English
The intrinsic nature of suffering is not such, because that would always turn into suffering. The third is the nature of emptiness, which is divided into two types: emptiness of the self of a person and emptiness of the self of phenomena. First, regarding the emptiness of the self of a person, a brief explanation is as follows: For the basis of refutation, which is the object to be refuted, having ascertained through hearing and thinking, without any error, and having meditated with one-pointed concentration, one sees in the manner of individual awareness that on this basis of refutation, the remainder after refuting the object to be refuted, which is the very nature of the basis of refutation itself, is what exists here. It is empty of what is to be refuted, but the nature of the basis of refutation is not empty. This is the true way to enter into emptiness, because it is based on the Middle Way, which is without error from the two extremes of permanence and annihilation. The detailed explanation is as follows: On what basis of refutation is there nothing to be refuted? On the basis of refutation, such as the aggregates, there is originally no object to be refuted, such as the four extremes of permanence, etc., and the self of the enjoyer and the self that is to be dominated by it. The four extremes of permanence, etc., are explained by the later ones explaining the earlier ones. Therefore, those aggregates, etc., because they are empty of the self, etc., do not fall into the extreme of permanence. If there is a remainder on that basis of refutation, what is it? Because there is no self, etc., the aggregates, etc., that are distinguished are merely phenomena. That is not completely non-existent, because there is a basis for mistaking it for self and what belongs to self, etc. Because without a basis, no confusion is seen. Therefore, it does not fall into the extreme of annihilation either. In this way, the imputed self, etc., which are to be refuted, do not exist, but the nature of the basis of refutation, which is distinguished by selflessness, is merely phenomena, and emptiness should be understood in this way. Why is this the unerring way to enter into emptiness? To this, a scriptural quote is given as proof: Considering that the self, etc., which are to be refuted, do not exist, and that the aggregates, etc., which are the basis of refutation, are empty of the self, etc., and exist merely as phenomena, the Blessed One said, "There is," etc. Therefore, know that the aggregates, which are empty of self, exist merely as phenomena in reality, and know that it exists.
Tibetan
སྐུར་པ་མི་འདེབས་ལ། རྟག་སོགས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་གདོད་མ་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པས་སྒྲོ་མི་འདོགས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །འདི་རྟོགས་པས་ཀུན་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་ལ་གནས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གདོད་མ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གང་ཟག་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་དང་གང་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་འདི་ལ། བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཇོ་ནང་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་ཕྱི་རབས་པ་ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །བདེན་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་བཏགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཀུན་བཏགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གདོད་མ་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཡང་མེད་པ་དགག་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། བེམས་པོའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྟོང་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ལ་དགོངས་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་ལས། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གིས་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ད
Chinese
不妄加诽谤，对于恒常等遍计所执之法，从本初就没有，知其没有，故不妄加增益。因此，如实了知真实。这些是人无我的空性。第二，从其他方面来说，法无我的自性空性有三种，即自性空等。其中，第一，自性空性是遍计所执的自性。证悟此，仅是遍计所执而已，因为实际上安住的自相从本初就没有。第二，同样，非有空性是他起自性，因为对于人与法的任何一种遍计所执之相，在那样的相中没有。第三，自性空性是圆成实自性，因为那是空性的自性。对于空性的这个意义，藏地学者觉囊派全知大智者后世的一些人这样说：空性有两种，即自性空和他性空。真谛也有两种，即世俗谛和胜义谛。自性也有三种，即遍计所执、他起和圆成实自性。其中，遍计所执和他起自性是世俗谛，而任何世俗谛，都如幻术和梦境等一样，从本初就自性空，因此，它们的空性称为自性空。那也是仅否定无的自性，因此是无事物的空性、断灭的空性、顽固的空性和暂时的空性，而不是真实无倒的空性胜义谛。考虑到一切世俗之法自性空这一点，《般若波罗蜜多经》中说，从色到一切种智之间的所有法，也都是自性空。它的
English
Without imputing faults, and without adding anything, because one knows that the phenomena of imputation, such as permanence, do not exist from the very beginning. Therefore, one knows reality as it is. These are the emptinesses of the selflessness of persons. Secondly, in other ways, the emptiness of the nature of the selflessness of phenomena is of three types: emptiness of inherent existence, and so on. Among these, firstly, the emptiness of inherent existence is the nature of imputation. By realizing this, it is merely imputation, because its own characteristic that abides in reality does not exist from the very beginning. Secondly, similarly, the emptiness of non-existence is the nature of dependence, because it does not exist in whatever imputed aspect of persons and phenomena. Thirdly, the emptiness of nature is the nature of perfect establishment, because it is the nature of emptiness. Regarding this meaning of emptiness, some later scholars of the Jonangpa school in Tibet, the great omniscient ones, say this: Emptiness is of two types: emptiness of self-nature and emptiness of other-nature. Truth is also of two types: conventional truth and ultimate truth. Nature is also of three types: imputed, dependent, and perfectly established nature. Among these, imputed and dependent natures are conventional truth, and whatever is conventional truth is empty of its own nature from the very beginning, like illusions and dreams. Therefore, their emptiness is called emptiness of self-nature. That is also merely the nature of negating non-existence, so it is the emptiness of non-things, the emptiness of annihilation, the emptiness of rigidity, and the emptiness of temporality, but it is not the ultimate truth of emptiness that is truly non-inverted. Considering that all conventional phenomena are empty of their own nature, the Prajnaparamita Sutra says that all phenomena from form to omniscience are also empty of their own nature. Its
Tibetan
གོངས་འགྲེལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། རང་སྟོང་མེད་དགག་ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ཡིན་པས། མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྫོགས་པ་དང་གསལ་པོར་བསྟན་པ་མེད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་ལས། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་དོ་ཞེས་དང་། དེ་དག་ཀྱང་། སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཀུན་བཏགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་ཁོ་ན་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མེད་པ་དང་། བརྫུན་པ་སོགས་སུ་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བརྒྱད་སྟོང་པའི་དོན་བསྡུས་པ་ལས། མེད་ཅེས་བྱ་ལ་སོགས་ཚིག་གིས། །བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་སྟེ། །སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་དཔེ་རྣམས་ཀྱིས། །གཞན་གྱི་དབང་ནི་ཡོངས་སུ་བསྟན། །རྣམ་པར་དག་པ་བཞིར་བརྟེན་ནས། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་གང་ཡིན་དེ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ནམ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཀུན་བཏགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། དེ་ཉིད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གདོད་མ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག །སེམས་ཅན་གྱི་རིས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་སྟོང་གསུམ་དར་ཡུག་ཆེན་མོའི་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་རྒྱས་པར་གསུངས་ནས། དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྟོང་གསུམ་ཚད་ཀྱི་རི་མོའི་གཞི་ཅིག་ཡོད་གྱུར་ལ། །རྡུལ་ཕྲན་མ་ལུས་ཀུན་གྱི་སྦུབས་ནའང་དེ་འདྲ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་མིག་ལྡན་ལ་ལས་དེ་ཕྱེ་སྟེ། །རི་མོའི་གཞི་དེས་འགྲོ་ཀུན་ཉེ་བར་འཚོ་བྱས་ནས། །བཅོམ་ལྡན་དེ་ཡང་དེ་བཞི
Chinese
而且，对圣龙树论师的《中观理聚论》的注释也主要阐述了自空、遮破、断灭的空性。因此，这些经和论典也没有圆满和清晰地阐述什么是空性、胜义谛。 《般若波罗蜜多经》中说：“从色蕴到一切种智之间的一切法都不存在。”这些经中，凡是阐述如幻术和梦境等，都是针对遍计所执和依他起而说的。并不是说圆成实性、胜义谛不存在，或者说它是虚假的。正如论师陈那在《八千颂般若释》中所说：“以‘无’等词语，遮止一切遍计所执，以幻术等比喻，完全显示依他起，依靠四种清净，显示圆成实性。” 因此，法性圆成实性就是胜义谛。它永远不是以自性空，而是以遍计所执和依他起的自性，即有为法、世俗谛所空，因此是以他性空。这就是真实、不颠倒的空性、胜义谛，也就是法身、真实之边际、真如，以及具足一切种类的最胜空性。 在此之中，力量、无畏、妙相等无为功德，从本以来就存在。正如《华严经》中所说：“诸佛子！如来之智慧遍及一切有情。为什么呢？诸佛子！在有情界中，没有如来智慧不遍及的有情。”以三千大千世界如绸缎般的比喻详细阐述之后，总结道：“若有三千世界量之图画底本，所有微尘之内部亦如是。若有具眼之智者将其打开，则此图画底本能令一切众生皆得近住。如是薄伽梵亦然。”
English
Moreover, the commentaries on the works of the noble Nāgārjuna's 'Collection of Reasonings on the Middle Way' also primarily explain the emptiness that is self-empty, negating, and destructive. Therefore, these sutras and treatises do not completely and clearly explain what emptiness, the ultimate truth, is. In the 'Perfection of Wisdom Sutra,' it says, 'All phenomena from form to omniscience do not exist.' And those that are explained as illusion and dream are spoken with regard to the imputed and the dependent nature. It is not that the perfectly established ultimate truth does not exist, or that it is shown as false. As Master Dignāga said in the 'Summary of the Meaning of the Eight Thousand Verses': 'By words such as 'non-existent,' all imputations are negated; by examples such as illusion, the dependent is fully shown; relying on the four purities, the perfectly established is shown.' Therefore, the nature of reality, the perfectly established, is the ultimate truth. It is never empty of its own nature, but it is empty of the nature of imputation and dependence, that is, conditioned phenomena, the conventional truth. Therefore, it is emptiness of otherness. This is the true, non-inverted emptiness, the ultimate truth, which is the Dharmakaya, the true limit, Suchness, and the emptiness that possesses all kinds of excellence. In this, immeasurable unconditioned qualities such as powers, fearlessnesses, marks, and signs have been present from the beginning. As it is said in the 'Buddha Avatamsaka Sutra': 'O sons of the Victorious Ones! The wisdom of the Tathagata pervades all sentient beings. Why is that? O sons of the Victorious Ones! In the realm of sentient beings, there is no sentient being that is not pervaded by the wisdom of the Tathagata.' After explaining in detail with the example of the three thousand great thousand worlds like a great silk cloth, it concludes: 'If there were a drawing base the size of three thousand worlds, and the inside of every atom were the same, if a wise person with eyes were to open it, then this drawing base would enable all beings to live closely. The Bhagavan is also like that.'