚故，为入四谛而立念住。”
English
Thinking it is enough means: turning back thinking, "This much of the virtuous side is enough." As an antidote to that, it is to continuously cultivate the virtuous side without turning back. Forgetting the key instructions means: not remembering the key instructions for settling the mind. As an antidote to that, it is mindfulness. Remembering transgressions in the mind means: acting without awareness in actions such as going and returning, violating the precepts, and later regretting it. As an antidote to that, it is cultivating awareness. Abandoning diligence means: due to the fault of carelessness, not carrying through with what has been started. As an antidote to that, it is cultivating carefulness. The result of cultivating in this way is: the body being pure, feelings being pleasant, the mind being constant, and abandoning the inverted perception of considering phenomena as self. This is because of cultivating the impurity of the body, and because whatever is felt, it is known to be suffering here. And, because of the differences in location and object, it is realized that consciousness changes from moment to moment. And, because defilements and purification are merely phenomena, it is realized that there is no agent. Furthermore, the results of these are to enter the four noble truths in sequence. Thus, mindfulness of the body enters the truth of suffering, because from that, it becomes possible to thoroughly understand that the body is the suffering of conditioned existence, distinguished by the suffering of change. Mindfulness of feelings enters the truth of origin, because from that, it is realized that the main factor of the origin is craving, which is the cause of the three feelings such as pleasure. Mindfulness of the mind enters the truth of cessation, because from that, it is realized that consciousness, which is without self, is destroyed in an instant, so at the time of nirvana, there will be no fear of the apprehension of annihilation of self. Mindfulness of phenomena enters the truth of the path, because from that, it is realized that defiled phenomena such as attachment are to be abandoned, and pure phenomena such as faith are to be cultivated. The meaning of that is stated in the Madhyāntavibhāga: "For the sake of the suffering of change, and for the cause of craving, and for the place of reliance, and for not being ignorant, mindfulness is established for entering the four truths."
Tibetan
པ་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་སྟེ། དེ་དག་བསྒོམ་པས་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་སྤོང་བའི་དམིགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་སོ། །ངོ་བོ་ནི་དེ་དག་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པར་རྩོམ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བསྒོམ་པ་ལ། མདོ་དགོད་པ་ནི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སྐྱེས་པ་རྣམས་གནས་པ་དང་། མི་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་འདུན་པ་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི། འདི་ནི། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། འདུན་པ་ལ་ནི་རྟེན་ནས་སུ། །རྣལ་འབྱོར་རྒྱུ་མཚན་བཅས་སྒོམ་པ། །ཡང་དག་སྤོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ། །གཉེན་པོ་པ་ནི་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གནས་ནི་འདུན་པ་སྟེ། འདི་ནི་དེའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབད་པ་ནི། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། དེ་ཡང་ཞི་གནས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གཉེན་པོ་སྐྱོན་མེད་བསྒོམས་པའོ། །མདོའི་ཚིག་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། ཞེས་ནི་པ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་སེལ་བའི་གཉེན་པོ་བརྩོན་འགྲུས་ཉིད་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚིག་དེའི་འོག་ཏུ་བྱིང་བ་སེལ་བའི་ཐབས་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དགའ་བར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། རྒོད་པ་སེལ་བའི་ཐབས་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་ནང་དུ་བསྡུད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་འཛིན་པ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཡང་དག་སྤོང་བ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉམས་པར་བྱེད་དེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཅི་རིགས་པར་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པས་ནི་གཉེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་དེ། དེས་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པས་ནི་གཉེན་པོ་འཕེལ་བར་བྱེད་དེ། དེས་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའི་དམིགས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གྲུབ་པའི་བྱ་བ་སྤྲུལ་པ་དང་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ངོ་བོ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། རྒྱུའམ་གྲོགས་ཀྱིས་གཞིར་དབྱེའོ། །གྲོགས་དངོས་ནི་འདུན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །
Chinese
修习。如是宣说。又，这些的果实是获得脱离有漏之身等。因为修习这些，所以脱离了身等方面的恶趣。精勤断除的所缘是已生和未生的不顺品和对治品。本体是对这些进行取舍的精进。关于修习，引用经文：为了断除已生的罪恶不善之法，不生未生的罪恶不善之法，生起未生的善法，安住已生的善法，不退失等义而生起希求。等等。其总摄之义是：此乃。等等。广为解说：如《经庄严论》所说：依于希求，瑜伽士以具理的方式修习，对于一切正断，是对治品。如是，精进的所依是希求，因为这是它的先导。努力是：对于修习止观具有欢喜的精进，也就是以作意止观等的理由而修习无过失的对治品。经文说：精进发起。这是指去除沉没和掉举的对治品就是精进。如此，在该词的下面，通过使心专注于令人喜悦的事物等方式来阐明去除沉没的方法，并且因为提到了通过安置于内而收摄心的方式来去除掉举的方法。果实是，前两个正断使不顺品衰减，因为这两个分别使已生和未生的罪恶不善之法衰减。第三个是获得对治品，因为它生起未生的善法。第四个是使对治品增长，因为它使已生的善法增长。神足的所缘是等持成就的事业，如化现和转变等。本体是等持，以因或助伴为基础来区分。真实的助伴是希求等。
English
Practice. It is said thus. Furthermore, the result of these is the attainment of being free from contaminated bodies, etc. Because of practicing these, one is freed from the unfortunate states of existence related to the body, etc. The object of perfect abandonment is that which is incompatible and the antidote, both arisen and unarisen. The essence is the diligence in striving to adopt or reject those. Regarding practice, the sutra states: 'One generates aspiration for the purpose of abandoning sinful, unwholesome dharmas that have arisen, not generating sinful, unwholesome dharmas that have not arisen, generating wholesome dharmas that have not arisen, maintaining wholesome dharmas that have arisen, and not allowing them to decline,' and so forth. The meaning of its summary is: 'This is,' and so forth. Explaining it in detail: As stated in the Ornament of the Sutras: 'Relying on aspiration, the yogi meditates with reason. For all perfect abandonments, it is said to be the antidote.' Thus, the basis of diligence is aspiration, because it precedes it. Effort is: the diligence of delighting in meditating on calm abiding and insight, which is also meditating on the faultless antidote by considering the reasons for calm abiding, etc. The sutra's words are: 'Diligence is initiated.' This indicates that the antidote to eliminate sinking and excitement is diligence itself. In this way, under that word, the method of eliminating sinking is clarified by focusing the mind on pleasant objects, etc., and because it mentions the method of eliminating excitement by gathering the mind inward through placement. The result is that the first two perfect abandonments diminish the incompatible side, because these two respectively diminish the sinful, unwholesome dharmas that have arisen and have not arisen. The third obtains the antidote, because it generates wholesome dharmas that have not arisen. The fourth increases the antidote, because it increases wholesome dharmas that have arisen. The object of the feet of miraculous power is the activity accomplished by samadhi, such as emanation and transformation. The essence is samadhi, differentiated based on cause or companion. The actual companion is aspiration, etc.