Tibetan
སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི་གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞི་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་པ་མཐའ་ཡས་པའོ། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་རྩོལ་བ་ཙམ་གྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་སྔོན་གྱི་རྩོལ་བ་མེད་པར་ཡང་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་རྩོལ་བའི་མོད་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་དང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།། །། དྲུག་པ་སྨྲ་བ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལ་གཉིས་ལས་མདོར་བསྟན་པ་ནི་སྨྲ་བ་དང་ཞེས་སོགས་སོ། །རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་བདུན་གྱི་དང་པོ་སྨྲ་བ་ནི་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །རྨད་ཁྱེར་བར་སྨྲ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་སྨྲ་བའོ། །བརྩོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་འདོད་ཡོན་དང་ལྟ་སྤྱོད་ཀྱི་དོན་ལ་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པར་གནས་པ་སྨྲ་བའོ། །ཚིག་ངན་པ་སྨྲ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་ཚིག་རྩུབ་དང་ཚོགས་པར་དབྱུང་དུ་མི་འོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བརླང་པོས་སྨྲ་བའོ། །མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་འཐུན་པར་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་སོགས་དང་འབེལ་བའི་གཏམ་སྨྲ་བའོ། །གདམས་པར་སྨྲ་བ་ནི་སེམས་ཅེས་སོགས་ཏེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་ཅིང་སྨྲ་བའོ། ། གཉིས་པ་སྨྲ་བའི་ཞལ་ཆེ་བ་ནི་གང་དུ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་སྟེ་འདི་ལྟར། གང་ན་རྒྱལ་པོ་བཞུགས་པ་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དང་བསྐོས་པ་འདུ་བའི་ས་ནི་གང་དུ་རྒྱལ་པོས་བསྐོས་པ་ཡོད་པ་དང་འདུས་པ་ནི་ཚོང་འདུས་ལ་སོགས་པ་དང་ཚད་མར་རུང་བའི་ཟླ་གྲོགས་ནི་གང་གིས་ཚིག །རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀས་ཚན་མར་འཛིན་པ་རྣམས་དང་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ཆོས་དང་དོན་ལ་མཁས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་དང་དོན་བློ་ལ་བྱང་བ་རྣམས་དང་ངོ་། ། གསུམ་པ་སྨྲ་བའི་གཞི་ནི་གང་ལ་དརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་གང་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཉིས་སོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ནི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཏེ་ཡོད་དོ་ཞེ་འམ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྱད་པར་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྟེ་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བའམ་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པའམ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པའམ་གཟུགས་ཅན་ནམ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་སོགས་སོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་དམ་བཅའ་ནི་བདག་ཞེས་སོགས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་མ་སྨོས་ན་རང་ཕྱོགས་གྲུབ་ཟིན་གཞན་ལ་བསྟན་པ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་འདོད་པའི་དོན་མ་སྨོས་ན་གཞན་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པའི་ཚིག་ཀྱང་དམ་བཅར་འགྱུར་རོ། །གཞན་མ
Chinese
是为了成就。以善巧区分词句而确定，是通过二、三、四等方式明显成就的途径来宣说无边佛法。自然成就和仅凭努力就能完全确定一切意义，是如来之智慧，即使没有先前的努力，也能在努力的瞬间对一切意义无执着、无障碍地进入智慧之见。第六，关于言说的确定，分为两部分，简略指示是“言说”等。详细解释分为七个部分，第一，言说是指一切表达。以奇特的方式言说是指世间流传的说法。争论的言说是指在欲妙和见行方面，彼此不和而存在的说法。恶语是指彼此粗暴的言语，以及不适合在集会上说出的粗俗言语。一致的言说是指与清净的智慧之见相符，善妙宣说的佛法等相关联的话语。教诲的言说是指“心”等，为了使之领悟而指示和说出。第二，言说的庄严之处是指在哪里应该说话，例如：国王所在的地方是王宫，以及指定者聚集的地方，即国王指定者所在的地方和集会，如市场等，以及可以作为标准的同伴，即用言词。辩论者和反驳者双方都认可的人，以及沙门和婆罗门，精通佛法和意义的人，即精通论典的词句和意义的人。第三，言说的基础是指依靠什么来成就，以及用什么来成就。所要成就的，是本体的成就，即我和法的本体，是说“有”还是“没有”。差别是指这两者的差别，即是否完全存在，是否不完全存在，是常还是无常，是有色还是无色等等。在成就的方法上，立宗是“我”等，如果未说成就，则自己一方已经成立，向他人展示也成为立宗。如果未说自己所希望的意义，则他人一方成就的词句也成为立宗。
English
It is for the sake of accomplishment. Determining through skillful differentiation of words and phrases is to teach limitless Dharma through the means of manifestly accomplishing in ways such as two, three, four, etc. Spontaneously accomplishing and completely determining all meanings through mere effort is the wisdom of the Tathagata, which, even without prior effort, allows one to enter the vision of wisdom, unattached and unobstructed, in the instant of effort towards all meanings. Sixth, concerning the determination of speech, there are two parts. The brief indication is "speech," and so on. The detailed explanation is divided into seven parts. First, speech refers to all expressions. Speaking in a marvelous way refers to the sayings that are prevalent in the world. Contentious speech refers to speech that exists in mutual disagreement regarding desirable qualities and views and conduct. Bad speech refers to harsh words exchanged between each other and vulgar words that are not suitable to be spoken in gatherings. Harmonious speech refers to speech that accords with the pure vision of wisdom, well-spoken Dharma teachings, and related topics. Instructive speech refers to "mind," and so on, indicating and speaking for the purpose of comprehension. Second, the grandeur of speech refers to where one should speak, such as: where the king resides is the royal palace, and the place where appointees gather is where the king's appointees are located, and gatherings such as markets, and companions who can be considered reliable, i.e., with words. Those who are accepted as standards by both the debater and the refuter, and the renunciates and Brahmins, those skilled in Dharma and meaning, i.e., those who are well-versed in the words and meanings of the scriptures. Third, the basis of speech refers to what one relies on to accomplish and what one uses to accomplish. What is to be accomplished is the accomplishment of the essence, i.e., the essence of self and phenomena, saying "it exists" or "it does not exist." The difference refers to the difference between these two, i.e., whether it is completely existent, whether it is not completely existent, whether it is permanent or impermanent, whether it is with form or without form, and so on. Regarding the method of accomplishment, the proposition is "I," and so on. If accomplishment is not mentioned, then one's own side is already established, and showing it to others also becomes a proposition. If the meaning one desires is not mentioned, then the words accomplishing the other's side also become a proposition.
Tibetan
་སྨོས་ན་གཅིག་པུ་དེའི་ཚིག་སྨྲ་བ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །གོ་བ་མ་སྨོས་ན་ལུས་ཀྱི་དོན་དེ་བརྡ་སྤྲོད་པ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །སྟོན་པ་མ་སྨོས་ན་ཉན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དེ་མ་ཤེས་པ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་ཉེས་པ་འདི་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ནི་སྒྲུབ་པ་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ལ་མ་གྲགས་པའི་དོན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་སྟེ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་དམིགས་པ་དུ་བ་སོགས་དང་མ་དམིགས་པ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྙད་པའོ། །དཔེ་ནི་གཞི་གཞན་དུ་མཐའ་མཐོང་བ་ཚང་མང་སོགས་དང་མ་མཐོང་བ་ཆོས་ཅན་གྱི་གཞི་གཉིས་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡོད་པར་མཚུངས་པར་སྦྱར་ཞིང་བསྙད་པའོ། །ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ཡན་ལག་གསུམ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ལྷག་མ་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ། གྲུབ་ཟིན་པའི་དོན་དེའི་ཆོས་སྦྱར་བའི་ཚུལ་གྱིས་རིགས་པ་འདྲ་བས་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། ལ་ལ་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མེ་ལྟར་བུད་ཤིང་གི་རྣམ་འགྱུར་ཡང་ཡོད་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། ། མཇུག་བསྡུད་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རིགས་པས་ལེགས་པར་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་མཐར་ཕྱིན་པར་བསྙད་པའོ། །དམ་བཅའ་སོགས་ཡན་ལག་ལྔ་པོ་དེ་དཔེར་བརྗོད་ན་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའོ། །བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །བུམ་པ་བཞིན་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཔེའོ། །རིགས་པ་འདིས་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་དོ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱར་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུད་པའོ། །མངོན་སུམ་ནི་རང་གི་དོན་གཟུགས་སོགས་རྫས་སུ་ཡོད་ཅིང་དངོས་སུ་སྣང་ལ་མ་ནོར་བའོ། །དེ་ལ་ཡོད་པ་སྨོས་པས་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་སྨོས་པས་ནི་སྒྲིབ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་མི་སྣང་བར་གྱུར་པའི་ཡུལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ནོར་བ་སྨོས་པས་ནི་འགལ་མེ་སྐོར་བ་དང་སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ལྷག་མ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་རྟགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡིད་ཆེས་པའོ། །ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་གང་གི་དོན་མངོན་རྗེས་དེ་གཉིས་ཀ་དང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པ་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་དུ། མཐོང་དང་མ་མཐོང་
Chinese
更不用说仅仅是说出那个词了。更不用说理解，身体的意义也会变成那样。更不用说导师，听众也会不明白那个意义。因此，像所教导的那样如实安立，这些过失就不会产生。论式是使人确信对所要成立的事物本身不了解的意义的原因，也就是陈述现量的对境，如烟等，以及非现量的作用等。比喻是在其他所依处见到周遍等，以及未见到，将有法二者在具有宗法和所立之法上相同地结合并陈述。近取是指以三支成立所要成立的意义，同样地，对于与那类法相似的其余法，以已成立的意义的法结合的方式，说出由于理相同而一致，例如，因为某处有烟，所以像火一样也有木柴的变化。结论是，因为那样以理很好地成立，所以这就像那样一样，最终完成地陈述。如果举例说明立宗等五支，声音是无常的，这是立宗。因为是所作，这是因。如瓶子一样，这是比喻。以此理，我和我的等也不存在，这是近取。因为那样，所以声音是无常的，无我等，这是结论。现量是自己的对境，色等实有，真实显现且无错乱。其中，说“有”是为了遣除瓶子等世间上著名的实有不是现量。说“显现”是为了遣除被遮蔽等不显现的因所遮蔽的对境。说“无错乱”是为了遣除回旋的火轮、幻术和阳焰等。比量是对现量的剩余，对隐蔽的意义通过因的方式产生确信。可信的教言是显示任何近取的意义与现量、比量二者都不相违背，如《释量论》中说：见与不见
English
Needless to say, even speaking that single word will become like that. Needless to say, understanding, the meaning of the body will also become like that. Needless to say, the teacher, the listeners will also not understand that meaning. Therefore, if established as taught, these faults will not arise. The reason is the cause that makes one believe in the meaning that is not known about the thing to be proven itself, that is, stating the object of direct perception, such as smoke, etc., and non-direct perception, such as actions, etc. The example is seeing pervasion, etc., in other bases, and not seeing, combining and stating the two bases of the subject in the same way as having the sign and the property to be proven. The application is to establish the meaning to be proven with three members, and similarly, for the remaining dharmas similar to that kind of dharma, to say that they are consistent because of the same reasoning in the way of combining the dharma of the established meaning, for example, because there is smoke in a certain place, there is also a change in firewood like fire. The conclusion is that because it is so well established by reason, this is just like that, and it is stated completely in the end. If we give an example of the five members such as the proposition, sound is impermanent, this is the proposition. Because it is made, this is the reason. Like a pot, this is the example. By this reasoning, self and mine, etc., also do not exist, this is the application. Because it is so, sound is impermanent, selfless, etc., this is the conclusion. Direct perception is its own object, form, etc., is substantial, appears directly and is not mistaken. Among them, saying "exists" is to eliminate the fact that the well-known substantial things in the world, such as pots, etc., are not direct perception. Saying "appears" is to eliminate the objects that are obscured by obscurations, etc., and the causes of non-appearance. Saying "not mistaken" is to eliminate whirling fire wheels, illusions, mirages, etc. Inference is the remainder of direct perception, and it is to have confidence in the hidden meaning through the way of the sign. Reliable scripture is to show that the meaning of any application does not contradict both direct perception and inference, as it says in the Commentary on Valid Cognition: Seeing and not seeing