Tibetan
ལ་པར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ཉིད་ཁྱོད་ནི་སྟོང་པར་བཞེད། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། གསུམ་པོ་འདི་ལས་གཞན་པའི་སྟོང་གཞི་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་ལ་དགག་བྱ་ཀུན་རྫོབ་བཀག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གལ་ཏེ་སྟོང་མིན་ཅུང་ཟད་ཡོད། །སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར། །མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ན། །སྟོང་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་སྟོང་གཞི་མ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གསུངས་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱིན་པར་གསུངས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་དག་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་སྟོང་ཉིད་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་རྣམས་གསོར་མི་རུང་བའི་ལྟ་བ་ཅན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རིགས་པའི་ཚོགས་དག་ལས་རང་སྟོང་ཙམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མ་གསུངས་ཀྱི། ཆོས་དབྱིངས་སུ་བསྟོད་པ་ལས། གང་ཞིག་ཀུན་ཏུ་མ་ཤེས་ན། །སྲིད་པ་གསུམ་དུ་རྣམ་འཁོར་ལ། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ངེས་གནས་པའི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་ཞིག་འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་སྦྱང་བ་བྱས་པ་ལས། །དག་པ་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཞན་སྟོང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱས་པའི་ཚེ་འཁོར་བ་དང་། དེ་ཉིད་ལམ་བསྒོམས་ཏེ་བློ་བུར་གྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྦྱངས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དེ་ཉིད། ཇི་ལྟར་མར་མེ་བུམ་ནང་ན། །ཅུང་ཞིག་གསལ་བར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་བུམ་ནང་ན། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་དཔེ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་སྟོང་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟག་པ་བརྟན་པ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ་དོན་དམ་པར་བསྟོད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་སོགས་གཞན་རྣམས་ལས་ཀྱང་རིགས་ཚོགས་དང་མཐུན་པར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགེགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་སྟོང་སྨྲ་བའི་ལུགས་འདི་ནི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། བྱམས་པའི་ཆོས་དག་དང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ།
Chinese
凡是所产生的，你都认为是空性。如是说。 从这三者之外，对于实有成立的空性之基，所谓的遮遣世俗的空性，是丝毫也不承认的。如《根本慧论》中说：如果稍微有非空，就会稍微有空。如果没有稍微的非空，哪里会有空呢？ 如是说，因为空性之基不成立，所以空性也不成立。又如其中说：诸佛所说的空性，能舍弃一切见。谁持空性见，彼不可疗治。 如是说，因为执着空性为实有者，是具有不可救药的见解者。 假设说，理聚论典中仅仅是为了显示自空，所以在《法界赞》中说：谁若不能完全知，三有之中常流转，于一切有情恒安住，法界之前我敬礼。 谁是轮回之因，彼经清净之后，清净即是寂灭，法身亦是彼。 等等是为了显示他空实有的真谛。 那么，该论典本身就说，心的自性光明，在世俗中被烦恼遍染时是轮回，通过修道，清净了暂时的遍染法，就变成了寂灭和法身。 就像灯在瓶子里，不会稍微显现光明一样，同样在烦恼的瓶子里，也看不到法界。 只是通过许多比喻来显示，并没有丝毫的词句显示，以世俗而空的如来藏是常恒稳固实有的。而且，在实有赞和超世赞等其他论典中，也像理聚一样，遮止一切戏论的边。 因此，这种说他空的宗派，是背离圣者龙树宗派的。 应当理解这一点。 从慈氏五论以及无著世亲的论典中所产生的空性有三种：
English
Whatever arises, you consider to be emptiness. Thus it is said. Apart from these three, they do not at all accept that the basis of emptiness, which is established as truly existent, is called emptiness that negates the conventional. As it is said in the Root Wisdom: If there is a little that is not empty, there will be a little emptiness. If there is not a little that is not empty, where will there be emptiness? Thus it is said that because the basis of emptiness is not established, emptiness is also not established. Again, as it says in the same text: The emptiness of the Victorious Ones, is said to dispel all views. Those who hold the view of emptiness, are said to be incurable. Thus it is said that those who grasp emptiness as truly existent are those who have incurable views. If it is said that the collections of reasoning were not spoken merely to show self-emptiness, but in the Praise of Dharmadhatu it says: Whoever does not fully know, constantly revolves in the three realms, constantly dwells in all sentient beings, to the Dharmadhatu I prostrate. Whoever is the cause of samsara, after that is purified, that purity is nirvana, the Dharmakaya is also that. And so on, to show the ultimate truth of other-emptiness. Then, that very text says that the nature of mind, luminosity, is samsara when it is conventionally defiled by afflictions, and by meditating on the path, purifying the temporary defiled dharmas, it becomes nirvana and Dharmakaya. Just as a lamp inside a vase, will not slightly appear bright, similarly inside the vase of afflictions, the Dharmadhatu is not seen. It only shows through many examples, but there is not a single word showing that the Thusness that is empty of conventionality is permanent, stable, and truly existent. Moreover, in the Praise of Reality and the Praise of the Transcendent, and other texts, like the collections of reasoning, they stop all extremes of elaboration. Therefore, this system of speaking of other-emptiness is outside the system of the noble Nagarjuna. This should be understood. The emptiness that arises from the teachings of Maitreya and the treatises of the brothers Asanga and Vasubandhu is of three types:
Tibetan
འདི་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། གཉིས་པ་ནི། གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། གསུམ་པ་ནི། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། དངོས་མེད་དེའི་དངོས་མིན་དང་། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་སྟོང་པར་འདོད། །ཅེས་དང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ཤིང་། །དེ་བཞིན་ཡོད་མིན་སྟོང་ཉིད་དང་། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ནས། །སྟོང་པ་ཤེས་པ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཅེས་དང་། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། ཟ་པོ་བཟའ་བ་དེའི་ལུས། །གནས་ཀྱི་གཞིའི་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་ཡང་གང་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་། །གང་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད། །དགེ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་དང་། །རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། །འཁོར་བ་བཏང་བར་མི་བྱའི་ཕྱིར། །རིགས་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་བྱའི་ཕྱིར། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར་། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དག་བྱའི་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །གང་ཟག་དང་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །དངོས་པོ་མེད་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད། །དེ་དངོས་མེད་པའི་དངོས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་གཞན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཅུ་བཞི་ནི་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཞན་དབང་ཡང་དག་པ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དེ་ཉིད་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་ཀུན་བཏགས་པའི་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་གཉིས་སུ་ཡོད་ལ་དགག་བྱ་ཀུན་བཏགས་བཀག་པའི་མེད་དགག་རྣམ་བཅད་ཙམ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དགག་གཞི་མ་ཡིན་དགག །དེ་ཉིད་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་ལ་གཞན་དབང་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། །ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཟ་བ་པོ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཏུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དེ་ཉིད་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པའི་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་ཡིན་ལ་སྟོང་ཚུལ་འདི་གཞན་ལའང་སྦྱར་རོ། །ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བཟའ་བྱ་ཕྱིའི་སྐྱེད་མཆེད་དྲུག་ཏུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ཡ
Chinese
如此，以自性之空性，以及非有之空性，和自性空性。第一是，遍计所执之自性，第二是，依他起之自性，第三是，圆成实之自性，这些之前已经说过，之后也会讲到。如是，于《辨中边论》中说：‘无实彼之非实，以自性乃说为空。’又如《经庄严论》中说：‘知无之空性，如是知非有空性，知自性空性后，说为了知空性。’又说了内空性等十六空性，如云：‘食者所食彼之身，处所之基空性。彼亦由谁如何见，何故彼亦为空性。为得二善之故，恒常为利有情之故，不舍轮回之故，种姓亦极清净之故，为得相好之故，为净佛法之故，行菩萨行。于补特伽罗及法之，此无事物空性。彼无事物之实有，彼即彼之异空性。’如是说。其中，最初十四种是以法之差别而分，后两种是从空性之自性而分。总的来说，空性是依他起，是真实的遍计，即是于人与法上遍计的遍计所执空性。其中也有有遮和非有遮两种，遮止所遮遍计的无遮，仅仅是决断，即是无事物之空性。以其所区别的遮止处非有遮。彼即称为无事物之自性空性，那是名言上的圆成实，是依他起的自性。内空性是，食者显现为内六处之识，即是于人与法上遍计的体性，从本以来未成立的无遮和非有遮，此空性之理也适用于其他。外空性是，所食显现为外六处之识。
English
Thus, emptiness by its own nature, as well as emptiness of non-existence, and emptiness of own-being. The first is, the nature of the completely imputed; the second is, the nature of the dependent arising; the third is, the nature of the thoroughly established, which has been explained before and will be explained again. As it is said in the Differentiation of the Middle and the Extremes: 'Non-reality of that non-reality, is said to be empty by its own nature.' And as it is said in the Ornament of the Sutras: 'Knowing the emptiness of non-existence, likewise knowing the emptiness of non-existence, having known the emptiness of own-being, it is said to have known emptiness.' And sixteen emptinesses such as inner emptiness are also taught, such as: 'The body of the eater and the eaten, the emptiness of the basis of the place. How is that seen by whom? Why is that also emptiness? In order to obtain the two virtues, and always for the benefit of sentient beings, in order not to abandon samsara, and also in order to purify the lineage, in order to obtain the marks and signs, in order to purify the Buddha's teachings, one practices the bodhisattva conduct. The emptiness here is the absence of things of persons and phenomena. That which is real of the unreal, that is another emptiness for that.' Thus it is said. Among them, the first fourteen are distinguished by the difference of the object of dharma, and the latter two are distinguished from the own nature of emptiness. In general, emptiness is the dependent arising, the true imputation, which is the emptiness of the completely imputed on persons and phenomena. Among them, there are two types: affirmative negation and non-affirmative negation. The non-affirmative negation that prevents the object to be negated, the completely imputed, is merely a determination, which is the emptiness of non-things. The object of negation that is distinguished by it is non-affirmative negation. That itself is called the emptiness of the nature of non-things, which is the nominally established perfect reality and is the nature of dependent arising. Inner emptiness is the consciousness that appears as the six inner sense sources of the eater, which is the nature of the completely imputed on persons and phenomena, the non-affirmative negation and non-affirmative negation that have not been established from the beginning, and this way of emptiness also applies to others. Outer emptiness is the consciousness that appears as the six outer sense sources of the eaten.