Tibetan
པ་བཞི་སྟེ་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་ལ་མཁས་པ་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་སྟེ། དེས་བསྡུས་ནས་དགེ་བ་ལ་འཛུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ལ་མཁས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འདོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཉིད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་ཤེས་མྱུར་བ་ལ་མཁས་པ་ནི་ཉིན་མཚན་ལན་དྲུག་ཏུ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་དགེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལམ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ལ་མཁས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་ཕྱིར་ཞིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀུན་དུ་གདུལ་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིར་བཤད་པ་ལ་བཅུ་སྟེ་རྩ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མའི་རྣམ་རྟོག་ནི་ལུས་དང་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་གཟུང་བའི་མཚན་མར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མར་སྣང་བའི་རྣམ་རྟོག་ནི་ཚོགས་བདུན་དེ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཟུང་བའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མར་སྣང་བ་འགྱུར་བའི་རྣམ་རྟོག་ནི་མིག་ཤེས་སོགས་མཚན་མར་སྣང་བ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དག་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་བསྐྱེད་པའོ། །གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི་བསྟན་པས་བསྡུས་པའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་ཉེས་པར་བཤད་པ་དང་། ལེགས་པར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་། གཉིས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཚུལ་བཞིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་གོ ། མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ལས་ལྟ་བར་གྱུར་པ་དྲུག་རྩ་གཉིས་ཀྱི་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྣམ་རྟོག་ནི་ཚུལ་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་དངོས་པོ་མེད་པར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །རྣམ་གཡེང་བཅུར་དབྱེ་བ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཞན་དབང་ངམ་ཕུང་པོ་གཏན་མེད་པར་ཞེན་པ་སྟེ་དེའི
Chinese
四种精通，即精通成熟有情众生的是四摄事，因此通过四摄事来摄受，从而引入善法。精通圆满佛法的是般若波罗蜜多，因为想要圆满布施乃至一切智之间的菩萨摩诃萨应当修学此般若波罗蜜多，如是说故。精通快速获得现证的是日夜六次忏悔罪业，随喜福德，祈请诸佛，回向善根等等。精通道路永不中断的是不住涅槃，为了返回且永不中断地在一切世间界中，如其所应地示现佛陀和菩萨的一切行持。非真实的遍计分别有二种，总的来说有十种，根本的分别念是阿赖耶识，因为是一切分别念的种子。相的分别念是身体、处所和受用的分别念，因为是所取的相。显现为相的分别念是七识，是如前所说的所取相的显现。显现为相而转变的分别念是眼识等显现为相，如前所示，产生安乐等其他状态。由他指示的分别念是由指示所包含的名词、语句、文字的集合的体性。其中又分为不如理作意和如理作意两种。第一种的意义是作意，即不如理的分别念；第二种的随行作意，即如理的分别念。现前执著的分别念是从不如理作意产生的，执著六十二见的分别念。散乱的分别念是从如理的分别念产生的，是执著无实有等体性的分别念。分为十种散乱，其中以无实有而分别念，即执著他性或蕴体完全不存在，它的
English
There are four kinds of expertise, namely, expertise in maturing sentient beings is the four objects of gathering, therefore, through the four objects of gathering, they are gathered and introduced into virtue. Expertise in perfecting the Buddha's Dharma is the Prajñāpāramitā, because Bodhisattvas Mahāsattvas who wish to perfect generosity up to omniscience should study this Prajñāpāramitā, as it is said. Expertise in quickly attaining realization is confessing sins six times day and night, rejoicing in merits, praying to the Buddhas, dedicating roots of virtue, and so on. Expertise in the path never ceasing is non-abiding Nirvāṇa, in order to return and never cease to show all the conduct of Buddhas and Bodhisattvas in all realms of the world as appropriate. Non-true pervasive conceptualization has two types. Generally speaking, there are ten types. The root conceptualization is the Ālayavijñāna, because it is the seed of all conceptualizations. The conceptualization of characteristics is the conceptualization of body, place, and enjoyment, because it is the object of grasping. The conceptualization that appears as characteristics is the seven consciousnesses, which are the appearance of the grasped characteristics as previously described. The conceptualization that appears as characteristics and transforms is the appearance of eye consciousness and other characteristics, as previously shown, producing other states such as happiness. The conceptualization indicated by others is the nature of the collection of nouns, sentences, and letters contained in the indication. It is divided into two types: improper attention and proper attention. The meaning of the first type is attention, which is improper conceptualization; the second type is following attention, which is proper conceptualization. The conceptualization of present attachment arises from improper attention and is the conceptualization of attachment to the sixty-two views. The distracted conceptualization arises from proper conceptualization and is the conceptualization of grasping non-existent entities and other characteristics. Divided into ten distractions, among them, conceptualizing with non-existent entities is clinging to otherness or the complete non-existence of aggregates, its
Tibetan
་གཉེན་པོར་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཡོད་བཞིན་དུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡོད་པའི་དངོས་པོའི་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་དང་དེའི་མིང་དང་ཤེར་ཕྱིན་དང་སྤྱོད་ཅེས་དང་མི་སྤྱོད་ཅེས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་མིང་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་གཟུགས་ནས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐུར་པ་འདེབས་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མིང་དེ་ཀུན་བཏགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །ཞེས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པར་དེ་མེད་པས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་གཟུགས་ཞེས་པ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་འདི་ནི་མིང་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བརྗོད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བརྗོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་མི་འགག་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན་རྣམ་པར་བྱང་བ་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱེ་བ་སོགས་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་མིང་བཅོས་མ་ལ་ཆོས་དེ་དག་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་བློ་བུར་གྱི་མིང་གི་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ་ཅེས་གསུངས་ཏེ། མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དུ་མི་མཐོང་ན་དོན་དུ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིང་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས
Chinese
作为对治，在《广大中品般若经》中说，菩萨本身存在，因为存在的实事物有意义。作为对实事物分别念的对治，说不应真正随见菩萨，以及它的名称、般若、行和不行，因为遮止了人与法的实事物。作为对增益分别念的对治，说名称自性空，从色到识自性空，因为遮止了非真实的遍计所执自性。作为对诽谤分别念的对治，说并非空性，因为此名称在一切时分都存在于远离遍计所执的自性中。作为对一异分别念的对治，说色的空性不是色，直到识，因为自性是他，色等是遍计所执的自性，而空性是圆成实自性。作为对异体分别念的对治，说空性不是色之外的他者，色即是空性，空性即是色，直到识，因为是遍计所执自性的相，没有离它的，因为没有它。作为对自性分别念的对治，说从色到识之间，这仅仅是名称，因为没有离言说的言说自性。作为对差别分别念的对治，说自性不生不灭，不是完全染污，不是完全清净，因为遮止了生等差别的相。作为对如名取义分别念的对治，因为在虚假名称上，对这些法分别观察后，随顺于虚妄的名称而安立名言。如是如是安立名言，如是如是显现执著，因为如果不如名见义，则没有对义的执著。作为对如义取名分别念的对治，菩萨
English
As an antidote, it is said in the Extensive and Intermediate Perfection of Wisdom Sutra that the Bodhisattva himself exists, because the existing real things have meaning. As an antidote to the conceptualization of real things, it is said that one should not truly see the Bodhisattva, as well as its name, prajna, conduct, and non-conduct, because it prevents the real things of person and dharma. As an antidote to the conceptualization of superimposition, it is said that name is empty of nature, from form to consciousness is empty of nature, because it prevents the nature of the unrealistically imputed. As an antidote to the conceptualization of defamation, it is said that it is not emptiness, because this name exists at all times in the nature that is free from the imputed. As an antidote to the conceptualization of oneness, it is said that the emptiness of form is not form, up to consciousness, because the nature is other, form and so on are the nature of the imputed, and emptiness is the nature of the perfectly established. As an antidote to the conceptualization of otherness, it is said that emptiness is not other than form, form itself is emptiness, emptiness is form, up to consciousness, because it is the characteristic of the imputed nature, and there is no absence of it because there is no separation from it. As an antidote to the conceptualization of self-nature, it is said that from form to consciousness, this is merely a name, because there is no nature of speech apart from expression. As an antidote to the conceptualization of difference, it is said that self-nature is not born, does not cease, is not completely defiled, and is not completely purified, because it prevents the characteristics of differences such as birth. As an antidote to the conceptualization of taking meaning according to name, because on false names, after observing these dharmas separately, one establishes terms following false names. As one establishes terms, so one manifests attachment, because if one does not see meaning according to name, there is no attachment to meaning. As an antidote to the conceptualization of taking name according to meaning, the Bodhisattva