Tibetan
མ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས། ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རྣམས་རྒྱུན་བཅད་དེ། དྲན་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུས་འདི་ལྟར་དེའི་སྒོ་དང་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ལ། ཤིན་ཏུ་དུལ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་བསྲུངས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་སྒོམས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བར་ལ་ཡང་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་དོན་བསྡུས་པ་རྣམས་བཤད་རིགས་པར། དྲན་པས་མ་སྐྱེས་ལས་སྦས་ཤིང་། །ཤེས་བཞིན་གྱིས་ནི་སྐྱེས་ལས་བསྲུངས། །མནོན་དང་རྩ་བ་བཅོམ་ཉིད་ཀྱིས། །བསྡམས་དང་སྒོམ་པ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཕྲད་བྲལ་གྱི་ཐོབ་པ་བཤད་པ་ནི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་བག་ཆགས་རྒྱུད་ལ་བསགས་པ་ཕྲད་པའི་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཟད་པ་ལས་བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་ཞེས་བཏགས་ཀྱི་དོན་གཞན་ནི་མེད་དོ། །གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཤད་པ་ལ་དངོས་ནི། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། སྒོམ་ལམ་གྱི་མཐའི་སྤོང་བའི་ལམ་སྟེ། དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་དང་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། དང་པོ་ནི་གང་སྐྱེས་ཕན་ཆད་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུར་མི་ཕྱེད་ཅིང་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཕར་ཤིག་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་གང་གི་འོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའོ། །དེ་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་ཆོས་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་བར་ཆད་མེད་པ་ནི། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པས་བར་དུ་ཕན་མི་ཐོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཕིགས་ཤིང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕིགས་པས་སྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རོ་གཅིག་པ་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་བཞི་པོ་འདི་ལ་དགོངས་ནས། ཞེས་གསུངས་སོ། །སེར་ག་མེད་པ་དང་ཁོང་སྟོང་མ་ཡིན་པ་ནི་བརྟན་པའི་ཆོས་སོ། །གཞན་རྣམས་རེ་རེ་དང་སྦྱར་རོ། །མི་སྒུལ་བ་ནི། ཅུང་ཟད་མི་གཡོས་པ་ནི་ཆེར་རོ། ། བཞི་པ་གནས་གྱུར་པ་བཤད་པ་ནི། མི་སློབ་པའི་ལམ་ཐོབ་པའི་གནས་གྱུར་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་གནས་གྱུར་པ་ནི། མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་བློ་བུར་གྱི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་ནས། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའོ། །ལམ་གནས་གྱུ
Chinese
并非如此。如是说：心完全解脱后，身体的恶趣诸业断绝，具足正念的因由是这样的，它的第一个门是这样的：对于眼识所识的色法，是极其调伏、极其驯服、极其守护、极其防护、极其禅修的。对于意识所识的诸法之间也是如此宣说的。它的意义总摄起来，在解说理路时说：以正念遮止未生，以正知守护已生。以压伏和摧毁根本，认为是防护和禅修。如是宣说。第二，解说远离的获得，是恶趣的习气在相续中积累的相遇的获得。它的穷尽就是远离的获得，只是假立名称而已，没有其他的意义。第三，解说金刚喻定，实际是：金刚喻定是修道之末的舍断之道。它也以加行道和无间道两种方式总摄。第一种是，无论生起什么，都具有不被一切障碍所摧毁，并且能摧毁一切障碍的能力。第二种是，在它之后紧接着生起证悟灭尽和不生的智慧。将它与金刚的相似之处结合经文来解释，那个无间定的原因是，世间行持不能在其中造成阻碍。所依是，不被一切障碍所摧毁，并且能摧毁一切障碍，所以是坚固的。味道相同的原因是，在无分别中味道相同。周遍的原因是，缘于一切所知事物的共同体性，即如是性。是考虑到这四种法而说的。没有糠秕和不是空心的，是稳固的法。其他的各自对应。不摇动是，稍微不动就是很稳固的。第四，解说转依，获得无学道后的三种转依是：其中心的转依是，不净状态的心性光明，脱离了一切忽然出现的近取烦恼，转变成如是性完全清净的自性。道转依
English
It is not so. As it is said: After the mind is completely liberated, the evil destinies of the body are severed, and the cause of having mindfulness is like this, its first door is like this: For the forms perceived by eye consciousness, it is extremely subdued, extremely tamed, extremely guarded, extremely protected, and extremely meditated. It is also said that it is the same between the dharmas to be perceived by mind consciousness. Its meaning is summarized, and when explaining the reasoning, it says: With mindfulness, prevent the unarisen, with vigilance, protect the arisen. By suppressing and destroying the root, it is considered protection and meditation. Thus it is said. Second, explaining the attainment of separation, the accumulation of the habits of evil destinies in the continuum is the attainment of encounter. Its exhaustion is the attainment of separation, it is just a nominal designation, there is no other meaning. Third, explaining the Vajra-like Samadhi, the reality is: The Vajra-like Samadhi is the path of abandonment at the end of the path of meditation. It is also summarized in two ways: the path of application and the path of no interval. The first is that whatever arises, it has the power not to be destroyed by all obstacles, and to destroy all obstacles. The second is that immediately after it, the wisdom of realizing cessation and non-arising arises. Combining its similarity with Vajra to explain the scriptures, the reason for that uninterrupted samadhi is that worldly conduct cannot cause obstacles in it. The basis is that it is not destroyed by all obstacles, and it can destroy all obstacles, so it is firm. The reason for the same taste is that it has the same taste in non-discrimination. The reason for pervasiveness is that it focuses on the common nature of all knowable things, that is, suchness. It is said with these four dharmas in mind. The absence of chaff and not being hollow is the stable dharma. The others correspond to each other individually. Not moving is, slightly not moving is very stable. Fourth, explaining the transformation of the basis, the three transformations of the basis after obtaining the path of no more learning are: Among them, the transformation of the mind is that the mind's nature of luminosity in the impure state, free from all suddenly arising afflictions, transforms into the nature of suchness completely pure. Path transformation
Tibetan
ར་པ་ནི་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་གནས་གྱུར་ནས་མ་རྫོགས་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་ཁམས་གསུམ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་སྤངས་པས་ལམ་གནས་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་རྣམ་པར་བཞག་གོ །གནས་ངན་ལེན་གནས་གྱུར་པ་ནི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་གྱི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་རིག་པར་བྱའོ། ། ལྔ་པ་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་བཤད་པ་ནི། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ཟད་ནས་ཤེས་པའམ། ཀུན་འབྱུང་ཟད་པའི་འགོག་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི། ཟད་པ་ཞེས་བྱའོ། །འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་ཕྱི་མ་ལ་གཏན་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ནས་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པའམ་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བའི་འགོག་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་དག་ནི་ཟད་པ་ཤེས་པ་བདེན་རྣམས་ལ། ཡོངས་ཤེས་ལ་ངེས་པའོ། །ཡོངས་ཤེས་བྱར་མེད་ཅེས་ལ་སོགས། མི་སྐྱེ་བ་ཡི་བློར་འདོད་དོ། །ཅེས་བཤད་དོ། ། དྲུག་པ་མི་སློབ་པའི་ཆོས་བཅུ་ལ། མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ངག་དང་། ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་འཚོ་བ་རྣམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོའོ། །ལྟ་བ་དང་རྟོག་པ་དང་རྩོལ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་པའི་ཕུང་པོའོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་ཕུང་པོའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྣམ་པར་བཞག་གོ ། གསུམ་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ནི་ཡང་ཞེས་སོགས་ཏེ། དེ་ལ་ནི་འདིས་ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཚོལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལམ་མོ། །རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིགས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་གཏོགས་པའི་ཉེས་པ་རྟག་སོགས་སུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྟག་པ་གཏན་དུ་གྲོལ་བའི་གནས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདེན་པའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་དངོས་ནི། བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པས་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་ཡོད་མཐོང་ལམ་སོགས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡང་ཡོད་ན། དེ་གཉིས་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་གཏོགས་པས་ཤེས་བྱ་ལ་ལེགས་པར་མ་ཞུགས་པ། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་མ་སྤངས་པས་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མངོན་པ
Chinese
当获得见道时，世间道转变为出世间道尚未圆满。何时断除三界贪欲，何时断除一切相违品，则道的转变成为了完全圆满。恶趣转变为：应知阿赖耶识远离一切烦恼习气的种子。第五，宣说尽不生智：以因集灭尽而知，或以集灭尽之灭为对境，称为尽。果苦未来永不生而知，或以果苦不生之灭为对境，称为不生智。其他则说，尽智于诸真实，是于遍知而决定。如云无有遍知等，是许为不生之智。如是说。第六，于无学之十法中，无学之正语、业边、生活，是戒蕴。正念与等持是等持蕴。正见、正思维与正精进是慧蕴。正解脱是解脱蕴。正智是解脱智见蕴。如是就无漏五蕴而安立。第三，道谛之总相即是“又”等。于此，以此寻求真实之故为道。以非理作意为烦恼之对治故为理。不颠倒于除真如外之过患常等，安立于通达真如故为成办。为往赴恒常解脱之境故为决定出离。谛之相之差别，实则为：以道所摄持，将谛之相无常等十六与世间道结合，也有见道等出世间道，那么，这二者有何差别呢？对此，世间道是不包括真如的，故未善入于所知，未断除烦恼习气故有染污，且现
English
When the path of seeing is attained, the mundane path is transformed into the supramundane path, but it is not yet complete. When one is free from desire for the three realms, and when all opposing factors are abandoned, then the transformation of the path is considered to be completely perfect. The transformation of a bad state is: the alaya-vijñana should be understood as being free from all the seeds of the afflictive habitual tendencies. Fifth, explaining the knowledge of exhaustion and non-arising: Knowing that the cause, the origin, is exhausted, or focusing on the cessation of the exhaustion of the origin, is called exhaustion. Knowing that the suffering of the fruit will never arise in the future, or focusing on the cessation of the non-arising of the suffering of the fruit, is called the knowledge of non-arising. Others say that the knowledge of exhaustion, in all truths, is determined by complete knowledge. Like saying there is no complete knowledge, etc., it is considered to be the wisdom of non-arising. Thus it is said. Sixth, among the ten dharmas of the non-learner, the non-learner's right speech, the limit of action, and livelihood are the aggregate of discipline. Right mindfulness and samadhi are the aggregate of samadhi. Right view, right thought, and right effort are the aggregate of wisdom. Right liberation is the aggregate of liberation. Right knowledge is the aggregate of the wisdom of seeing liberation. Thus, it is established in terms of the five aggregates of the unpolluted. Third, the general aspect of the truth of the path is "again," etc. Here, because it seeks the true suchness, it is the path. Because it acts as an antidote to afflictions through non-reasoning, it is reason. Because it does not invert the faults such as permanence other than suchness, it is established in understanding suchness, hence it is accomplishment. Because it goes to the state of constant liberation, it is definitely leaving. The difference in the aspects of truth is actually: the path encompasses the sixteen aspects of truth, such as impermanence, and combines them with the mundane path. There are also supramundane paths such as the path of seeing. So, what is the difference between these two? In this regard, the mundane path does not include suchness, so it has not entered well into the knowable, and because it has not abandoned the habitual tendencies of afflictions, it has defilements, and it is manifest.