Tibetan
་ཀ་མ་ཡིན་པ་གང་དང་ལྡན་ཡང་རུང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་བར་གནང་ངོ་། །ལས་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཚོར་བ་གསུམ་པོ་གང་ལྡན་ཡང་རུང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གནང་ངོ་། །ལས་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཚོར་བ་གསུམ་པོ་གང་ལྡན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དགེ་བ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མྱོང་བར་སྣང་སྟེ། འདི་ནི་མདོ་འདིར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ལ་དབྱེ་བ་དང་། སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྡོམ་པའི་ལས་དང་། ཞེས་ཏེ། གཞན་ལ་གནོད་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ལོག་པ་སྡོམ་པ་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་གཞན་ལ་གནོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་དང་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཕན་པའམ་གནོད་པར་ཞུགས་པ་ནི་སྡོམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལས་སོ། །གཉིས་པ་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ་སྡོམ་པ་ལ་དབྱེ་བ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། སྒོ་གསུམ་གྱིས་མི་དགེ་བའི་ལས་སྤོང་བ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས། འགྱོད་པ་མེད་པའི་རྒྱུས་བསམ་གཏན་པ་དྲུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ས་བོན་ཞི་གནས་ཀྱིས་ཉམས་པར་བྱས་པའི་སྤོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྐྱོན་མེད་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང་། ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚེ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པའི་ས་བོན་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པའི་སྤོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་གང་གི་ཚེ་མི་ལྕོག་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་དང་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི། ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ས་བོན་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ནི། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ནི། གཉེན་པོ་དང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁྱད་པར་གྱི
Chinese
无论与何种非（善）业相关，成熟时感受快乐的善业，其成熟将带来快乐的体验。造业时，无论感受三种感受中的哪一种，成熟时感受痛苦的非善业，其成熟将带来痛苦的体验。造业时，无论感受三种感受中的哪一种，感受非苦非乐的业，如四禅以上的善业，其成熟显现为非乐非苦的体验。这是此经的意图。第三部分包括分类和分别解释两部分。第一部分是“律仪之业”，即完全断绝以损害他人为基础的一切行为是律仪，完全投入于损害他人的行为是非律仪，部分地参与利益或损害的行为既非律仪也非非律仪。第二部分是分别解释，分为三部分，第一部分是总体展示律仪的
English
Whatever is associated with non-(virtuous) actions, the virtuous actions that ripen into the experience of happiness, their ripening will grant the experience of happiness. When actions are performed, whatever of the three feelings is experienced, the non-virtuous actions that ripen into the experience of suffering, their ripening will grant the experience of suffering. When actions are performed, whatever of the three feelings is experienced, the actions that ripen into the experience of neither suffering nor happiness, such as the virtuous actions of the fourth dhyana and above, their ripening appears as the experience of neither happiness nor suffering. This is the intention of this sutra. The third part includes two sections: classification and individual explanation. The first part is "the action of vows," which means that completely abstaining from all actions based on harming others is a vow, completely engaging in harming others is non-vow, and partially engaging in benefiting or harming is neither vow nor non-vow. The second part is individual explanation, which is divided into three parts. The first part is a general presentation of the classification of vows: abandoning non-virtuous actions through the three doors of body, speech, and mind, properly taking vows, which arise from signs, is the Pratimoksha vow. Relying on the properly taken and faultless vow, with non-regret as the cause, abiding in any of the six dhyanas, the abandonment that weakens the seeds of immoral conduct through quiescence is called the dhyana vow. Relying on the faultless moral vow and the dhyana vow, realizing the truth, when attaining the fruit of non-returner, the abandonment that completely destroys the seeds of immoral conduct is called the non-outflow vow. That is to say, when one attains the first fruit by relying on the invincible, it is the complete destruction of the seeds of immoral conduct that cause one to fall into the lower realms; when one attains the fruit of non-returner, it is the complete destruction of the seeds of all immoral conduct; when one attains the Arhat fruit, it is the difference of antidote and complete purification.
Tibetan
ས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བར་ཟད་ཀྱི། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཚེ། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་འདི་ནི། འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བའི་སེམས་དཔའ་སྤོང་བ་དེ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྡོམ་པའོ། །དེ་ལ་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་ལ་འདོད་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཤིང་མོས་པ་དེ་ནི་འདིའི་དད་པའི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འདུལ་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བ་དེ་ནི་འདིའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་དེའི་དྲན་པའི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་འཆལ་ཚུལ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཉོན་མོངས་པས་འཁྲུགས་པ་མེད་པར། བསིལ་བའི་ངང་དུ་གནས་པ་ནི་འདིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། ། ཡོན་ཏན་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ཡང་དག་པར་ལྟ་བ་ནི། འདིའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དབང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་ནོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་སེམས་དཔའ་ཁོ་ན་སྡོམ་པར་བཞག་ཅེ་ན། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཡུལ་ཀུན་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་ནི་སེམས་དཔའ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་སེམས་དཔའ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡོམ་པ་ཡང་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ། སྡོམ་པ་ནི་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྒྱུན་འགོག་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཆུ་ལོན་ལྟ་བུར་གསུངས་ན། སྤོང་བའི་སེམས་དཔའ་ནི། སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་དང་། སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་མི་འབྱུང་བས་ཆུ་ལོན་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། སྡོམ་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། ལུས་ངག་གི་ལས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན། ཇི་སྲིད་གཏོང་རྒྱུ་མ་བྱུང་གི་བར་དུ། སེམས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་དང་མ་གཡེངས་པའི་དུས་ཀུན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འཇུག་པ་དེ་ནི། ཆུ་ལོན་
Chinese
仅仅是地有所不同罢了。并非因断绝相违品类的差别而有所不同，当从欲望中脱离贪欲之时，因为已经断绝了由邪淫戒律所引发的一切烦恼。这无漏的律仪，也被称为圣者所喜悦的戒律。 律仪，这个词的自性是什么呢？具有五种能控制断绝邪淫戒律的勇士的权能，即是律仪。 其中，对于善业的未来果报生起希求和信赖，这是此律仪的信力。 其中，对于降伏相违品类感到欢喜，心生欢喜，这是此律仪的精进力。 对于已经如法受持的戒律，反复忆念于心，这是此律仪的念力。 心相续不被邪淫所引发的烦恼扰乱，安住于清凉的状态，这是此律仪的禅定力。 如实地视功德为功德，这是此律仪的智慧力。 如此一来，便具有五种力。 难道不是心和其它的心所也做着断绝邪淫戒律的事情吗？为何唯独将勇士安立为律仪呢？因为对于善与非善的一切境，心生起现行作用时，勇士才是最主要的。 如前所说，因此，对于断绝邪淫戒律，心生起现行作用时，也是勇士最为主要，并且律仪也是通过断绝邪淫戒律来区分的缘故。 另一些人说，律仪是能阻止邪淫戒律相续的自性，如同水坝一般。而断绝的勇士，在心散乱和无心的时候不会生起，因此与水坝的法不同，所以不适合作为律仪。身体和语言的业，不是能明显识别的自性，直到没有舍弃的因之前，无论是有心还是无心，散乱还是不散乱的时候，都相续不断地存在，这才是水坝。
English
It is only that the ground is different. It is not different because of the difference of abandoning the opposing categories, but when one is separated from desire from desire, it is because all the afflictions caused by the immoral precepts have been abandoned. This uncontaminated discipline is also called the discipline that the noble ones rejoice in. What is the nature of this term "discipline"? The discipline is that which possesses the five powers that control the hero who abandons immoral precepts. Among them, believing and desiring that the fruits of virtuous actions will arise in the future is the power of faith of this. Among them, being delighted and rejoicing in subduing the opposing categories is the power of diligence of this. Repeatedly remembering in the mind the precepts that have been properly taken is the power of mindfulness of this. The mind stream is not disturbed by the afflictions caused by immoral behavior, and remaining in a cool state is the power of samadhi of this. To see virtues as virtues is the power of wisdom of this. In this way, it possesses five powers. Don't the mind and other mental factors also do the work of abandoning immoral precepts? Why is only the hero established as discipline? Because the hero is the most important when the mind arises in all objects of good and non-good. As mentioned earlier, therefore, when the mind arises in abandoning immoral precepts, the hero is also the most important, and the discipline is also distinguished by abandoning immoral precepts. Others say that discipline is the nature that prevents the continuation of immoral precepts, like a dam. But the hero of abandonment does not arise in the state of mental distraction and unconsciousness, so it is different from the dharma of the dam, so it is not suitable as a discipline. The actions of body and speech are not the nature that can be clearly identified, until there is no cause to abandon, whether there is mind or no mind, distracted or not distracted, it continues to exist, this is the dam.