Tibetan
ས་དག་ལ། །རིགས་པས་གྲུབ་དང་རང་ཚིག་གིས། །གནོད་མེད་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་དེ། །བཟུང་བར་བྱ་ཕྱིར་སྤྱོད་འཇུག་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བཞི་པ་སྨྲ་བའི་རྒྱན་ནི་གང་དང་ལྡན་ན་སྨྲ་བ་པོ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའོ། ། དེ་ཡང་བདག་དང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་ཚིག་དོན་ལེགས་པར་ཤེས་པ་དང་ཚིག་ཟུར་ཕྱིན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གཏམ་གྱི་ཉེས་པ་རྣམས་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། ཅལ་ཅོལ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཇིགས་པ་ནི་མཁས་པ་དང་བཙུན་པར་གྲགས་པ་དུ་མ་འདུས་པའི་འདུན་པར་སྨྲ་བ་ལ་བག་ཚ་བ་མེད་ཅིང་འཛེམ་པ་མེད་པའོ། །བརྟན་པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ཚིག་མཐར་ཕྱིན་པར་བསྡད་ནས་ཡིད་དལ་དུ་སྨྲ་བའོ། །མཐུན་པར་བྱེད་པ་ནི་རང་བཞིན་བཟང་བས་གཟུ་བོ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་སེམས་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པའོ། །ལྔ་པ་སྨྲ་བ་ཆད་པས་བཅད་པ་ནི་གང་གིས་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཚར་བཅད་འབབ་པ་སྟེ་དེ་ནི་གཏམ་རྗེས་བཅད་པ་སོགས་སོ། །དེ་ལ་གཏམ་རྗེས་བཅད་པ་ནི་བདག་གི་ནི་མ་ལེགས་སོ་ཞེས་རང་གི་སྨྲ་བའི་སྐྱོན་ཁས་བླང་བ་དང་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་ལེགས་སོ་ཞེས་གཞན་གྱི་སྨྲ་བའི་དོན་ཁས་བླང་བའོ། །གཏམ་འཕྲོ་ལུས་པ་ནི་བརྩོད་པའི་སྐབས་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་གཏམ་གཞན་ནས་གཞན་དུ་རྒྱུད་པ་ལ་སོགས་པས་བསྐལ་བའོ། །གཏམ་གྱི་ཉེས་པ་ནི་ཅལ་ཅོལ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གོ །འཁྲུགས་པ་ནི་དགའ་བའམ་ཁྲོས་པས་རྣམ་པར་གཡེངས་པའོ། །བརྡ་འཕྲད་དུ་མི་རུང་བ་ནི་ཆོས་དང་དོན། འཁོར་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཟིན་པའོ། །རན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ལྷག་མ་དང་བཟློས་པ་དང་ཉུང་པའོ། །དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་དགོས་པའི་དོན་མེད་པ་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་བྲལ་བ་དང་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འདྲ་བར་སླར་ཡང་སྒྲུབ་དགོས་པ་དང་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་ཚོགས་པར་དབྱུང་དུ་མི་འོས་པ་དང་ལྟག་ཆོད་དང་ལྡན་པའོ། །དུས་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ནི་གང་ལྟར་སྨྲ་བར་བྱ་བ་དེ་ཕྱིས་སྨྲ་བར་བྱ་བ་དེ་སྔར་སྨྲ་བའོ། །མི་བརྟན་པ་ནི་དམ་བཅས་ནས་འདོར་བ་དང་དོར་ནས་སླར་ཡང་དམ་འཆའ་བ་སོགས་དང་མྱུར་ཆེས་པས་ཧ་ཅང་ཏབ་ཏབ་པོར་གྱུར་པ་སོགས་སོ། །མི་གསལ་བ་ནི་བརྡ་སྤྲོད་པའི་གཞུང་དང་འགལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སུན་འབྱིན་བརྗོད་མ་ཟིན་པར་ལན་སྨྲ་བ་དང་ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་ཀྱིས་མགོ་བརྩམས་ནས་རང་བཞིན་གྱི་སྐད་ཀྱིས་མཐར་དབྱུང་བ་སོགས་སོ། །ཚིག་རྒྱུན་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་བར་སྐབས་སུ་ཚིག་དང་སྤོབས་པ་ཐོགས་པ་རྒྱུན་ཆད་
Chinese
如《入行论》所说。第四，如果具备说话的庄严，那么说话者的言辞就会非常优美。也就是说，如果能够很好地理解自己和他人的论典的词句含义，并且措辞圆满，那么就能避免下面将要提到的说话的过失，因为没有闲聊等等。无畏是指在众多被称为智者和僧人的集会中说话时，没有顾虑和畏惧。稳重是指在反驳者的言辞结束后，沉着冷静地说话。随顺是指由于天性善良，能够随顺裁判者和反驳者的心意。第五，以言语中断来制止，是指以某种方式使说话者受到惩罚，例如驳倒对方的言论等等。其中，驳倒对方的言论是指承认自己的言论不正确，并承认对方的言论正确。言语中断是指在辩论过程中，没有得出最终结论，而是被其他话题或其他方式打断。言语的过失是指闲聊等等的言辞。混乱是指由于高兴或愤怒而心神不定。不适合表达是指无法被教法和意义、眷属和反驳者所理解。不恰当是指多余、重复和不足。没有意义是指没有必要的意义，与所要表达的意义相脱离，与理智相脱离，论证和所要论证的相同，需要再次论证，不合规矩，不适合放在一起，具有讽刺意味。不合时宜地说话是指应该先说的放在后面说，应该后说的放在前面说。不稳定是指发誓之后又放弃，放弃之后又再次发誓等等，以及因为过于仓促而变得非常急躁等等。不清楚是指与语法规则相违背，在反驳者没有说完反驳之前就回答，用梵语开始却用自己的语言结束等等。言辞不连贯是指中间言辞和勇气停顿，中断
English
As stated in the "Bodhicharyavatara". Fourth, if one possesses the adornment of speech, then the speaker's words will be extremely beautiful. That is, if one can well understand the meaning of the words and sentences of one's own and others' treatises, and if the phrasing is complete, then one can avoid the faults of speech that will be mentioned below, because there is no idle chatter, etc. Fearlessness means that when speaking in an assembly of many who are known as wise and monastic, there is no hesitation or fear. Steadiness means that after the opponent's words have come to an end, one speaks calmly and deliberately. Concordance means that due to one's good nature, one is able to be in accord with the minds of the judges and opponents. Fifth, to cut off with interrupted speech means that the speaker is penalized in some way, such as refuting the other's arguments, etc. Among these, refuting the other's arguments means admitting that one's own statements are incorrect and admitting that the other's statements are correct. Interrupted speech means that in the course of the debate, no final conclusion is reached, but it is interrupted by other topics or other means. Faults of speech refer to idle chatter and other such words. Confusion means being distracted by joy or anger. Unsuitable for expression means that it cannot be understood by the Dharma and meaning, retinue, and opponents. Inappropriate means superfluous, repetitive, and insufficient. Meaningless means that there is no necessary meaning, that it is separated from the meaning to be expressed, that it is separated from reason, that the argument and what is to be argued are the same, that it needs to be argued again, that it is not in accordance with the rules, that it is not suitable to be put together, and that it is ironic. Speaking out of time means that what should be said later is said earlier, and what should be said earlier is said later. Instability means abandoning after vowing, and vowing again after abandoning, etc., and becoming very impatient due to being too hasty, etc. Unclear means that it contradicts the rules of grammar, that one answers before the opponent has finished stating the refutation, that one starts with Sanskrit and ends with one's own language, etc. Disconnected speech means that in the middle, words and courage are paused and interrupted.
Tibetan
པའོ། །དྲུག་པ་སྨྲ་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་སྨྲ་བའི་སྐྱོན་ཡོན་བརྟགས་ནས་སྨྲ་བར་མི་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ནི་ཉེས་པའི་གནས་ནས་བསླང་ནས་ཡོན་ཏན་གྱི་གནས་སུ་བཞག་པར་མི་ནུས་པའོ། །འཁོར་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ནི་ཚིག་དོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་གོ་བ་དང་གཟུ་བོར་མི་གནས་པ་སོགས་སོ། །བདག་ཀྱང་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་མི་མཁས་པ་ལ་སོགས་པར་རིག་ནས་སྨྲ་བར་མི་བྱ་ཞིང་། དེ་གསུམ་ལས་བཟློག་ནས་སྨྲ་བར་བྱའོ། ། བདུན་པ་སྨྲ་བ་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་གཉིས་ལས་དངོས་ནི་གང་དག་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་དགོས་པ་སྟེ། དེ་ལ་བདག་དང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ལ་མཁས་པས་ནི་གཏམ་གྱི་གཞི་ཐམས་ཅད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །མི་འཇིགས་པས་ནི་གང་གིས་འཁོར་མཁས་པ་དང་བཙུན་པར་གྲགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །སྤོབས་པས་ནི་གང་གིས་དྲིས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ལན་གདབ་པ་ཤེས་སོ། །ལེགས་པར་འདོད་པ་ལ་མི་བརྩོད་པར་གདམས་པ་ནི་ཡང་བདག་ཉིད་གནས་སྐབས་མཐར་ཐུག་ཏུ་བདེ་ལེགས་སུ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲ་བའི་ཚུལ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱའི་གཞན་དག་ལ་བརྩད་ཅིང་སྨྲ་བར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། བརྩོད་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཤེས་བྱེད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅེས་སོགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐོས་པ་སོགས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པ་དེ་ཡང་ཀུན་ཤེས་པའི་བསམ་པས་ཡིན་གྱི་རྙེད་བཀུར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པས་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་རང་གཞན་ལ་ཕན་པར་ཞུགས་པས་སེམས་ཅན་བསྡུད་པ་སོགས་སོ། ། གནས་བཅུ་གཉིས་ནི་དམ་པའི་ཆོས་དོན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཟབ་པའི་ཕྱིར་མི་བརྩོད་པར་སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཤད་པ་དང་ཀུན་ཤེས་པ་དཀོན་ན་བརྩོད་པས་བཤད་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པ་དང་གང་དང་ལྷན་ཅིག་བརྩོད་པས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་བསམ་པས་སྨྲ་བ་དཀོན་ན་སྐྱོན་གདགས་པའི་བསམ་པས་སྨྲ་བ་དང་ཉན་པ་པོ་ཚོགས་པ་ཡང་མཁས་ཤིང་བརྟག་དཔྱད་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དཀོན་ན་ཕྱོགས་ཞེན་ཅན་ནོ། །གང་སྨྲ་བ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ཉེས་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ཡིན་གྱི་ཉེས་པ་དྲུག་སྤངས་ཏེ་སྨྲ་བ་དཀོན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རེས་འགའ་བྱུང་རྒྱལ་དུ་ཕྱོགས་ངན་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་ཚིག་དོར་བ་དང་ལྟག་ཆོད་དང་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་ལ་སྦྱོར་བ་སོགས་ངན་གཡོའི་སྨྲ་བ་དང་
Chinese
哦。第六，从说话中必然产生的是，考察说话的过失和功德之后，不说话。对此，反驳者不是法器，不能从过失之处提拔到功德之处。眷属没有功德，就是不理解词义的差别，不公正等等。自己也要认识到自己不精通自他宗派等等，不要说话。与这三者相反才应该说话。第七，对于说话要珍视的法，从两个方面来说，实际需要的是，凡是说话的人都不可避免需要的。对此，精通自他宗派，就能在一切谈话的场合说话。无畏，就能在一切以眷属贤善而闻名的地方说话。雄辩，就能知道回答一切提问。劝诫想要获得善好的人不要争论，就是自己想要在究竟的时刻获得安乐的人们，要知道如前所示的说话方式，不要与其他人争论和说话，因为大多数争论不会变成佛法。对此的证明就是世尊等等。菩提萨埵听闻等等，努力行善，也是为了普知一切，而不是为了名利等等，所以努力精进，利益自他，摄受众生等等。十二个处所是，具有殊胜的圣法意义的大乘，因为自性深奥，即使不争论而说，如实宣说和普知一切也很稀少，更何况是通过争论来说明呢？和谁一起通过争论来说话的那些人，如果以普知一切为目的来说话也很稀少，那么以挑剔过失为目的来说话，以及听众的集会，如果也很少有贤善且具有考察辨别能力的觉悟，那么就是有偏袒之心的人。凡是所说的一切，大多数都具有六种过失，很少有人能舍弃六种过失来说话。比如，有时偶然地也会完全接受和执着于恶劣的方面，抛弃词句，背后诽谤，施加惩罚等等，都是恶劣虚伪的言语。
English
O. Sixth, what necessarily arises from speaking is not speaking after examining the faults and merits of speech. In this regard, the opponent is not a vessel, unable to elevate from a place of fault to a place of merit. The retinue has no merit, which means not understanding the distinctions of words and meanings, not being impartial, and so on. One should also recognize that one is not proficient in one's own and others' doctrines, and should not speak. One should speak in the opposite way of these three. Seventh, regarding the dharmas to be cherished in speaking, from two aspects, what is actually needed is what is inevitably needed by all who speak. In this regard, being proficient in one's own and others' doctrines enables one to speak in all situations of conversation. Fearlessness enables one to speak in all places renowned for wise and virtuous retinues. Eloquence enables one to know how to answer all questions. Admonishing those who wish for goodness not to argue means that those who wish for happiness in the ultimate moment should know the ways of speaking as shown before, and should not argue and speak with others, because most arguments do not become Dharma. The proof of this is the Bhagavan, and so on. Bodhisattvas listening and so on, striving for virtue, is also for the sake of knowing everything, not for the sake of fame and gain, and so on, so diligently striving, benefiting oneself and others, gathering beings, and so on. The twelve places are that the Great Vehicle, which possesses the supreme meaning of the sacred Dharma, is profound in nature, and even if it is spoken without argument, it is rare to explain it as it is and to know everything, let alone to explain it through argument. Those who speak through argument with whom, if they speak with the intention of knowing everything, are also rare, then speaking with the intention of finding fault, and the assembly of listeners, if there are also few who are wise and have the discernment to examine, then they are biased. Most of what is said has six faults, and few can abandon the six faults and speak. For example, sometimes one may accidentally fully accept and cling to bad aspects, abandon words and sentences, slander behind one's back, impose punishments, and so on, which are all bad and false words.