Tibetan
རྣམས་སྤང་བྱ་དང་དད་སོགས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དེ་ཉིད་ནི། དབུས་མཐར། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞིའི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འདི་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་སྟེ། དེ་དག་བསྒོམ་པས་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་སྤོང་བའི་དམིགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་སོ། །ངོ་བོ་ནི་དེ་དག་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པར་རྩོམ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བསྒོམ་པ་ལ། མདོ་དགོད་པ་ནི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་པ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སྐྱེས་པ་རྣམས་གནས་པ་དང་། མི་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་འདུན་པ་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི། འདི་ནི། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། འདུན་པ་ལ་ནི་རྟེན་ནས་སུ། །རྣལ་འབྱོར་རྒྱུ་མཚན་བཅས་སྒོམ་པ། །ཡང་དག་སྤོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ། །གཉེན་པོ་པ་ནི་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གནས་ནི་འདུན་པ་སྟེ། འདི་ནི་དེའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབད་པ་ནི། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། དེ་ཡང་ཞི་གནས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གཉེན་པོ་སྐྱོན་མེད་བསྒོམས་པའོ། །མདོའི་ཚིག་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། ཞེས་ནི་པ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་སེལ་བའི་གཉེན་པོ་བརྩོན་འགྲུས་ཉིད་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚིག་དེའི་འོག་ཏུ་བྱིང་བ་སེལ་བའི་ཐབས་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དགའ་བར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་། རྒོད་པ་སེལ་བའི་ཐབས་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་ནང་དུ་བསྡུད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་འཛིན་པ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཡང་དག་སྤོང་བ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉམས་པར་བྱེད་དེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཅི་རིགས་པར་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པས་ནི་གཉེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་དེ། དེས་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པས་ནི་གཉེན་པོ་འཕེལ་བར་བྱེད་དེ། དེས་དགེ་བའི་ཆོ
Chinese
是为了领悟到，应当舍弃应当舍弃的，应当修习如信心等完全清净的法。那个意义就是，《中边分别论》中说：“为了恶趣，为了贪欲之因，为了基础和为了不愚昧，为了进入四谛，修习正念。”这样说的。还有，这些的果实是获得脱离有漏的身体等，因为修习这些就能脱离身体等方面的恶趣。真实断除的对境是不和合的和已生与未生的对治品。本体是努力对它们进行取舍的精进。关于修习，引用经部说：“生起的罪恶不善法要断除，未生起的不要生起，未生起的善法要生起，已生起的要安住，为了不衰退等，生起希求。”等等。它的总义是，这是，等等。详细解释它，在《经庄严论》中说：“依靠希求，瑜伽士修习具有理由的，对于一切正断，是对治品。”如是，精进的处所是希求，这是因为它是它的先导。努力是，对于修习止观有欢喜的精进，那也是因为忆念止观等的理由而修习无过失的对治品。经部的词句“精进努力”，是指为了遣除沉没和掉举的对治品就是精进本身。像这样，在那句话的下面，通过忆念使心完全专注、变得欢喜的事物等来阐明遣除沉没的方法，并且因为说了通过完全安住、向内收摄的方式来摄持心意，从而阐明了遣除掉举的方法。果实是，最初的两种正断使不和合的方面衰退，因为那两种以各自的方式使已生和未生的罪恶不善法衰退。第三种是使对治品获得，因为它使未生的善法生起。第四种是使对治品增长，因为它使善
English
It is to realize that one should abandon what should be abandoned and cultivate the completely pure dharmas such as faith. That meaning is, as stated in the Madhyāntavibhāga: "For the sake of bad states, for the sake of the cause of desire, for the sake of the basis, and for the sake of not being deluded, in order to enter the four truths, one should meditate on mindfulness." Furthermore, the result of these is to attain freedom from contaminated bodies and so on, because by meditating on these, one becomes free from the bad states of bodies and so on. The object of true abandonment is the incompatible and the arisen and unarisen antidotes. The essence is the effort of striving to adopt and abandon them. Regarding meditation, the sutra states: "One generates the desire to abandon the arisen sinful and unwholesome dharmas, not to generate the unarisen, to generate the unarisen wholesome dharmas, to maintain the arisen, and for the sake of non-decline, etc." and so on. Its condensed meaning is, this is, and so on. To explain it in detail, the Sutrālaṃkāra states: "Relying on desire, the yogi meditates with reasons, for all true abandonments, it is said to be the antidote." Thus, the basis of diligence is desire, because it precedes it. Effort is the diligence of rejoicing in meditating on śamatha-vipassanā, and that is also because one meditates on the faultless antidote by considering the reasons for śamatha and so on. The words of the sutra, "striving with diligence," indicate that the antidote for eliminating sinking and excitement is diligence itself. In this way, under that statement, the method of eliminating sinking is clarified by remembering things that make the mind completely focused and joyful, and because it is said that the mind is held by completely abiding and gathering inward, the method of eliminating excitement is clarified. The result is that the first two true abandonments cause the incompatible aspects to decline, because those two in their respective ways cause the arisen and unarisen sinful and unwholesome dharmas to decline. The third is to obtain the antidote, because it causes the unarisen wholesome dharmas to arise. The fourth is to increase the antidote, because it causes good
Tibetan
ས་སྐྱེས་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའི་དམིགས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གྲུབ་པའི་བྱ་བ་སྤྲུལ་པ་དང་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ངོ་བོ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། རྒྱུའམ་གྲོགས་ཀྱིས་གཞིར་དབྱེའོ། །གྲོགས་དངོས་ནི་འདུན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གྲོགས་ཅན་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ལས། རྟེན་གྱི་བཤད་པ་ནི་གུས་པར་སྦྱོར་བ་ནི་འདུན་པ་སྦྱོར་བ་ནན་ཏུར་གྱིས་སྒོམས་པ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་ནམ་ཡང་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བའོ། །སེམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གང་སྔོན་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེས་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་གསོས་བཏབ་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ངང་གིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གཞན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་བསྟན་པའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་རེག་པའོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་འཇོག་གི་འབྲས་བུ་བཤད་པ་ནི་ཡང་ཞེས་སོགས། འདུན་པ་སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཕྱིར་གོ་སླ་བར་ཟད་དོ། །སྒོམ་པ་ལ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་བསྒོམས་པ་དང་། ཉེས་པ་གཉིས་སྤོང་བས་བསྒོམས་པའོ། །དང་པོ་ལ་དབུས་མཐར། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམ་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་རྣམས་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཅེས་པ་ལྟར། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྔ་ཡོད་དེ། ཐོག་མར་བསྒོམ་པ་ལ་མི་སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་ནི་ལོ་ལོ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་འདུན་པ་ནས་ཤིན་དུ་སྦྱངས་པའི་བར་བཞི་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལ་གཉེན་པོ་དངོས་ནི་རྩོལ་བའོ། །དེའི་གནས་ནི་འདུན་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་དད་པའོ། །རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའོ། །སྦྱོར་བ་ལ་ཞུགས་པ་ན་གདམས་ངག་བརྗེད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་དྲན་པའོ། །དངོས་གཞི་ལ་ཞུགས་པ་ན་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་དེ་དག་ལ་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་ཡིན་ནོ་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བ་ན་དེའི་གཉེན་པོ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོར་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པའོ། །བྱིང་རྒོད་ཀྱི་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པ་ན། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་སོ། །བརྒྱད་པོ་འདི་དག་ནི་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་འབད་པ་ནི་འདུན་པ་དང་
Chinese
是为了使地生增长。神足的目的，是禅定的成就事业，如化现和转变等。自性是禅定，以因或友为基础来区分。真正的朋友是欲望等。讲述有朋友的分为两种。所依的讲述是恭敬地结合，即从欲望结合精进地修习中，触及心一境性。持续结合是不舍弃精进。心的禅定，是因为过去世修习禅定，由此滋养了心的种子。自然而然地触及心一境性。观察的禅定，是依靠其他善知识所开示的言语所生的法，即依靠善于辨别的智慧，触及心一境性。第二，讲述如实安住的果，即“又”等。生起欲望等，因为之前已经讲述过，所以很容易理解。修习分为舍弃作用的修习，以及舍弃两种过失的修习。第一种在《中边分别论》中说：“懈怠与及诀窍等，忘失沉没与掉举，不作与及作，这些被认为是五种过失。”就像这样，有五种不顺品。首先，不投入修习的过失是懈怠。为了对治它，修习从欲望到极度调柔的四种。其中，真正的对治是精进。它的处所是欲望。它的原因是信心。精进的果是极度调柔。在投入结合时，忘记诀窍本身就是过失，它的对治是正念。在进入正行时，沉没和掉举是过失，它们的对治是觉知，即对它们进行观察的觉知。当出现沉没和掉举时，不对治它们本身就是过失，它的对治是对沉没和掉举的对治生起明显作用的作意。当沉没和掉举的不平等性消失，自然而然地进入时，生起明显作用的作意就是过失，它的对治是舍。这八种可以归纳为四种，即努力是欲望和
English
It is for the purpose of making the earth-born grow. The object of the miraculous foot is the accomplished activity of samadhi, such as transformation and alteration. Its essence is samadhi, which is distinguished based on cause or friend. The actual friend is desire, etc. Explaining the one with friends is divided into two. The explanation of the basis is to respectfully combine, which is to touch single-pointedness of mind through diligently meditating on the combination of desire. Continuously combining is not abandoning diligence. Mental samadhi is because in a previous life, one relied on meditating on samadhi, thereby nourishing the seed of the mind. Naturally touching single-pointedness of mind. Investigating samadhi is relying on the Dharma that arises from the words taught by other virtuous friends, that is, relying on the wisdom of thoroughly distinguishing, touching single-pointedness of mind. Second, explaining the fruit of truly abiding, that is, "again," etc. Generating desire, etc., is easy to understand because it has been explained before. Meditation is divided into meditation of abandoning activity and meditation of abandoning two faults. The first is stated in the Madhyantavibhaga: "Laziness and instructions, forgetfulness, sinking and excitement, non-application and application, these are considered five faults." Like this, there are five opposing factors. First, the fault of not engaging in meditation is laziness. To counteract it, meditate on the four from desire to extreme pliancy. Among them, the actual antidote is effort. Its place is desire. Its cause is faith. The result of effort is extreme pliancy. When engaging in combination, forgetting the instructions themselves is a fault, and its antidote is mindfulness. When entering the main practice, sinking and excitement are faults, and their antidote is awareness, that is, the awareness that observes them. When sinking and excitement occur, not counteracting them is itself a fault, and its antidote is the mental activity that clearly acts on the antidote to sinking and excitement. When the inequality of sinking and excitement disappears and naturally enters, the mental activity that clearly acts is a fault, and its antidote is equanimity. These eight can be summarized into four, that is, effort is desire and