Tibetan
་མེད་པར་ཡོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སྒྲིབས་པས་མ་མཐོང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ནི། སྔར་ནས་ཡོད་པའམ་འོན་ཏེ་ཕྱིས་གསར་དུ་བྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདིར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་གཞན་མི་ཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་དང་བྲལ་བས་ཉོན་མོངས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གཏན་མི་སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་མེད་དགག་ཡིན་ན། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྔར་ནས་ཡོད་དམ་ཕྱིས་གསར་དུ་འབྱུང་ཞེས་དཔྱོད་པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བླུན་པོའི་རྣམ་ཐར་ཡིན་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་རྣོ་བ་དང་བརྟུལ་བའི་ཁྱད་པར་དཔྱོད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རི་བོང་གི་རྭ་ནི་གཏན་མེད་པས་དེ་ལ་རྣོ་བ་དང་བརྟུལ་བ་དཔྱོད་པ་མི་རིགས་མོད། འགོག་པའི་བདེན་པ་ནི་གཏན་མེད་པ་ཡིན་ན། མངོན་དུ་བྱ་བར་ཡང་ཇི་ལྟར་ནུས་ཞེ་ན། འགོག་པ་མེད་དོ་ཞེས་མ་སྨྲས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འགོག་པ་ལ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་གཏན་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་གཏན་མེད་པ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་སྔར་ནས་ཡོད་དམ། ཕྱིས་འབྱུང་ཞེས་དཔྱོད་པ་ནི་བོང་རྭ་ལ་རྣོ་བརྟུལ་དཔྱོད་པ་དང་ཅིའི་ཕྱིར་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་ལ་དེ་ཕྱིན་ཆད་ཉོན་མོངས་པ་གཏན་མི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་ལ་འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པ་ན། བུམ་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཅི་སྟེ་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་གདོད་མ་ནས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་གདོད་མ་ནས་མེད་དོ་ཞེས་ནི་ཁོ་བོ་མི་སྨྲའི། འོན་ཀྱང་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་དེ་ལ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཞེས་པའི་མིང་ཡང་མི་འཐོབ་སྟེ། འགོག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་བཅོམ་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ། འགོག་པའི་བདེན་པ་ཞེས་པའི་མིང་འཐོབ་ཀྱང་། རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ལས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ག
Chinese
虽然说本来就存在，但只不过是被遮蔽所障而不见罢了。说这种话是不合道理的。像这样，如果作为断灭的真谛，稍微有一点成立，那么，那时它就会变成“本来就存在，或者后来新产生的”这样的分别念，因为不会有其他情况。如果作为断灭的真谛，除此之外什么也没有，只是因为脱离了烦恼的习气，烦恼的自性永远不再产生，仅仅是无遮止，那么，考察它的自性是本来就存在，还是后来新产生，就是对非处生疑，是愚人的行径，就像考察兔子的角是锋利还是钝一样。如果说兔子的角本来就不存在，所以考察它是锋利还是钝是不合理的，但断灭的真谛如果本来就不存在，又怎么能现证呢？我并没有说断灭不存在，但我的意思是说，断灭中作为断灭而成立的自性是根本不存在的。因此，对于自性根本不存在的东西，考察它的自性是本来就存在，还是后来产生，这和考察兔角的锋利与否有什么不同呢？没有不同，因为它们是相同的。如果是这样，那么“现证断灭”又该如何解释呢？对于任何众生，从此以后烦恼永远不再产生的，具有这种特性的心，也就是自性光明，直接证悟它，就获得了“现证断灭”的名称。例如，当直接观察某个地方时，就说“现证了没有瓶子”。如果说心的自性光明就是断灭的真谛，而且它本来就存在，那么，我不会说它本来就不存在。但是，在不净的状态下，它甚至连断灭的真谛这个名称都得不到，因为断灭是通过断除烦恼来区分的。当烦恼的习气被摧毁时，那时它才能获得断灭的真谛这个名称，而且由于它自身前一刹那的近取因和无分别智慧的共同作用，而具有完全清净的自性。
English
Although it is said to exist from the beginning, it is merely not seen due to being obscured by obscurations. To say this is not reasonable. Like this, if there is even a slight establishment of what is called the truth of cessation as a complete severance, then at that time, it will change into this kind of conceptualization: "Does it exist from the beginning, or did it newly arise later?" Because there is no other possibility. If there is nothing else that is called the truth of cessation, and it is merely a non-affirming negation because it is separated from the latent predispositions of afflictions, and the self-nature of afflictions never arises again, then to examine whether its self-nature exists from the beginning or newly arises later is to doubt what is not the basis, which is the behavior of a fool, just like examining whether a rabbit's horn is sharp or dull. If it is said that a rabbit's horn does not exist at all, so it is unreasonable to examine whether it is sharp or dull, but if the truth of cessation does not exist at all, then how can it be realized? I did not say that cessation does not exist, but I said that the self-nature that is established as cessation in cessation does not exist at all. Therefore, for something whose self-nature does not exist at all, to examine whether its self-nature exists from the beginning or arises later, how is this different from examining the sharpness or dullness of a rabbit's horn? It is not different, because they are the same. If that is the case, then how is "realizing cessation" explained? For any being, the mind that has the characteristic that afflictions will never arise again from then on, that is, the luminosity of the self-nature of mind, directly perceiving it is what obtains the name "realizing cessation." For example, when directly observing a certain place, one says, "Realized the absence of a pot." If the luminosity of the self-nature of mind is the truth of cessation, and it exists from the beginning, then I would not say that it does not exist from the beginning. However, in the impure state, it does not even obtain the name of the truth of cessation, because cessation is distinguished by abandoning afflictions. When the latent predispositions of afflictions are destroyed, then it obtains the name of the truth of cessation, and due to the cooperative conditions of the immediately preceding moment of itself and non-conceptual wisdom, it has a completely pure self-nature.
Tibetan
སར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་སྔར་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་གྲངས་པའི་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། འགོག་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་ཟད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏན་ནས་ཟད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཏན་ནས་ཟད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཟད་པ་གཉེན་པོས་ཟད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གདོད་ནས་ཟད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཟད་ཅེས་བརྗོད། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ལ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཞེས་མི་བྱ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོར་གཏན་ནས་སྐྱེ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཆགས་སོགས་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་འགོག་པ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཡོད་པར་སྒྲུབ་ན། མིང་ལ་མི་བརྩད་དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་མེད་དོ་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་སྐུར་པ་འདེབས་པར་མི་བྱེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འགོག་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ལམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་ནི་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འགོག་པ་ནི་དངོས་པོར་མེད་པ་ཡིན་ན་ལམ་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འགོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ནི་ལམ་གྱིས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་མོད་འོན་ཀྱང་ལམ་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དང་སེམས་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་ལས་སེམས་ཕྱི་མ་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལ་ལམ་གྱིས་འགོག་པ་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེས་ཐ་སྙད་འཐོབ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ཉེར་ལེན་དང་། ཐོ་བའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ལས་གྱོ་མོའི་གནས་སྐབས་སྐྱེས་པ་ལ། ཐོ་བས་བུམ་པ་མེད་པར་བྱས་སོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་གང་དག །སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་གང་། བྲལ་བའོ་སོ་སོ་སོ་སོ་ཡིན་ཅེས་འགོག་པའི་བདེན་པ་བྲལ་བའི་རྫས་རྟག་པའི་ངོ་བོར་འདོད་པ་དག་ཀྱང་། ལམ་གྱིས་འགོག་པའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པར་ནི་མི་འདོད་མོད། འོན་ཀྱང་ལམ་གྱིས་འགོག་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུད་ལ་ལྡན་པར་བྱེད་པའི་ཐོབ་པ་སྐྱེད་པ་ཙམ་ལ་བྲལ་བའི་རྫས་རྟག་པ་དེ་ཉིད། ལམ་གྱི་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ
Chinese
因为是新产生的，所以原本就不存在。是名相上的灭，但也不是灭的自性。之前已经说过了。如果《般若波罗蜜多经》中说：“文殊，所谓灭尽，就是完全的灭尽。所谓完全的灭尽，就不是可以被灭尽的。”以及“灭尽不是用对治来灭尽的。因为原本就是灭尽的，所以才说是灭尽。”等等说了这么多，为什么不能说不净状态下的心，其自性光明就是灭谛呢？这些是因为心自性光明，即使在不净状态下，也从未产生过贪等烦恼的体性。所以才说贪等原本就是灭尽的。如果仅凭这一点就能证明灭在不净状态下也存在，那就不争论名称了，我们也不会否认众生相续中没有自性光明的心的。然而，不生烦恼的自性之灭，必须通过道来成就，所以它在不净状态下是永远不存在的。如果灭不是实有，那又如何通过道来成就呢？虽然道对灭的自性本身没有任何作用，但是因为道的俱生缘和前一刹那心的近取因，后一刹那的心生起为不生烦恼的自性，仅此而已，才获得“道成就了灭”的名称。例如，因为瓶子的前一刹那的近取因和锤子的俱生缘，产生了瓦砾的状态，世间才说锤子把瓶子毁坏了。分别说者（小乘有部宗）认为的，所谓的“分别灭”，即“分离，各各，各各是”，将灭谛认为是分离的、实有的、常有的自性。他们虽然不认为道能产生灭的自性，但是道能使灭存在于相续中，仅仅是产生获得，所以那个分离的、实有的、常有的东西，就是道的离系果。
English
Because it is newly produced, it does not exist from the beginning. It is a nominal cessation, but it is not the nature of cessation either. This has been said before. If the Prajnaparamita Sutra says, "Manjushri, what is called extinction is only complete extinction. What is complete extinction is not something to be extinguished." And also, "Extinction is not extinguished by an antidote. Because it is extinct from the beginning, therefore it is called extinct." and so on, are not many things said? How can it not be said that the mind, which is naturally luminous in its impure state, is the truth of cessation? These are because the mind is naturally luminous, and even in its impure state, it has never given rise to the nature of afflictions such as attachment. Therefore, it is said that attachment and so on are extinct from the beginning. If this alone can prove that cessation exists even in the impure state, then there is no dispute over names, and we will not deny that there is no mind that is naturally luminous in the continuum of sentient beings. However, the cessation that is the nature of not giving rise to afflictions must be accomplished by the path in every way, so it never exists in the impure state. If cessation is not a real entity, then how can it be accomplished by the path? Although the path does not do anything to the nature of cessation itself, it is only because the subsequent mind arises as the nature of not giving rise to afflictions from the co-operative condition of the path and the immediately preceding moment of mind, that the term "the path has accomplished cessation" is obtained. For example, because of the immediately preceding moment of the pot and the co-operative condition of the hammer, the state of rubble arises, and the world says that the hammer destroyed the pot. Those who are Particularists (the Sarvastivadins of Hinayana), who consider the so-called "discriminating cessation" to be "separation, each, each is," and consider the truth of cessation to be the nature of a separate, real, and permanent entity, do not think that the path can produce the nature of cessation. However, the path only produces the attainment that makes cessation exist in the continuum, so that separate, real, and permanent thing is the result of separation from the path.