Tibetan
་རྩ་བརྒྱད་སྤོང་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །ཟག་པ་མེད་པའི་བཟོད་པའི་འཇུག་ཐོགས་སུ་བཟོད་པ་དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་གནས་གྱུར་ནས། དེ་མ་ཐག་ཏུ་གནས་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཤེས་པ་དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དེ་དག་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དམིགས་ནས་སོ་སོ་རང་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་གང་གིས་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དེ་ངེས་པར་འཛིན་ཅིང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་ཏེ། གོ་སླ་བར་ཟད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་གཉིས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ནི། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཟུང་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་སོ། །རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འཛིན་པ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་སོ། །བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཚན་མ་མེད་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟོད་པ་དང་ཤེས་པས་བསྡུས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་བཞིར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་དངོས་པོ་མ་བྱུང་བ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱི་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་ལ་མི་བྱའི། ཤེས་བྱ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱ། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱ་ཞེས་སོགས་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འགྲེལ་པར། གང་མཐོང་བའི་ལམ་ལས་བརྩམས་ཏེ། རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་སྤྲོས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཙམ་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གནས་སྐབས་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་
Chinese
能断除根本八种（烦恼）的是对苦谛生起法智忍。无漏忍的紧接着的忍，也因为见苦谛而断除了应断除的烦恼，从而转依，紧接着转依的解脱显现，就是法智。法智的紧接着的忍和智这二者是有学和无学的圣法的因，因为从它们之中能真实产生那些（圣法），如此作意，在各自自身显现的无漏智慧是类智忍。以无漏智慧确定并完全断除类智忍的是类智。同样，其余的真谛也应各自相应地结合，很容易理解。出世间智慧的对境有两种：真如和真实智慧。其中，法智方面的道的对境是真如，与类智之识相符顺的那些的对境是真实智慧。因此，法智忍和智所执持的是证悟真如。类智忍和智所证悟的是执持清净的智慧。安住于所有忍和智的补特伽罗，也应被理解为安住于无相的瑜伽士，因为不观察补特伽罗和法的任何相状。以忍和智所包括的十六刹那全部是见道，因为它们能以四种行相照见先前未见的每个圣谛。心的刹那不应是事物未生起仅仅是生起的最终刹那，而应是所知苦等四谛中，了知苦，应断集等智慧的生起完全圆满。释论中说：从见道开始，广为分别的那些全部应被理解为仅仅是安立，出世间的状态是各自自己所应了知的。
English
That which eliminates the eight root (afflictions) is the forbearance of knowledge of the Dharma with respect to suffering. The forbearance immediately following the uncontaminated forbearance, also because of seeing suffering, eliminates the afflictions to be abandoned, thereby transforming the basis; immediately following the transformation of the basis, the manifestation of liberation is the knowledge of the Dharma. The forbearance and knowledge immediately following that knowledge of the Dharma are the cause of the noble Dharmas of learners and non-learners, because those (noble Dharmas) truly arise from them. Focusing in this way, the uncontaminated wisdom that manifests in each individual is the forbearance of subsequent knowledge. That which, with uncontaminated wisdom, ascertains and completely severs that forbearance of subsequent knowledge is subsequent knowledge. Similarly, the remaining truths should also be applied accordingly, and it is easy to understand. The objects of transcendent wisdom are twofold: suchness and true wisdom. Among them, the object of the path of the aspect of knowledge of the Dharma is suchness, and the object of those that accord with the aspect of knowledge of subsequent realization is true wisdom. Therefore, what is apprehended by the forbearance and knowledge of the knowledge of the Dharma is the realization of suchness. What is realized by the forbearance and knowledge of subsequent realization is the apprehension of pure wisdom. The individuals who abide in all those forbearances and knowledges should also be understood as yogis abiding in the absence of characteristics, because they do not perceive any characteristics of individuals and phenomena. All sixteen moments included by forbearance and knowledge are the path of seeing, because they see each noble truth, which was previously unseen, in four aspects. The moment of mind should not be the final moment when something has not arisen but is merely arising, but rather the arising of knowledge is fully complete, such as knowing suffering among the four truths, such as suffering, and abandoning the origin. In the commentary, it says: All those that are extensively elaborated, beginning from the path of seeing, should be understood as merely established; the state of being beyond the world is to be known by each individual themselves.