Tibetan
ད་ནས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ཡང་དབྱེ་བ་དང་ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཅེ་ན། བྱིས་པ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་གཙང་བ་དང་། བདག་གི་རྣམ་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོར་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྟག་པའི་གཉེན་པོ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ། གཙང་བ་དང་བདེ་བའི་གཉེན་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། གཙང་བ་དང་བདེ་བ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་ནི། དེ་དང་འགལ་བ་ཡིད་སུན་འབྱིན་པའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པ་གཉིས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁ་ཅིག་ནི་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་གི་ངོ་བོར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ཕུང་པོ་ལ་དོན་གཞན་གྱི་བདག་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་གཉིས་བསྟན་ཏོ། །ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞིས་བལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམ་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་ཏེ། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཅིག་ནི། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཅིག་གི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་པ་ཐ་མ་གཉིས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམ་པ་གཅིག་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ལ་བཞི་ལས་རེ་ཞིག་མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས། མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པར་བསྟན་པར་བཞེད་ནས། གང་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་དང་། དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དང་། བདག་གི་བ་དུས་རྟག་ཏུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། མི་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་དགག་པའི་དོན་ཡིན་ལ། རྟག་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཇིག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐྱེས་ནས་མཐར་རྣམ་པར་འཇིག་ཅིང་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། །འགྱུར་བ་ནི་འདུ་
Chinese
现在，什么是痛苦的一般特征呢？像这样等等已经说过了。这也要用区分和各自的体性两种方式来了解。第一种是无常等等四种。为什么无常等等只显示为痛苦的特征呢？因为孩童们对于痛苦的蕴聚，执着于常、乐、净、我的颠倒，为了这四种颠倒的对治，所以才将无常等等四种显示为痛苦的特征。其中，常的对治是无常，净和乐的对治是一种痛苦的相，因为净和乐是进入悦意的相，而痛苦是与之相反，进入令人厌恶的相的缘故。我执的对治是空和无我两种，因为有的人将蕴聚本身执着为我的体性，有的人则认为蕴聚上存在异体的我，因此才显示了两种。如《辨了不了义论》中所说：‘为什么痛苦的真谛要用四种相来观察呢？’回答说：‘为了四种颠倒的对治。其中一种是对治一种颠倒，一种是对治两种颠倒，最后两种是对治一种颠倒。’就像所说的那样。第二，各自的体性，四种之中暂且说无常的特征，以十二种特征，认为无常显示为痛苦的真谛，因此说了什么是无有的特征等等。其中，无有的特征是，痛苦的真谛的自性，对于蕴等等，本体和变成异体的我和我所，任何时候都不存在，那就要看作是痛苦的真谛无常的自性，因为“无”这个词是否定的意思，“常”这个词是所有时间的意思的缘故。坏灭的特征是，诸行生起后最终完全坏灭而消失。变化是诸
English
Now, what is the general characteristic of suffering? Like this and so on has been said. This should also be understood by means of two aspects: distinction and the individual essence. The first is the four, such as impermanence. Why are impermanence and so on shown only as characteristics of suffering? Because children are attached to the aggregates of suffering with the perverted views of permanence, happiness, purity, and self. In order to counteract these four perversions, the four, such as impermanence, are shown as characteristics of suffering. Among them, the antidote to permanence is impermanence, and the antidote to purity and happiness is one aspect of suffering, because purity and happiness enter into a pleasant aspect, while suffering is the opposite of that, entering into a repulsive aspect. The antidote to the clinging to self is emptiness and selflessness, because some people cling to the aggregates themselves as the nature of self, while others think that there is a self of a different entity on the aggregates, therefore two are shown. As it is said in the *Distinguishing the Provisional and the Definitive*: 'Why should the truth of suffering be viewed with four aspects?' The answer is: 'To counteract the four perversions. Among them, one aspect is the antidote to one perversion, one aspect is the antidote to two perversions, and the last two aspects are the antidote to one perversion.' Just as it was said. Secondly, the individual essence, among the four, for the time being, the characteristic of impermanence is that with twelve characteristics, it is considered that impermanence is shown as the truth of suffering, therefore it is said what is the characteristic of non-existence and so on. Among them, the characteristic of non-existence is that the nature of the truth of suffering, for the aggregates and so on, the entity and the self and what belongs to the self that have become different entities, do not exist at any time, that should be regarded as the nature of the impermanence of the truth of suffering, because the word "non" is a negative meaning, and the word "permanent" means all the time. The characteristic of destruction is that all conditioned things arise and eventually completely perish and disappear. Change is all
Tibetan
བྱེད་རྣམས་གནས་སྐབས་གཞན་དང་གཞན་དུ་མི་འདྲ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །འབྲལ་བ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་རང་ངམ། སྤྱད་བྱ་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་གཞན་རྒས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཐུ་མེད་པའམ། ལོངས་སྤྱད་དུ་མི་རུང་བའི་སྒོ་ནས་དབང་བྱེད་པ་ཉམས་པ་དང་། དེ་ལྟར་མ་གྱུར་ཀྱང་། རང་གི་ལོངས་སྤྱད་བྱ་གཞན་དག་གིས་བདག་གི་བྱས་པས་རང་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་མི་དབང་བའོ། །ཉེ་བ་ནི། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནོན་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བར་རང་གི་རྒྱུ་ལས་འབྲེལ་པ་སྟེ། རང་གི་རྒྱུ་ལས་མི་རྟག་པར་སྐྱེས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །སྐད་ཅིག་མ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྡུལ་གཅིག་བགྲོས་དུས་ཆུང་བ་ཡི། །མཐར་ཐུག་དུས་ཀྱང་སྐད་གཅིག་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར། རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་བླ་འོག་འགྲེ་བའི་བར་ཙམ་ཡིན་ལ། ཕྱི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེས་པ་ན། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཙམ་དུ་གནས་ཀྱི། དེ་ལས་སྐད་ཅིག་གཉིས་ཕན་ཆད་དུ་མི་གནས་པའོ། །རྒྱུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཕྱི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་སྐྱེ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའོ། །ན་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཁམས་མ་སྙོམས་པ་དང་། སྤྱི་གཅེར་དུ་གྱུར་པ་དང་། གནས་པའི་དུས་ཀྱི་འཕེན་པ་ཆད་པའོ། །སེམས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བ་ནི། རེས་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་སོགས་མི་མཐུན་པའི་གནས་ལ་གནས། རེས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སོགས་གཉེན་པོའི་གནས་ལ་གནས་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སེམས་བྱུང་བའོ། །བསྡུས་པ་ནི་ནང་དུའོ། །གཡེངས་པ་ནི་ཕྱི་དུའོ། །བྱིང་བ་ནི། རྨུགས་ཤིང་མི་གསལ་བའོ། །རབ་ཏུ་གཟུང་བ་ནི། དགའ་བར་བྱ་བའམ། ཡིད་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་སེམས་གཏོད་པའོ། །སྔར་རྩེ་བ་སོགས་ལ་དགོད་པ་དང་། དེ་དང་བྲལ་ཏེ་མི་དགོད་པ་དང་། ཉེ་བར་མ་ཞི་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྲུགས་པའོ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་དེ་དག་དང་བྲལ་བའོ། །མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཞི་གནས་དང་། ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་ཆུད་པར་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལས་ལྡོག་པ་ནི། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའོ། །སོགས་པས་ནི། སེམས་ཤིན་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། མ་གྲོལ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ
Chinese
诸行在不同情况下会产生不同的变化。分离是：内外诸行之享受者自己，或者所享受之妻妾等其他，因衰老等力量而无享受之能力，或者因不适合享受而丧失支配权；即使不是这样，自己的享受物被其他人占有，自己也无法享受。接近是：一切诸行从产生之时起，就被刹那坏灭之无常所压迫。自性是：诸行必定会发生无常，这是与其自身之因相关的，意思是说从其自身之因产生无常。刹那是，如《释量论》所说：“极微所经时，至极时亦尔，许为一刹那。”就像极微尘上下移动的瞬间。内外诸行产生时，也只存在如前所述之具有特征的刹那，不会存在超过两个刹那的时间。常的特征是：从无始以来，内外诸行从其各自之前因不断产生，相续不断绝。衰老等的特征是：身体不调和，变成光秃秃的，以及存在时间的延续中断。心之各种显现是：有时处于具有贪欲等不和谐之状态，有时处于远离贪欲等对治之状态等，以各种方式产生心。收摄是在内部。散乱是在外部。沉没是：昏沉且不清晰。专注是：将心专注于令人喜悦或令人厌恶之事物上。以前嬉戏等时感到快乐，与此分离则不快乐，未近寂静是被烦恼和近烦恼所扰乱。近寂静是远离这些。等持之止观双运修习。与此相反是未入等持。等等包括：极度修习心，以及解脱和未解脱等。世间之身体和受用圆满。
English
Actions will change differently in different situations. Separation is: the enjoyer of inner and outer phenomena himself, or others such as wives and concubines who are enjoyed, lacking the ability to enjoy due to the power of aging, or losing control due to being unsuitable for enjoyment; even if this is not the case, one's own objects of enjoyment are possessed by others, and one cannot enjoy them oneself. Nearness is: all phenomena, from the moment they arise, are oppressed by the impermanence of instantaneous destruction. Nature is: impermanence inevitably occurs in phenomena, which is related to its own cause, meaning that impermanence arises from its own cause. An instant is, as stated in the Pramāṇavārttika: "The time traversed by a single atom, the ultimate time is also considered an instant." It is like the moment when a single atom moves up and down. When inner and outer phenomena arise, they only exist for that instant with the characteristics described above, and do not exist for more than two instants. The characteristic of continuity is: from beginningless time, inner and outer phenomena arise continuously from their respective previous causes, without interruption. The characteristics of aging, etc., are: imbalance of the elements, becoming bald, and the interruption of the continuation of the time of existence. The various manifestations of mind are: sometimes being in a state of disharmony with attachment, etc., and sometimes being in a state of antidotes such as being free from attachment, etc., the mind arises in various ways. Gathering is within. Distraction is outside. Sinking is: dull and unclear. Focusing is: directing the mind to things that are pleasing or displeasing. Being happy when playing, etc., before, and not being happy when separated from it, not being near peace is being disturbed by afflictions and near afflictions. Being near peace is being separated from these. Meditating on the union of calm abiding and insight in equipoise. The opposite of this is not being in equipoise. Etc. includes: extremely cultivating the mind, and liberation and non-liberation, etc. The worldly body and the perfection of enjoyment.