Tibetan
་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་ཀྱང་བྱུང་བས། ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འབྱུང་ལ། རང་གི་རྣམ་པ་དང་མཐུན་པར་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་དང་དེར་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལུས་དང་ལུས་ཅན་དང་ཟ་བ་པོའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ནི། བདག་ཏུ་ཀུན་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ནང་གི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་རིག་པ་གསུམ་པོ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱ་བ་དང་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་དག་ཆོས་སུ་ཀུན་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཡིན་ཏེ། བྱིས་པ་དག་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལ་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱེད་ཅིང་། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཡང་རྣམ་པར་རིག་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དབང་རྣམ་རིག་ཙམ་དེ་དག་ཇི་སྲིད་གནས་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོར་མཚན་མར་འཛིན་པར་བྱེད། དེ་དང་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱེད། ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད། དེ་དང་དེར་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེ་དང་དེར་ཡོད་དོ་ཞེས་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ནི། བརྟག་པར་བྱ་བ་གཞན་གྱི་དབང་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་ཀུན་བཏགས་པའི་རྣམ་པའོ། ། དེ་ལ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། གཞན་དབང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོར་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཉིད་ལས། གྲུབ་ནི་དེ་ལ་སྔ་མ་སོ། །རྟག་ཏུ་མེད་པར་གྱུར་པ་གང་། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་མཐའ་འོ། །སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པའོ། །ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའོ། །དེ་རྟོགས་པས་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས། །འཕགས་པའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡི
Chinese
又由于一切显现的习气种子所生，因此产生境和根以及识等无边形相，随顺自相而于我与法之体性和种种差别妄加增益，并且施设彼彼之名言。是故唯由意之识而能遍计。他起之自性乃是彼所遍计之所依，例如身与有身以及食者之识，乃是我所遍计之所依，因为执著内之蕴、界、处等为我之故，并且内之蕴等彼等亦唯是三种识尔。彼所应近事以及于彼能近事之识等，乃是法所遍计之所依，因为幼稚者于境与有境之显现唯执持能取与所取而现行耽著，并且境与有境之显现亦唯是二种识尔。他起唯识之彼等乃至未转依之间，执持我与法之体性为相，于彼彼现行耽著，施设名言，虽于彼彼不成立，然亦妄加增益彼彼为有，此乃于所遍计他起上，能遍计之意识如何遍计之相。 其中圆成实之体性为何？他起非真实之遍计，彼如前所说遍计之体性，从本以来未成立之空性，成为不分别之智慧行境之法无我之体性。如是说： 成就乃于彼之前， 何者恒常成无有。 故如是宣说。彼于一切位次中，由于不转异之故，是真如。由于不颠倒之故，是真实边际。由于戏论寂灭之故，是无相。由于是圣智之行境之故，是胜义谛。由证彼故，将获得圣者之诸法，是圣者一切法之因。
English
Moreover, since it arises from the seeds of habitual tendencies of all appearances, it arises in the form of endless aspects such as objects, faculties, and consciousness. In accordance with its own form, it imputes self and the nature of phenomena, as well as various differences, and applies names to them. Therefore, it is the mind-consciousness alone that thoroughly conceptualizes. The nature of other-dependence is the basis to be thoroughly conceptualized by it. For example, the consciousness of the body, the embodied, and the eater is the basis for thoroughly conceptualizing as self, because of grasping the inner aggregates, elements, and sense bases as self, and also because those inner aggregates and so forth are exhausted in just those three consciousnesses. The consciousnesses that are to be closely practiced by it and that closely practice it are the basis for thoroughly conceptualizing as phenomena, because children grasp only the appearance of objects and the objective, and manifestly cling to the grasper and the grasped, and also because the appearance of objects and the objective is exhausted in just those two consciousnesses. Those other-dependent mere consciousnesses grasp the nature of self and phenomena as signs until they are transformed. They manifestly cling to this and that. They apply names. Even though they are not established in this and that, they impute that this and that exist. This is how the mind-consciousness conceptualizes the form of what is thoroughly conceptualized on the other-dependent. What is the nature of the thoroughly established? That other-dependent, non-genuine thorough conceptualization itself, as the nature of the thoroughly conceptualized as described above, is the emptiness that has not been established from the beginning, the nature of the absence of self of phenomena that has become the domain of non-conceptual wisdom. As it is said in that very text: Accomplishment is before that, Whatever is always nonexistent. Thus it is said. Since it does not change in all states, it is thusness. Since it is not inverted, it is the ultimate reality. Since it is the pacification of elaboration, it is signlessness. Since it is the domain of noble wisdom, it is the ultimate truth. By realizing it, one will attain the noble dharmas, it is the cause of all the noble dharmas.
Tibetan
ན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམས་རྣམ་གྲངས་སོ། །གཞན་མིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན། །དེ་འགགས་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། །འཕགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་དོན་ཏེ་གོ་རིམ་བཞིན། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོངས་གྲུབ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་དབང་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་དོན་གཞན་གྱིས་དབེན་པའི་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་གི་རང་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་དབང་དེ་ཉིད་བདག་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་དགག་གི་རང་བཞིན་ཏེ། གཞན་དབང་རྣམ་རིག་གཉུག་མའི་ངོ་བོ་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུས་མཐའ་ལས། གང་ཟག་དང་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །དངོས་པོ་མེད་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་དངོས་མེད་པའི་དངོས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་གཞན། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ན་གཞན་དབང་ཡིན་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། རང་གི་ས་བོན་ལས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གཞན་གྱི་དབང་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་ནས་ཀྱང་བདག་ཉིད་སྐད་ཅིག་ལས་ལྷག་པར་གནས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་ཞེས་བྱའོ། །བདག་དང་ཆོས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་དག་ཅི་ལྟར་ན་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་དམིགས་པས་ན་ཀུན་བཏགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་གྱི་དབང་ལ་རྣམ་པ་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་ཚད་མེད་ཏེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་དབྱེ་བ་ཇི་སྙེད་པ་ཀུན་དེའི་དབྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
故，是法界。如是，于《辨中边论》中云：“真如与真实边，无相及胜义，是名法界之异名。非异非颠倒，彼灭是圣境，为圣法之因，次第四名义。”如是所说。如是之圆成实亦有两种，即无事物之空性，与无事物之自性空性。初者，乃依他起中，远离人与法之自性之空性，为无遮之自性。二者，乃依他起本身，未成立二取自性之空性，为非遮之自性，即所谓依他起之清净识之自性，心性本自光明者。如是亦于《中边论》云：“人及法，此无事物是空性，彼无事物之实有，彼于彼是空性异。”如是所说。非真实之遍计所执，如何是依他起耶？何以名依他起耶？谓由自种子生起显现二取之体性，故为他缘所支配。生已，亦不能以自身住于刹那之上，故名依他起。彼等我与法之增益，如何是遍计所执耶？何以名遍计所执耶？谓以意之识，遍计所执，为无数行相者所缘，故为遍计所执。于无自相上，唯以遍计所执而缘之，故名遍计所执。空性如何是圆成实耶？何以名圆成实耶？谓以不转异故，是圆成实。以是诸法之胜故，名圆成实，谓是清净之所缘，且是诸善法之胜故。若问依他起有几种耶？若广说之，则有无量，谓凡非真实之遍计所执有多少差别，皆是彼之差别故。
English
Therefore, it is the Dharmadhatu. Thus, in the Differentiation of the Middle and the Extremes, it is said: "Suchness and the real limit, the signless and the ultimate meaning, are names for the Dharmadhatu. It is not different, not inverted, its cessation is the realm of the noble ones, and it is the cause of the noble Dharma, these four names in order." Thus it is said. Such perfect reality is also of two kinds: the emptiness of no-thingness and the emptiness of the nature of no-thingness. The first is the emptiness of other-dependence, devoid of the self of persons and phenomena, which is the nature of non-affirming negation. The second is the emptiness of other-dependence itself, not established as the nature of the two graspers, which is the nature of non-negation, that is, the nature of the pure consciousness of other-dependence, the mind whose nature is primordially luminous. As it is also said in the Differentiation of the Middle and the Extremes: "The absence of things, persons and phenomena, is emptiness here. The real existence of that which is without things, that is another emptiness in it." Thus it is said. How is the unreal conceptualization other-dependent? And why is it called other-dependent? Because it arises from its own seed as the nature of appearing as two, it is dominated by other conditions. And having arisen, it cannot remain by itself for more than a moment, therefore it is called other-dependent. How are those imputations of self and phenomena conceptualized? And why are they called conceptualized? Because they are objects of the mind's consciousness, conceptualized, with countless aspects, therefore they are conceptualized. Because it is only conceptualized on the absence of its own characteristics, it is called conceptualized. How is emptiness perfectly established? And why is it called perfectly established? Because it does not change, it is perfectly established. Because it is the supreme of all phenomena, it is called perfectly established, because it is the object of purity, and it is the supreme of all virtuous phenomena. If asked how many kinds of other-dependence there are, if explained in detail, there are countless, because all the differences of unreal conceptualization are its differences.