Tibetan
་རོ། །རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་ཡན་ལག་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལས་དང་པོ་ཡན་ལག་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདོད་པ་ནི་རགས་པའོ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་ཞི་བའོ་ཞེས་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་དང་དེའི་འོག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་དང་ཉུང་བ་དང་ཚེ་རིང་བ་དང་ཐུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཞིབ་མོར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔྱོད་པ་གཉིས་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་གནོད་སེམས་དང་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སོགས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་སྤྱོད་སོགས་གཉེན་པོ་དང་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་རྣམས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་དཔྱོད་སོགས་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། ། བཞི་པ་ལ་ནི་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ཡོད་ཀྱང་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཞག་ཅེ་ན། དང་པོ་ན་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་མངོན་པར་སྒྲུབ་པས་རང་གི་ངོ་བོས་ལས་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་སྨོས་ལ། གཉིས་པ་ན་རང་གི་ངོ་བོས་ལས་བྱེད་ཀྱང་དགའ་བས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཕྱིར། རང་མིང་གིས་མ་སྨོས་ལ་རབ་ཏུ་དང་བ་ཞེས་པའི་མིང་གིས་སྨོས་སོ།
Chinese
哦！关于分类，有肢分分类等四种，第一种肢分分类是，初禅具有五支，即：如此，欲是粗糙的，初禅是寂静的，具有普遍寻求之相的觉和在其后，以烦恼的多少、寿命的长短等方式，细致区分差别的特性的伺，二者是能对治的肢分，因为它们舍弃欲的贪欲、嗔恚、恼害和不悦等初禅的违品之故。由远离罪恶不善法所生的喜和乐是利益的肢分，因为它们利益禅者的身心之故。心一境性是处的肢分，因为依靠它，觉观等能对治和利益的肢分得以生起之故。同样，二禅具有忆念、正知、舍三种自性的内清净是能对治的肢分。因为舍弃觉观等二禅的违品之故。由定所生的喜和乐是利益的肢分。三禅具有忆念、正知、舍三种是能对治的肢分，因为它们舍弃喜等三禅的违品之故。无喜的乐是利益的肢分。四禅具有忆念和完全清净的舍是能对治的肢分，因为它们舍弃乐等四禅的违品之故。感受舍是利益的肢分。为什么初禅具有忆念、正知、舍，却没有安立为能对治的肢分呢？因为初禅有忆念等，但由觉观明显成办，因此不以自己的体性起作用之故，没有说为能对治的肢分。二禅以自己的体性起作用，但被喜所压制之故，没有以自己的名称说，而是以极清净的名称说了。
English
O! Regarding classification, there are four types, including limb classification. The first, limb classification, is that the first dhyana possesses five limbs, namely: Thus, desire is coarse, the first dhyana is peaceful. The initial application of thought (vitarka), characterized by a pervasive seeking, and subsequently, sustained application of thought (vicara), characterized by meticulously distinguishing differences through the quantity of afflictions, the length of life, and so on, are the limbs of antidotes. This is because they abandon the desire for desire, malice, harm, displeasure, and other opposing factors of the first dhyana. The joy and happiness born from the absence of sinful, non-virtuous dharmas are the limbs of benefit, as they benefit the body and mind of the meditators. One-pointedness of mind is the limb of the basis, as the limbs of antidotes and benefits, such as vitarka and vicara, arise in dependence upon it. Similarly, in the second dhyana, the inner purity that is the nature of mindfulness, awareness, and equanimity is the limb of antidote, as it abandons the opposing factors of the second dhyana, such as vitarka and vicara. The joy and happiness born from samadhi are the limbs of benefit. In the third dhyana, mindfulness, awareness, and equanimity are the limbs of antidote, as they abandon the opposing factors of the third dhyana, such as joy. Happiness without joy is the limb of benefit. In the fourth dhyana, mindfulness and completely purified equanimity are the limbs of antidote, as they abandon the opposing factors of the fourth dhyana, such as happiness. Feeling equanimity is the limb of benefit. Why is it that although the first dhyana possesses mindfulness, awareness, and equanimity, they are not established as limbs of antidote? Because although the first dhyana has mindfulness and so on, it is manifestly accomplished by vitarka and vicara, and therefore does not function with its own nature, it is not spoken of as a limb of antidote. In the second dhyana, it functions with its own nature, but because it is overwhelmed by joy, it is not spoken of by its own name, but is spoken of by the name "utmost purity."
Tibetan
།བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་ནི་དགའ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་རང་མིང་གིས་སྨོས་ལ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྒྲས་བསྟན་ཏོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། རྟོག་དཔྱོད་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དང་བྲལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དང་བྲལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕན་འདོགས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ལས་མ་གྲོལ་བ་དང་། གྲོལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་དགའ་བདེ་ནི། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་རྣམ་པར་འཚེ་བ་སོགས་སྡིག་པ་མི་དགེ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཉིས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཅན་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་དགའ་བདེ་དག་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། དགའ་བ་ནི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་དགའ་བ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ནི་དབང་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་བདེ་བར་མི་རིགས་ཏེ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཡང་བདེ་བ་ཡན་ལག་ཏུ་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིར་ནི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཉིད་ཡིད་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ། དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་དེ་གཉིས་རྫས་སུ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་ནི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་
Chinese
在第三禅中，为了从喜的遍布缠缚中解脱，以自名宣说忆念等。在第四禅中，为了远离一切禅定的过患，以清净的语词表示忆念和舍。如果问：第一禅和第二禅有什么差别？答：以未离和已离寻伺之贪欲的差别，存在禅定未圆满和圆满的差别。如果问：第二禅和第三禅有什么差别？答：以未离和已离喜之贪欲的差别，存在利益未圆满和圆满的差别。如果问：第三禅和第四禅有什么差别？答：以未解脱和已解脱一切禅定过患的差别，存在清净未圆满和圆满的差别。如果问：为什么称第一禅为由远离所生的喜和乐者？答：它的喜乐，是从仅仅远离欲的贪欲和损害等罪恶不善所生的缘故。如果问：为什么称第二禅为由禅定所生的喜乐者？答：它的喜乐，是从已离寻伺之贪欲，禅定完全圆满所生的缘故。如果问：第一禅和第二禅的喜和乐的自性是怎样的？答：对此，分别说者说：喜是意识之眷属的感受的寂静，乐是极轻安。如是说。一些经部师说：喜如前者一样，乐是根识之眷属的感受的寂静，因为经中说乐是身体所感受的。极轻安不应是乐，因为第四禅是极轻安最为殊胜，但未说乐为支分。如是说。在此，意识眷属的感受的寂静，为了利益意识眷属而称为喜，与禅定相应而向内，为了利益具有根的身体而称为乐，但二者在体性上不是他体。在第三禅中，意识眷属的感受的寂静
English
In the third dhyana, mindfulness and so forth are mentioned by their own names because of being freed from the all-around entanglement of joy. In the fourth dhyana, mindfulness and equanimity are indicated by the term 'completely pure' because of being free from all the faults of dhyana. If asked, what is the difference between the first and second dhyanas? The answer is that there is a difference between samadhi not being fully perfected and being perfected, due to the difference between not being separated from and being separated from attachment to investigation and analysis. If asked, what is the difference between the second and third dhyanas? The answer is that there is a difference between benefit not being fully perfected and being perfected, due to the difference between not being separated from and being separated from attachment to joy. If asked, what is the difference between the third and fourth dhyanas? The answer is that there is a difference between purity not being fully perfected and being perfected, due to the difference between not being liberated from and being liberated from all the faults of dhyana. If asked, why is the first dhyana called 'having joy and bliss born of solitude'? The answer is that its joy and bliss are born only from being separated from attachment to desire and harmfulness, etc., which are sinful and unwholesome. If asked, why is the second dhyana called 'having joy and bliss born of samadhi'? The answer is that its joy and bliss are born from the complete perfection of samadhi, having been separated from attachment to investigation and analysis. If asked, what is the nature of the joy and bliss of the first two [dhyanas]? The answer is that, according to the Vaibhashikas, joy is the pacification of the feeling of the retinue of mind-consciousness, and bliss is sheer pliancy. So they say. Some Sutrantikas say that joy is as before, and bliss is the pacification of the feeling of the retinue of sense-consciousness, because the sutra says that bliss is experienced by the body. Sheer pliancy should not be bliss, because the fourth dhyana is the most excellent sheer pliancy, but bliss is not mentioned as a limb. So they say. Here, that very pacification of the feeling of the retinue of mind-consciousness is called joy because it benefits the retinue of mind-consciousness, and because it is in harmony with samadhi, it turns inward and is called bliss because it benefits the body with its senses, but these two are not different in substance. In the third dhyana, the pacification of the feeling of the retinue of mind-consciousness