Tibetan
ལྟར་ན་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་དང་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ན་སྤོང་བའི་སེམས་དཔའ་མངོན་གྱུར་ཁས་བླང་དུ་ནི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་དགོས་པས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་གནས་སྐབས་དེ་དག་ན་སྡོམ་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤོང་བའི་སེམས་དཔའ་དེ་དབང་དུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྡན་པ་དེ་ཡང་ས་བོན་དང་དབང་དང་མངོན་གྱུར་དུ་ལྡན་པ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པའི་དེ་སྲིད་དུ། འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཞི་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་སྤོང་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་དེ་ཉིད། ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤོང་བའི་སེམས་པ་དེ་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཉེ་བར་གནས་པ་ན་མངོན་གྱུར་དུ་ལྡན་ལ་གཞི་ཉེ་བར་མི་གནས་པ་ན་ཡང་དབང་ངམ་ས་བོན་དུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། སྡོམ་པ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ལྡན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ། །སྤོང་བའི་སེམས་པ་དེ་ནི། གཞན་གྱིས་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལྟར་ཡོད་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཉེས་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ནི་རང་གིས་མྱོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ལ། གཞན་གྱིས་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞུང་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ནི་གཞན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྡོམ་པ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་ན། ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ལུས་ཞིག་པས་སེམས་རྒྱུན་འཆད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན་ཁས་བླངས་པའི་དུས་ཀྱི་འཕེན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྡོམ་པ་ལུས་ལ་རྟེན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཇི་སྲིད་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་ཀྱི་བར་དུ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ལེན་པར་མི་བྱེད། སེམས་ནི་དེ་སྲིད་དུ་རྒྱུན་མི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྡོམ་པའི་རྟེན་ལུས་སུ་འདོད་པ་དག་གི་ལྟར་ན་ཡང་། བསྙེན་གནས་པའི་སྡོམ་པ་མཚན་མོ་འདས་ནས་ཅིའི་ཕྱིར་བཏོང་། སྡོམ་པའི་རྟེན་ལུས་ནི་དེ་ཕྱིན་ཆད་ཀྱང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཁས་བླངས་པ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྡོམ་པའི་རྟེན་ལུས་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་རྒྱུན་འཇུག་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་མཚོའི་བར་དུ་སྡོམ་པ་ལེན་པར་མི་བྱེད། ཅེས་ཏེ། གང་ཟག་དེ་ནི་ཉོན་མོ
Chinese
如果说，在心散乱和无心的时候，就无法承诺现前的舍心，因为没有能力，而且也不需要，所以不合道理。即使如此，在那些时候也不是没有戒律，因为舍心是具有力量的。而且，这种具有力量的状态，也已经说过是种子、力量和现前三种性质。因此，只要忆念存在，那么，对于舍弃邪淫戒律的基础，即生起想要舍弃的心，就是已经正确受持的戒律。这才是合理的。舍心在与不顺品的基础接近时，是现前存在的；在基础不接近时，也是以力量或种子的形式存在。因此，说戒律直到生命终结都持续存在，也没有矛盾。舍心并不是像由他人安立的非能作意那样存在，因此也没有不理解的过失。因为这是通过自己体验的方式来理解的，而且他人也可以通过身语的言语来理解。因此，经典中说，正确的业边是相信他人戒律清净的支分。如果戒律不是色法，为什么死后也不能持续存在，身体坏灭了，心识之流就断绝了呢？这不合道理。如果说是因为承诺的时间已经圆满，所以不能持续存在。那么，这就证明了戒律是依赖于身体的。否则，为什么不发愿直到未脱离轮回之前都受持呢？如果说心识在那之前不会持续存在。那么，按照那些认为戒律依赖于身体的观点，为什么近住戒在夜晚过去后就要舍弃呢？戒律的所依身体在那之后也不是不存在啊。如果说是由于承诺已经圆满。那么，戒律的所依身体如果直到生命终结都持续存在，为什么不发愿直到生命终结都受持戒律呢？也就是说，那个人是烦恼
English
If it is said that in states of mental distraction and mindlessness, it is impossible to vow to manifest the mind of renunciation because one lacks the ability and it is unnecessary, then it is unreasonable. Even so, it is not the case that one does not possess vows in those states, because the mind of renunciation has power. Moreover, it has already been explained that this possession is of the nature of three: seed, power, and manifestation. Therefore, as long as mindfulness is present, the very mind that actively engages in abandoning the basis of immoral conduct is the vow that has been correctly taken. This is reasonable. The mind of renunciation is manifest when the basis of opposing factors is near, and when the basis is not near, it exists as power or seed. Therefore, there is no contradiction in saying that the vow continuously exists until the end of life. The mind of renunciation does not exist as a non-cognitive form established by others, so there is no fault of not understanding. For it is understood through one's own experience, and others can understand it through the speech of body and mind. Therefore, the scriptures say that the correct limit of action is a branch of believing in the purity of others' morality. If the vow is not a form, why does it not continue after death, since the body is destroyed and the mind-stream is cut off? This is unreasonable. If it is said that it does not continue because the duration of the vow has been completed, then this proves that the vow depends on the body. Otherwise, why not take the vow until one is liberated from suffering? If it is said that the mind does not continue until then, then according to those who believe that the vow depends on the body, why is the vow of the upavāsa abandoned after the night has passed? The body, which is the basis of the vow, does not cease to exist even after that. If it is said that it is because the vow has been completed, then if the body, which is the basis of the vow, continues until the end of life, why not take the vow until the end of life? That is, that person is afflicted
Tibetan
ངས་པ་ཤས་ཆེ་བས་དེ་ཕན་ཆད་དུ་བསྲུང་མི་ནུས་པས་དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། འདི་ལྟར། གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དྲན་པས། སྡོམ་པ་བསྲུང་བར་ནུས་ལ། གང་གི་ཚེ་ཤི་འཕོས་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་མི་དྲན་པས་བསྲུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྲིད་འཚོ་བ་ལས་ལྷག་པར་ཁས་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་ལེན་པར་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་པ་དང་། སེམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། སྟོབས་ཆེན་པོ་ལྷུར་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་ན་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། བྱ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སྤྲོ་བར་མི་འགྱུར་བས། རང་གི་སྒྲོད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་ན་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སྤྲོ་བ་དང་། སེམས་སྟོབས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་ཤི་འཕོས་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དྲན་ནམ་མི་དྲན་ཡང་རུང་སྟེ། དགོས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཚེ་གཅིག་གིས་འགྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་སྡོམ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཚེ་གཅིག་ལ་ཡང་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་དག་གིས་ནི། ཚེ་འདི་ལ་འགྲུབ་པའི་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་བྱའོ་ཞེས་འདུན་པ་དང་རྩོལ་བ་དྲག་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སྲིད་པ་ལེན་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོ་ལས་ལྷག་པར་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ། ། གཉིས་པ་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ་ཡང་། དབྱེ་བ་དང་གང་ཟག་ལ་དཔྱད་པ་དང་། དགེ་བསྙེན་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རིས་བརྒྱད་དེ་དེ་ལ་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ནི། ཕམ་པ་བཞི་དང་། ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་དང་། སྤང་ལྟུང་སུམ་ཅུ་དང་སོ་སོར་བཤ
Chinese
如果有人说，因为我愚钝，所以此后无法守护，因此直到生命终结都不受持。那么，这与此相同。就像这样，因为调伏对象们忆念着直到生命终结都如实受持，所以能够守护律仪。当死亡时，因为不忆念如实受持，所以无法守护。因此，不要承诺超过生命的时间。如果这样，菩萨的戒律也应该受持到生命终结吗？不是的。菩萨们应该披上伟大的盔甲，拥有广大的心，并努力承担伟大的力量。如果确定只到生命终结，那就不能算是披上伟大的盔甲，也不会对伟大的事业感到欢喜，这与自己的誓言相违背。如果承诺直到获得菩提，就会对伟大的事业感到欢喜，并具有强大的心力。因此，无论死后是否忆念如实受持，都因为具有重大的意义，所以承诺直到菩提。此外，菩萨戒律所追求的果实——伟大的菩提，是不可能在一生中实现的。声闻们的别解脱戒律所追求的果实——涅槃，即使在一生中也能实现。那些寻求涅槃的人，即使不能确定今生能否实现，也必须生起希望和强烈的努力，以便在现世证得涅槃。因为寻求来世的生存不属于希求涅槃者。因此，声闻的律仪也不受持超过生命的时间。第二，分别解说有三部分，第一部分是别解脱律仪，又分为差别、对补特伽罗的考察和对近事男的特殊解说三部分。第一部分是八类，其中比丘的律仪是四种他胜罪、十三种僧残罪、三十种舍堕罪和分别解
English
If someone says, 'Because I am dull, I cannot protect it from then on, therefore I will not take it until the end of my life.' Then, this is the same. Just like this, because the beings to be tamed remember that they have truly taken it until the end of their lives, they are able to protect the vows. When they die, because they do not remember that they have truly taken it, they are unable to protect it. Therefore, do not promise more than the duration of life. If so, should the bodhisattva's precepts also be taken until the end of life? No, it is not. Bodhisattvas should put on great armor, have a vast mind, and strive to take on great power. If it is determined that it is only until the end of life, then it cannot be considered putting on great armor, and they will not be happy with great deeds, which contradicts their own vows. If they promise until they attain enlightenment, they will be happy with great deeds and have great mental strength. Therefore, whether they remember that they have truly taken it after death or not, because it has great significance, they promise until enlightenment. Furthermore, the fruit of the bodhisattva's precepts, great enlightenment, is impossible to achieve in one lifetime. The fruit of the Pratimoksha vows of the Hearers, Nirvana, can be achieved even in one lifetime. Those who seek Nirvana must generate hope and strong effort to realize Nirvana in this life, even if they cannot be sure that it will be achieved in this life. Because seeking existence in the next life is not part of those who desire Nirvana. Therefore, the vows of the Hearers are not taken for more than the duration of life. Secondly, there are three parts to the separate explanation. The first part is the Pratimoksha vows, which are divided into differences, examination of the individual, and special explanation of the Upasaka. The first part is the eight categories, among which the vows of the Bhikshu are the four Parajikas, the thirteen Sanghavasesas, the thirty Nissaggiya Pacittiyas, and the separate explanation.