Tibetan
་མིང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མིང་དུ་མི་མཐོང་ན་མིང་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་མཁས་པ་ལ་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། དེ་དག་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ལ་འདི་ནི་འདི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ངེས་པར་འབྱེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པ་ཐོབ་ནས་གོང་མ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ལ་རྟག་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གཉེན་པོར་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཙམ་དུ་བརྟགས་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཙམ་དེ་ཡང་སྤྲོས་པར་རིག་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམ་པར་བཤིག་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་ཞི་བས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན་དེ་ནི་དམུས་ལོང་ལ་གཟུགས་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པས་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་གཉིད་ལོག་པ་དང་ར་རོ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྟོག་དཔྱོད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་སེམས་བྱུང་གི་འཇུག་པ་རྣམ་པར་ཞི་བས་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་གཟུགས་སོགས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་དེར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་པ་དེ་དག་གིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་མི་ལྟའི་འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་དང་བཀྲ་བར་འཛིན་པ་མེད་པར
Chinese
据说，所有这些名称都不会被完全看到，因为没有完全看到，所以没有执着。如果不如实地看待名称，就不会执着于名称。对于不分别念，精通于此并感到满足的不分别念是凡夫俗子的。因为他们对无常等一些法确定“这是如此这般”，获得完全的满足，并断绝了对更高层次的所有分别念。不颠倒的分辨念是声闻乘的。因为他们为了对治蕴的常等颠倒，将色等仅仅视为法，并通过出世间的智慧证悟无我。无戏论的分辨念是菩萨的。因为他们认识到色等仅仅是法，也是戏论，从而破除了所有法的相状，并通过出世间的智慧，以最寂静的方式缘于真如。为什么称为无戏论的分辨念呢？因为它无法像向盲人展示事物一样，通过肯定的方式来展示，所以通过否定的方式来展示。如果说没有作意就是不分别念，那是不对的。如果是这样，那么在睡眠和醉酒等状态下，因为也没有对法的相状作意，所以也会变成不分别念，这太过分了。因为完全超越了分别念，所以不是。如果是这样，那么所有二禅等也会变成不分别念。因为心和心所的活动完全寂静，所以不是。如果是这样，那么灭尽想受定也会变成那样。因为不分别念的自性，所以不是。如果是这样，那么色等也会变成那样。因为对所缘境有强烈的执着，所以不是。如果是这样，那么有分别念也会变成那样。因此，不要以这些方式看待不分别念本身，而是要以真实的智慧所缘境，对真如没有执着和显现的方式。
English
It is said that all those names are not fully seen, and because they are not fully seen, there is no attachment. If one does not see names as they truly are, there will be no attachment to names. The non-conceptualization that is content with being skilled in non-conceptualization is that of ordinary beings. Because they ascertain of some phenomena such as impermanence, "This is such and such," and having obtained complete satisfaction, they sever all conceptualizations towards higher states. The non-perverted non-conceptualization is that of the Hearers (Śrāvakas). Because they, as an antidote to the perversion of permanence, etc., in the aggregates, contemplate form, etc., as mere phenomena, and realize selflessness through transcendental wisdom. The non-elaborate non-conceptualization is that of Bodhisattvas. Because they recognize that form, etc., are mere phenomena and also elaboration, thereby destroying the characteristics of all phenomena, and through transcendental wisdom, they focus on Suchness (Tathatā) with supreme peace. Why is it called non-elaborate non-conceptualization? Because it cannot be shown through affirmation, like showing form to a blind person, it is shown through negation. It is not non-conceptualization because there is no attention. If so, then even in states such as sleep and drunkenness, since there is no attention to the characteristics of phenomena, it would also become non-conceptualization, which is too extreme. It is not because it has completely transcended conceptual thought. If so, then all the second dhyana, etc., would also become non-conceptualization. It is not because the activity of mind and mental factors is completely pacified. If so, then the cessation of perception and feeling would also become that. It is not because of the nature of non-conceptualization itself. If so, then form, etc., would also become that. It is not because of intense adherence to the object of focus. If so, then even conceptualization would become that. Therefore, do not view non-conceptualization itself in those ways, but rather as the object of true wisdom, without attachment or manifestation towards Suchness.