English
After that, through hearing and transcending thought, by meditating in a single-pointed manner, cultivating calm abiding and insight that focus on coarse and subtle characteristics, this arises from meditation. What arises from extreme solitude is: through habituation, first, the mental engagement that possesses the path of abandonment, thereby abandoning the three great aspects of afflictions of the lower realms such as the desire realm, and in order to be separated from the unfortunate states of that aspect. Gathering joy is: that yogi then becomes joyful in abandonment, and regards abandonment as beneficial, having touched the small joy and happiness that is separated from the three great afflictions, and constantly engaging the mind with things that have become joyful, in order to be separated from drowsiness and sleep, this is the mental engagement of joy. The mental engagement of examination is: that one who has entered well in this way, in order to show that it is connected to the side of virtue, in order to understand that the entanglements of afflictions of the lower realms such as the desire realm do not arise, therefore, whether it is abandoned or not, engaging the mind with the characteristics of suffering that are in accordance with its arising, and individually discerning it. The mental engagement of the edge of union is: having examined in this way, if he knows that a little has not been abandoned, in order to be separated from all afflictions, engaging the mind with the antidote to abandoning the three small aspects of afflictions. The mental engagement of the fruit of the edge of union is: after that, obtaining the actual mind of the first dhyana and so on. Among these, the complete understanding of characteristics is: having completely understood what is to be abandoned and what is to be attained, placing the mind on what is to be abandoned and what is to be attained. What arises from aspiration is: after that, beginning to truly unite. What arises from extreme solitude is: abandoning the three great pervasive afflictions. Gathering joy is: abandoning the three medium afflictions. Examination is: placing the mind without the pride of apparent attainment. The edge of union is: completely abandoning the three small aspects of afflictions. The fruit of the edge of union is: through well-cultivated mental engagement, experiencing the fruits of those cultivations. The cause of equipoise is equal entering.
Tibetan
་ཚད་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མི་གསལ་བ་དང་གསལ་བ་དང་ཆེས་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་སམ། གུས་པ་དང་རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀ་དང་མི་ལྡན་པ་དང་གང་རུང་དང་ལྡན་པ་དང་གཉིས་ཀ་དང་ལྡན་པར་སྒོམ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་གསུམ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཚད་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དུ་སྒོམས་པས་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཚངས་རིས་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་མངོན་པར་འགྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་དུས་སུ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གསུམ་སྒོམ་པ་ལས། འབྲས་བུ་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་འགྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ནི་གཞལ་མེད་ཁང་གི་གནས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ན་ཆུང་ངུར་བསྒོམ་པས་ངན་ལ་དམའ་བ་དང་འབྲིང་གིས་ངན་ལ་མཐོ་བའམ། བཟང་ལ་དམའ་བ་དང་ཆེན་པོར་སྒོམས་པས་མཐོ་ལ་བཟང་བར་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ལ་མཐོན་པོ་དང་དམའ་བ་ནི་ཚེ་རིང་བ་དང་ཐུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ངན་པ་དང་བཟང་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །མིང་དུ་གདགས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུའི་ཁྱད་པར་འགྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མིང་གྲངས་མེད་པ་བཏགས་པ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་ཐོབ་པ་རྣམས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་དག་གི་མིང་ཡང་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ན་གྲངས་ཤེས་པའམ་སྙོམས་པར་འཇུག་ནུས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རང་གི་ཆུང་ངུ་ལས་འབྲིང་དང་དེ་ལས་ཆེན་པོར་གྱུར་པའི་རབ་ཀྱི་མཐའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མངོན་ཤེས་སོགས་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་ལས་སུ་རུང་བའི་མཆོག་ཉིད་དུ་འཁྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་བཞི་དང་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་བཞི་སྟེ། རྣམ་པ་བརྒྱད་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞི་གན
Chinese
其量，是以所缘和行相不明显、明显和极明显的差别，或者以不具足恭敬和恒常修习二者、具足任何一个和具足二者来修习的差别，而有修习小、中、大三种。果产生的量，是修习小等的初禅三种，由此它们的果依次现前成就梵众天等初禅的三种生处。同样，其余的禅定也是在入定时修习小等三种，应当了知由此成就果，即禅定的三种生处。无色界则是因为没有其他无量宫的处所。这样，虽然没有安立出生的差别，然而在那里，以修习小而生于劣而下者，以中而生于劣而上者，或者生于好而下者，以修习大而生于高而好者。其中，高和下是指寿命长和短等。劣和好是指烦恼多和从那之上反过来。命名，是以初禅等所摄持的等持之力的差别成就之门，对于所安立的无数名称，诸佛和菩萨获得自在者入定，那些定名即使声闻缘觉也不能知晓，何况是知晓数量或者能够入定呢？其原因是禅定波罗蜜多的有无差别。极清净是指从自己的小变成中，又从那之上变成大的极顶的初禅等称为极清净，是为了现前成就像现量等功德殊胜，为了如所欲地引导成可用的最胜之故。第二，出世间道，是在修道位时，通达苦等四谛的如是性，与法智品相符的四种，以及智慧如实通达那本身，与类智品相符的四种，总共八种是与胜观品相符的。止观
English
The measure of it is through the distinctions of the object and aspect being unclear, clear, and extremely clear, or through the distinctions of cultivating without possessing both reverence and constant practice, possessing either one, and possessing both, there are three types of cultivation: small, medium, and large. The measure of the arising of the result is that by cultivating the three types of the first dhyana, such as the small, the results of those, in order, manifestly accomplish the three birthplaces of the first dhyana, such as the Brahma host. Similarly, for the remaining dhyanas as well, one should understand that by cultivating the three types, such as the small, at the time of entering into samadhi, the result, the three birthplaces of dhyana, are accomplished. The formless realms are because there is no other place of immeasurable mansions. Thus, although there is no establishment of different distinctions of birth, nevertheless, there, by cultivating as small, one is born as inferior and lower; by medium, one is born as inferior and higher, or as good and lower; by cultivating as large, one is born as high and good. Among these, high and low refer to long and short lifespans, and so forth. Inferior and good refer to much affliction and the reverse of that. Naming is through the gateway of accomplishing the distinctions of the power of samadhi encompassed by the first dhyana and so forth. For the countless names that are established, when the Buddhas and Bodhisattvas who have obtained mastery enter into samadhi, even the Shravakas and Pratyekabuddhas do not know those names, so what need is there to mention knowing the number or being able to enter into samadhi? The reason for this is the difference of the presence or absence of the perfection of dhyana. Utterly pure refers to the first dhyana and so forth that have become medium from one's own small, and then large from that, the ultimate peak is called utterly pure, because for the sake of manifestly accomplishing excellent qualities such as manifest cognition, it leads to the supreme state of being serviceable as desired. Secondly, the path beyond the world is that in the stage of the path of cultivation, realizing the suchness of the four truths, such as suffering, the four that are in accordance with the aspect of the knowledge of dharma, and the four that are in accordance with the aspect of the knowledge of subsequent realization, which is the wisdom truly realizing that itself. Altogether, the eight aspects are in accordance with the aspect of vipashyana. Shamatha and vipashyana.
Tibetan
ས་ཀྱི་ཆ་ནི་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་ཏེ། མདོར་ན་བསམ་གཏན་པ་དྲུག་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་དང་བཅས་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེད་དུ་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཞི་གནས་དང་ལྡན་ཞིང་སེམས་རྒྱུ་བ་མངོན་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ཟག་མེད་དུ་སྐྱེས་པ་ན་རྟོག་དཔྱོད་ཡན་ལག་ཏུ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་རྩེ་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡོངས་སུ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་མཆོག་ཏུ་གསལ་བའི་གནས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འདུ་ཤེས་དམན་པས་དམིགས་པ་ལ་མཚན་མར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་དེ་ཉིད་ལ་འཕགས་པའི་ལམ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཞེ་ན་ཇི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་གསལ་པོས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཀུན་ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་རྟོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལས་སྲིད་རྩེ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་གཞན་བདུན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་ཡང་བསྟན་ན། འགོག་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་སུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པ་དེ་ནི་དང་པོར་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་མངོན་པར་སྒྲུབ་སྟེ། དེར་ནི་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་རགས་པས་སྐྱེ་སྟེ། དེ་དག་བཀག་པའི་འགོག་པ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་སྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་ནི་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ངམ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཞི་བའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཟུགས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ། སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་སེམས་ཐོབ་པ་ཇི་ལྟར་ན་གཟུགས་སུ་སྐྱེས་ནས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ན་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མུ་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ལ་གཟུགས་མེད་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་མི་ནུས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མི་འོང་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཟུགས་ལ་འདོད་དང་མ་བྲལ་བར་གཟུགས་མེད་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ
Chinese
地的部分与那些相同，从具有同样禅定一的近分定到无所有的生处之间。总之，六禅定者，包括前三无色定，能够生起为无漏的自性，因为具有寂止且心之运行明显清晰。当禅定一生起为无漏时，不具有寻伺作为支分，因为出世间道是无分别的自性。有顶是意识的运行完全不清晰之处，因为不是出世间道最清晰的处所，所以是世间的。因此，它因为意识低下而不以所缘作为相，所以称为无相。如果问：如何知道有顶本身没有圣道？答：因为经中说，在意识清晰地入定多少时，就证悟了遍知出世间道。渐次安住的九次第定中，也显示有顶是世间的，其余七个是出世间的。如果问：如何是灭尽定？答：它是出世间的，因为是出世间之后的获得。那个灭尽定首先在人们之中显现，在那里，粗大的意识和感受产生，因为追求断绝它们的灭尽定。先前生起的那个，在人们之中或者在后世的色界中显现。在无色界中则不是，其理由如寂静等所说。如果问：如何能从色界离贪，获得有顶的心，却又出生在色界而显现灭尽定？答：仅仅从色界离贪，不一定能入定于无色界。因此，有四种情况：即有的人从色界离贪，却不能入定于无色界，因为依靠不还者而从色界离贪，如阿罗汉等。有的人没有从色界离贪，却能入定于无色界，即第四禅
English
The earth element is the same as those, from the proximity attainment of the first dhyana, which possesses the same qualities, to the sphere of nothingness. In short, the six dhyana practitioners, including the first three formless dhyanas, can generate the nature of being without outflows, because they possess tranquility and the movement of the mind is manifestly clear. When the first dhyana arises as without outflows, it does not possess investigation and analysis as limbs, because the path beyond the world is of a non-conceptual nature. The peak of existence is a place where the movement of consciousness is not entirely clear, and because it is not the place where the path beyond the world is most clear, it is worldly. Therefore, because it has inferior consciousness, it does not take the object as a sign, and is therefore called signless. If you ask, how do you know that the peak of existence itself does not have the noble path? The answer is because it is said in the sutras that to the extent that one enters into meditative absorption with clear consciousness, to that extent one realizes the all-knowing path beyond the world. Among the nine successive abidings, the peak of existence is also shown to be worldly, and the other seven are beyond the world. If you ask, how is cessation? The answer is that it is beyond the world, because it is attained after the path beyond the world. That cessation is first manifested among people, where coarse consciousness and feelings arise, because they seek cessation by blocking them. That which was previously generated is manifested among people or in the form realm in the next life. It is not in the formless realm, for the reason that it is peaceful, and so on. If you ask, how can one be free from attachment to form, obtain the mind of the peak of existence, and then be born in the form realm and manifest cessation? The answer is that merely being free from attachment to form does not necessarily mean that one can enter into meditative absorption in the formless realms. Therefore, there are four possibilities: that is, there are those who are free from attachment to form but cannot enter into meditative absorption in the formless realms, because they are free from attachment to form by relying on the non-returner, such as arhats. There are those who are not free from desire for form but can enter into meditative absorption in the formless realms, namely the fourth dhyana.