Tibetan
་གཏོགས་པའི་ལམ་རྣམས་ལྟ་བར་བྱའོ། །རྣག་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་བག་ལ་ཉལ་དུ་གཏོགས་པའི་ཟག་པ་རྣམས་ལྟ་བར་བྱའོ། ། རྨ་སོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནི། བསྒོམས་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཟག་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་རྣམས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཕྱེ་མར་གྱི་ཆང་བུའམ། རས་སྣུམ་བག་ཅན་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནི། སྒོམ་པའི་ལམ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཉིད་སེམས་དུ་ཞིག་གིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་རྣམ་པར་འཇོག་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཟད་པར་འདོད་ཞེས་འབྱུང་ལ། བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་དག་ཀྱང་མི་མཐུན་པ་དུ་མ་སྨྲ་མོད། གཞན་གྱི་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དག་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་གི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་གོ །དེ་ལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ནི། མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གལ་ཏེ་ཆོས་ཤེས་འཇུག་ཐོགས་སུ། །འདི་ལ་བྱེ་བྲག་ཡོད་གྱུར་ན། །དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལའང་། །གང་གིས་སྐྱེ་བར་རྣམ་བརྟགས་པ། །རྣམ་པར་མི་མཁས་དེ་ཡིས་ནི། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་དོན་མ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་འགྲེལ་པར། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས། དེ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་པས། བདེན་པ་གཉིས་པོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་བས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་ཇི་ལྟར་བཞག །སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔར་མི་འདོད་ཅིང་། མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཟད་པར་འདོད་དེ། དེ་དག་གི་འདོད་པ་དང་བཤད་པ་འདི་མི་འགལ་ལོ། །གང་དག་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔར་འདོད་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་ཡང་། དེ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ། དེ་བསྟན་པས་ཕན་བཏགས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ཆར་ཕྱེ་ནས་བཅོ་ལྔར་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་ཆར་ཕྱེ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་དང་བཅུ་དྲུག་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོག་ཅེ་ན། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་
Chinese
应当观察属于道的那些。如同脓液一样，应当观察属于见道所断的烦恼习气。如同伤口愈合一样，应当观察修道所断的具有根本的烦恼。如同油炸面粉或涂有油的布一样，应当观察修道。如果问见道以何种心圆满，对此，一些部派认为见道分为十五个刹那，另一些则认为仅为一个现观。藏地的古代论师们也说法不一，但仅仅依赖其他人的言辞来立宗，有什么可信赖的呢？因此，我将依据无谬的伟大车乘论典来立宗。其中，圣者龙树菩萨认为见道是一个刹那的自性。《六十正理论》中说：如果于知法生障碍，此有差别若成立，极微细物亦如是，以何而生当观察？不善巧者彼即是，不见缘起之义理。如是宣说。其注释中，吉祥月称菩萨说：如是，以缘起无生灭为所缘的知法，由于二谛缘起自性不生，因此，于涅槃亦见其自性，故仅为一个现观。如是宣说。如果这样，见道如何安立为十五个刹那？一些部派不认为见道有十五个刹那，而认为仅为一个现观，这些宗派的观点和说法并不矛盾。那些认为有十五个刹那的宗派，也是为了调伏所化众生，为了通过宣说此法而利益他们，将一个智慧的体性分解为十五个部分而安立。等等如是宣说。如何将一个智慧分解为十五或十六个刹那呢？如果想了知，从欲界开始的苦等四谛无生
English
One should observe those that belong to the path. Like pus, one should observe the outflows that belong to the latent tendencies to be abandoned by seeing. Like a healing wound, one should observe the outflows with their basis that are to be abandoned by meditation. Like fried flour or oiled cloth, one should observe the path of meditation. If asked, how is the path of seeing perfected by the mind? Some schools posit the path of seeing as fifteen moments, while others assert that it is exhausted in a single realization. Even the ancient Tibetan teachers spoke of many disagreements, but what reliance is there on establishing positions based solely on the words of others? Therefore, I will establish positions based on the treatises of the great chariots, which are without error. Among them, the noble Nagarjuna considers the path of seeing to be of the nature of a single moment. In the "Sixty Stanzas on Reasoning," it is said: If there is obstruction to the knowledge of the Dharma, If a distinction is established in this, Even in the case of extremely subtle things, By what should it be examined as arising? The one who is unskilled in this, Does not see the meaning of dependent arising. Thus it is said. In its commentary, the glorious Chandrakirti says: Thus, by knowing the Dharma that focuses on dependent arising, which is without arising or cessation, since the two truths, dependent arising, are not produced by their own nature, therefore, in Nirvana also, seeing that it is its own nature, it is exhausted in a single realization. Thus it is said. If that is the case, how is the path of seeing established as fifteen moments? Some schools do not consider the path of seeing to have fifteen moments, but consider it to be exhausted in a single realization, and the views and statements of these schools are not contradictory. Even according to those who consider there to be fifteen moments, it is for the sake of taming those who are to be subdued, and for the sake of benefiting them by teaching this, they have divided a single essence of wisdom into fifteen parts and established it. And so on, it is said. How is a single wisdom divided into fifteen or sixteen moments? If you want to know, from the suffering of desire onwards, the four truths are unborn.