Tibetan
་རྒྱན་ལས། བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་རྣམས་བདེ་འདོད་དང་། །སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་ཐག་བདེ་བ་དང་། །ཉོན་མོངས་ཅན་དང་དེ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་དང་། །དེ་ཡི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག །ཅེས་པ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་སོགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་། དེ་རྣམས་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པར་བཤད་དོ། །བྱམས་པ་སོགས་འདི་དག་གི་གནས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ནོ། །དམིགས་པ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་དང་། བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ཡང་རིམ་པ་ལྟར་ཕན་པ་དང་ཕྲད་པར་ཤོག་ཤིག་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་ཤོག་ཤིག་པ་དང་བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་ཤོག་ཤིག་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བར་ཤོག་ཤིག་སྙམ་དུ་ཕན་པར་བསམ་པའི་གནས་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲོགས་ནི་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟོད་པར་ཡང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་ཅན། །ཕྲད་དང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ཅན། །མི་འབྲལ་བ་ཡི་དགོངས་པ་ཅན། །ཕན་དགོངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་ཐར་ལ་སོགས་པ་སྡེ་ཚན་གསུམ་གྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ནི་མཛོད་དུ། གཟུགས་མེད་ཅེས་བྱ་ཁམས་གསུམ་གྱི། །རྟེན་ཅན་ལྷག་མ་མི་ལས་སྐྱེ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་ཞིང་རྣམ་ཐར་ལ་གཟུགས་ཅན་དང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཐར་གཉིས་ལས། དང་པོ་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྣམ་ཐར་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་ནི། དགོས་ཆེད་དམ་ངེས་ཚིག་སྤྲུལ་པ་དང་བསྒྱུར་བར་མི་ནུས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གནས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ནོ། །གཟུགས་ཅན་གྱི་དོན་ནི་ལྟ་བ་པོ་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ལ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་མ་ཐོབ་པས་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་མ་བྲལ་བའམ་ཐོབ་ན་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་བཞག་པས་ཀྱང་རུང་སྟེའོ། །དམིགས་པ་ནི་སྣང་བ་རང་བཞིན་པའི་གཟུགས་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་ནི་ལྟ་བ་སྟེ་ཁ་དོག་མཛེས་པ་དང་མི་སྡུག་པ་སོགས་གང་སྤྲུལ་བར་འདོད་པར་མོས་པ་བྱེད་པའོ། །ངོ་བོ་ནི་ཡང་དག་པར་འབྱོར་ཞེས་སོགས་སོ། །གྲོགས་ནི་དེ་དག་དང
Chinese
《庄严经论》中说：“稳固者欲求彼等安乐，痛苦者渴望摆脱痛苦得安乐，烦恼者与彼等论典，于彼之如是性中极投入。”如是，以具有痛苦等的有情为对境，以宣说彼等的论典为对境，以有情之如是性为对境而宣说。慈爱等此等之所依，一切皆依于禅定的正行之任何一者。对境是依次希求安乐者，具有痛苦者，具有安乐者，以及具有烦恼的有情们。行相也依次是愿能相遇利益，愿能脱离痛苦，愿能不离安乐，愿能脱离烦恼，如是思念利益的安住者们。本体是一切皆为如实成就之等持与智慧，即由止观所摄持之故。助伴是与彼等相似相应的，心与心所生之法等。彼等之义略摄而赞叹为：“于有情众具悲愍，具足相遇与分离之意，具足不离之意，利益意乐您前敬顶礼。”如是宣说。解脱等三类所依之补特伽罗，于《俱舍论》中说：“名为无色界，三界之，有依余者人生。”如是，解脱有色界与无色界之二种解脱，其中第一种有色界之解脱中，三者之第一，观有色之解脱是，为了从不能幻化与转变之障碍中解脱，所依是依于禅定的正行之任何一者。有色之义是，观者瑜伽士自己未获得无色界之心，故未脱离于色之执着，或即使获得，也安住于色之执着。对境是显现自性之色等，行相是观看，即对于想要幻化成颜色美丽与不美丽等任何一种，而生起信解。本体是如实成就等。助伴是彼等与
English
From the Ornament Sutra, it says: "Those who are stable desire those comforts, those who suffer desperately desire happiness, those with afflictions and their treatises, thoroughly engage in its suchness." Thus, it is explained that the object is sentient beings who possess suffering, etc., the object is the treatises that teach them, and the object is the suchness of sentient beings. The basis of these, such as love, is all based on any of the actual practices of meditation. The objects are, in order, those who desire happiness, those who possess suffering, those who possess happiness, and sentient beings who possess afflictions. The aspects are also, in order, may we meet with benefit, may we be separated from suffering, may we not be separated from happiness, may we be separated from afflictions, and those who abide thinking of benefit in this way. The essence is all the samadhi and wisdom that are truly attained, because it is encompassed by calm abiding and insight. The companions are the minds and mental factors that are similar and corresponding to them. The meaning of these is summarized and praised as: "Having compassion for sentient beings, possessing the intention of meeting and separating, possessing the intention of not separating, I prostrate to you who have the intention of benefiting." Thus it is said. The person who is the basis of the three categories, such as liberation, is said in the Treasury: "Called the formless realm, of the three realms, those with a basis are born from the remainder of humans." Thus, there are two kinds of liberation, liberation with form and liberation without form. Among the first, liberation with form, the first of the three, the liberation of viewing form is: in order to be liberated from the obscuration that cannot be transformed or changed, the basis is based on any of the actual practices of meditation. The meaning of form is that the viewing yogi himself has not obtained the mind of the formless realm, so he has not separated from the attachment to form, or even if he has obtained it, he still abides in the attachment to form. The object is forms that are naturally appearing, etc. The aspect is viewing, that is, generating faith in whatever one desires to transform into, such as beautiful or ugly colors. The essence is truly attained, etc. The companions are those with
Tibetan
་ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱིའི་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ལ་གཞན་རྣམས་སྔ་མ་དང་འདྲ་ཞིང་། གཟུགས་མེད་པའི་དོན་ནི་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་སྟེ་ལྟ་བ་པོ་བདག་ལ་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའམ་མ་ཐོབ་ཀྱང་གཟུགས་མེད་པ་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་བཞག་པས་ཀྱང་རུང་སྟེའོ། ། མཛོད་དུ། འདི་གཉིས་འདོད་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཁ་དོག་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པ་མི་སྡུག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ཏེ། རྣམ་པར་ཐར་བརྒྱད་དང་པོ་གཉིས། །མི་སྡུག་བསམ་གཏན་གཉིས་ན་ཡོད། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་ལ། གནས་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་བཞི་ལ་བརྟེན་ནོ། །དགོས་ཆེད་ནི་སྡུག་པའི་གཟུགས་སྤྲུལ་བ་ལ་རྩོལ་བ་དང་མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་སྤྲུལ་བ་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བའི་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་ནི་རང་གིས་མོས་པར་བྱས་པའི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས། རྣམ་པ་སྡུག་མི་སྡུག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་དང་གཅིག་ལ་གཅིག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་མཐར་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པའི་འདུ་ཤེས་ཐོབ་ནས་ཐམས་ཅད་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་མོས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་འདུ་ཤེས་ནི། སྡུག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མི་སྡུག་པ་དང་། མི་སྡུག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྡུག་པའི་བློ་འབྱུང་གི་མ་ལྟོས་པར་མ་ཡིན་ཏེ། མཉམ་པོར་མཐོང་ན་སྡུག་མི་སྡུག་གི་བློ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་འདུ་ཤེས་ནི། དེའི་ཕྱིར་སྡུག་པ་ལ་ཡང་མི་སྡུག་པ་དང་། མི་སྡུག་པ་ལ་ཡང་སྡུག་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ཞིང་སྡུག་པར་གྲགས་པ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཏེ། སྐྲ་སོགས་མི་གཙང་བའི་རྫས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་བསྲེས་ཏེ་སྡུག་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་མོས་པར་བྱེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྣམ་ཐར་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པས་སྔར་འདོད་པའི་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེས་དེ་དག་ལ་མོས་པའི་དབང་མ་ཐོབ་པས་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དང་ཡང་དུ་མོས་པར་བྱེད་དོ། །ལྷག་མ་རྣམས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཐར་ལ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་ཐར་པ་ཟག་མེད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དག་པ་
Chinese
等等。第二是，以无色之想观看外面的色，其他都和前面一样。无色的意义是，获得无色的心，观看者我与色之想分离，或者即使没有获得，也可以安立无色，仅仅是名四蕴的想。在《俱舍论》中说：这二者是贪著欲界和第一禅颜色的对治，次第依靠第一禅和第二禅的心，是丑陋的自性。如云：八解脱之前二，丑陋禅定二中存。第三，对于美的解脱，所依是第四禅的实事四者。必要是为了努力转化美的形象，以及为了从与丑陋形象转化不一致的遍一切烦恼生起的障碍中解脱。所缘是缘自己所喜的美和丑的形象，依靠美丑互相观待和一者与一者相联的想，最终获得一切都是一个味道的想，从而对一切美的形象生起欢喜。其中，互相观待的想是，观待美而生起丑，观待丑而生起美的念头，不是不观待的，如果平等看待，就不会生起美丑的念头。互相联结的想是，因此美中也有丑，丑中也有美相联结，被称为美的也只是假立而已，因为是头发等三十六种不净物的自性。这样，一切色互相混合，而对美成为一个味道生起欢喜。为什么对有色的解脱入定呢？因为瑜伽士虽然已经远离了先前贪恋的色，但还没有获得对它们的欢喜自在，为了获得它，所以再三地生起欢喜。其余的都和前面一样。第二，对于无色的解脱，如虚空无边处等四者，是与无漏解脱随顺的清净。
English
Etc. The second is to contemplate external forms with the perception of formlessness, and the others are the same as before. The meaning of formlessness is to obtain the mind of formlessness, and the viewer is separated from the perception of form, or even if it is not obtained, it can be established as formlessness, only the perception of the four aggregates of name. In the Abhidharmakosha, it is said: These two are the antidote to attachment to the colors of the desire realm and the first dhyana, and in order, they rely on the minds of the first and second dhyanas, and are of the nature of ugliness. As it is said: The first two of the eight liberations, ugliness exists in the two dhyanas. Third, for the liberation of beauty, the basis is the four realities of the fourth dhyana. The necessity is to strive to transform the beautiful image, and to be liberated from the obstacles arising from the all-pervasive afflictions that are inconsistent with the transformation of the ugly image. The object is to focus on the beautiful and ugly images that one likes, and rely on the perception of beauty and ugliness being mutually dependent and one being connected to the other, and finally obtain the perception that everything is of one taste, so that one rejoices in all beautiful images. Among them, the mutually dependent perception is that ugliness arises in relation to beauty, and the thought of beauty arises in relation to ugliness, not without dependence. If one sees them equally, the thought of beauty and ugliness will not arise. The mutually connected perception is that, therefore, there is ugliness in beauty, and beauty is connected to ugliness, and what is called beauty is only a fabrication, because it is the nature of thirty-six impure things such as hair. In this way, all forms are mixed together, and one rejoices in beauty becoming one taste. Why does one enter into samadhi on the liberation of form? Because although the yogi has already separated from the form that he previously coveted, he has not yet obtained the freedom to rejoice in them, and in order to obtain it, he repeatedly generates joy. The rest are the same as before. Second, for the liberation of formlessness, such as the sphere of infinite space, etc., the four are pure and in accordance with the uncontaminated liberation.