Tibetan
ག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་མེད་ལ་དེས་སྟོང་པའི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་པར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལུགས་སྔ་མ་དེ་ནི། ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་གྱུར་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་དོ། །འདི་གཉིས་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱས་པར་བྱེད་པར་ལུང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ནི། བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་ཟབ་པའི་དོན་གཙོ་བོར་བཀྲལ་བ་ཡིན་ལ། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ནི། བསྟན་པའི་རྣམ་གྲངས་རྒྱ་ཆེ་བའི་དོན་གཙོ་བོར་བཀྲལ་ལ། སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཞེས་པ་དང་། ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ལ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ཞེས་རྒྱ་བོད་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་གྲགས་ཤིང་། དེ་དག་གི་གཞུང་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྡེའི་ལྟ་བའི་བརྗེད་བྱང་ལས། དབུ་མ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྔོན་གྱི་དབུ་མའི་མཁན་པོ་ཨཱ་ཙརྱ་ནཱ་གརྫུ་ན་དང་། ཨརྱ་དེ་བས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པར་བཟད་དེ། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ཡང་མེད། དེའི་འོག་ཏུ། ཨཱ་ཙརྱ་ཨ་སངྒ་དང་། བ་སུ་བན་དུས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་དེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བར་བསྒྲུབས་ཤིང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི། དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལ། ཕྱིས་དབུ་མའི་མཁན་པོ་བྷཱ་བྱཱ་བ། ཨཱརྱ་ནཱ་གརྫུ་ནའི་ལུགས་ཀྱི་མན་ངག་ཡོད་པ། དངོས་གྲུབ་རྙེད་པ་ཅིག་བཞུགས་པས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་སུན་ཕྱུང་སྟེ། ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། དེ་དང་མཐུན་པར། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་དག་གི་གཞུང་རྣམས་སུ། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་བཞེད་པ་རྣམས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ནས་དགག་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་དག་ལས་འབྱུང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པས་དཔྱད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རྣལ་འབྱོར་པས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་གིས་སྟོང་པའོ། །དང་པོ་ནི། རེ་ཞིག་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དང་བདག་དང་སྐྱེས་བུ་སོགས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་རང་བཞིན་བཀག་ནས་ཕུང་པོར་ཆོས་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་ལས། ཕུང་པོ་ཙམ་ལས་གྲོལ་བ་ཡི། །སེམས་ཅན་མེད་པར་ཁྱོད་བཞེད་ལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ། རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་རྟག་མི་རྟག །བདག་ཡོད་མེད། སྐྱེ་མི་སྐྱེ་སོགས་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སྒྱུ་མ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལ། བློ་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕུང་པོ་དེའང་། །སྒྱུ་མ་སྨིག་སྒྱུ་དྲི་ཟ་ཡི། །གྲོང་ཁྱེར་རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་དུ། །བློ་ལྡན་རྣམས་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན། །ཞེས་དང་། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་སྒྱུ་མ་བཞིན། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཇི་བཞིན་དུ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་དང་དེ་བཞིན་འཇིག །དེ་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པར་གསུངས། །ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་སོ། །འདི་དག་ནི་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་པས་དཔྱད་ནས་སྟོང་པར་གཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པར་བྱའི། སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཡོད་མེད། རྟག་ཆད་སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གང་དུ་ཡང་ཚིག་གི་ལམ་ནས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་དབུ་མ་རྩ་བར། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དོ། །མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་མི་བྱ། །གཉིས་དང་གཉིས་མིན་མི་བྱ་སྟེ། །གདགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། འདི་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་བསྟོད་པར། རྟེན་ཅིང་འབྲེ
Chinese
认为在以我和我所等所区分的无我基础上，仅仅成立以它为空性的蕴等法，而且那是无常、痛苦等的自性，对于以常等所区分的空性则丝毫也不认可。因此，前述的观点，也被证实并非是小乘经部的观点。成为诠释大乘经部观点的量士夫有两位，即圣龙树和圣无著。这两位，是因为世尊曾授记他们将使大乘教法在此赡部洲弘扬光大，所以是量士夫。其中，圣龙树主要阐释了教义精髓的深奥意义，而圣无著则主要阐释了教义范畴的广博意义。前者（龙树）的追随者被称为“说无自性者”，后者（无著）的追随者被称为“唯识宗”，这在藏汉两地的各大车轨中广为人知，而且那些论典的观点似乎也是如此。如同大译师益西德的见解笔记中所说：“如果问，两种中观派的观点如何？之前的阿阇黎龙树和圣天著述中观论典时，并未分为两种。之后，阿阇黎无著和世亲著述唯识论典，论证了外境不存在，唯有识显现为境，并且说诸识的无二是胜义谛。后来，一位拥有龙树菩萨传承口诀并获得成就的中观师巴瓦维卡玛拉（梵文：Bhāviveka），驳斥了唯识宗。”等等。与之类似，在教师善慧和吉祥月称的论典中，也将无著兄弟的观点归为唯识宗并加以驳斥。此外，从圣龙树的论著中所产生的空性。
English
It is believed that on the basis of selflessness distinguished by "I" and "mine," only aggregates and dharmas that are empty of it are established, and that it is the nature of impermanence, suffering, etc. However, emptiness distinguished by permanence, etc., is not recognized at all. Therefore, the former view is also proven not to be the view of the Hinayana sutras. There are two authoritative persons who explain the views of the Mahayana sutras: the noble Nagarjuna and the noble Asanga. These two are authoritative persons because the Bhagavan prophesied that they would spread the Mahayana teachings widely in this Jambudvipa. Among them, the noble Nagarjuna mainly explained the profound meaning of the essence of the teachings, while the noble Asanga mainly explained the vast meaning of the categories of the teachings. The followers of the former (Nagarjuna) are called "those who speak of no self-nature," and the followers of the latter (Asanga) are called "the Mind-Only school." This is well known among the great chariots of Tibet and China, and the views of those treatises also seem to be the same. As the great translator Yeshe De's notes on views say: "If asked, what are the views of the two Madhyamaka schools? When the previous Acharya Nagarjuna and Aryadeva wrote the Madhyamaka treatises, they were not divided into two. Later, Acharya Asanga and Vasubandhu wrote the Mind-Only treatises, proving that external objects do not exist, and only consciousness appears as objects, and they said that the non-duality of all consciousnesses is the ultimate truth. Later, a Madhyamika master, Bhaviveka, who had the oral instructions of the Nagarjuna tradition and had attained accomplishment, refuted the Mind-Only school," and so on. Similarly, in the treatises of the teacher Lekdenjye and the glorious Chandrakirti, the views of the Asanga brothers are also classified as Mind-Only and refuted. Furthermore, the emptiness that arises from the treatises of the noble Nagarjuna.
Chinese
有两种空性，即以理智分析的空性和瑜伽行者各自以自证智慧所证悟的空性。第一种又分为人我空和法我空。第一种是，暂时对于蕴、界、处，世间人和外道所假立的士夫、我和补特伽罗等享受对境者的自性加以遮止，而成立唯是蕴中的法，如经中所说，在《赞叹超世》中说：“您认为唯从蕴解脱，而无有情众生。”第二种是，对于内外的蕴、界、处，自他宗派的论者所假立的常与无常、有我与无我、生与不生等全部遮止，而显示为仅仅是如幻的缘起。如《赞叹超世》中说：“具慧您将彼蕴，如幻如阳焰，如乾闼婆城，如梦境一般，您为具慧者开示。”以及《中观根本慧论》中说：“如梦如幻，如乾闼婆城，如是生，如是灭，如是说为住。”等等说了许多。这些是以随顺理智的闻思之智慧加以分析而安立为空性，因此称为名相上的空性。圣者们以各自自证的智慧，以不可言说的状态而证悟，所谓空性是胜义谛，这仅仅是假立的名称，无论是有无、常断、空与不空等任何戏论的边，都无法以语言文字来表示，是超越一切名言的对境。如《中观根本慧论》中所说：“空性亦可说，非空亦不应说，二俱非亦莫说，但为施设故说。”如是之法性空性，也是如何显现的缘起如幻之自性，并非在此之外另有成立，丝毫也不存在。如《赞叹超世》中说：缘
English
There are two kinds of emptiness: emptiness analyzed by reason and emptiness realized by yogis individually through their own self-aware wisdom. The first is further divided into the emptiness of the self of a person and the emptiness of phenomena. The first is that, for the time being, with regard to the aggregates, realms, and sources, the nature of the enjoyer of objects, such as the person, self, and individual posited by worldly people and outsiders, is blocked, and it is established that it is only a dharma in the aggregates. As it is said in the Sutra, in the "Praise of the Transcendent," it says, "You believe that there is liberation only from the aggregates, and no sentient beings." The second is that, with regard to the internal and external aggregates, realms, and sources, all the permanent and impermanent, self and no-self, arising and non-arising, etc., posited by proponents of their own and others' tenets are blocked, and it is shown that they are merely like an illusion of dependent arising. As it says in the same text, "The wise one, you have shown to the wise that those aggregates are like illusions, mirages, cities of gandharvas, and dreams." And in the Root Wisdom, it says, "Like a dream, like an illusion, like a city of gandharvas, thus is birth, thus is destruction, thus it is said to abide." And so on, many things are said. These are called nominal emptiness because they are merely established as empty after being analyzed by the wisdom of hearing and thinking that follows reason. The noble ones realize it in an inexpressible way with their own self-aware wisdom. What is called emptiness, the ultimate truth, is merely a nominal designation, and it cannot be expressed in words in any extreme of elaboration, such as existence or non-existence, permanence or annihilation, emptiness or non-emptiness. It is something that transcends the realm of all terms. As it is said in the Root Wisdom, "Emptiness can also be said, non-emptiness should not be said, neither both nor neither should be said, but it is said for the sake of designation." Suchness, emptiness, is also the nature of this illusion-like dependent arising that appears, and there is nothing at all established separately from it. As it says in the "Praise of the Transcendent": Dependently