English
It is because Śamatha and Vipaśyanā are not pure enough. The easy path is to rely on Dhyana, in order to combine the two. Slow and fast realization corresponds to those with dull and sharp faculties, respectively. The path to fully train in the three trainings is the four foundations of mindfulness. Among them, non-attachment and non-anger fully train in higher discipline, ensuring that the training is not diminished by not pursuing attachment and not generating anger. Right mindfulness fully trains in higher mind, and if the object is not forgotten, the mind can be concentrated. Right Samadhi fully trains in higher wisdom, and if the mind is concentrated, one can know the truth as it is. The path to achieve qualities is the path of Śamatha and Vipaśyanā, from which all worldly and transcendental qualities are achieved. The path that summarizes the path is the three faculties. Among them, the faculty of making the unknown known summarizes the path of preparation and the path of seeing. The faculty of knowing summarizes the path of meditation. The faculty of having knowledge summarizes the path of completion. In terms of detailed explanation, among the five factors such as the aspects conducive to enlightenment, the first, the dharmas of the aspects conducive to enlightenment, should be understood as being established in five ways, such as the object of focus. Among these, the object of focus of mindfulness is the four, such as the body. Why are these established as objects of focus? Because ignorant people with inverted minds perceive the body as the object of the self's abode, feelings as the basis of the self's enjoyment, the mind as the self's entity, and dharmas as objects that are defiled by habits and purified by faith, etc. Therefore, in order to reverse these perceptions, the four objects of focus are established. The essence is the wisdom that follows the body, etc., and the mindfulness that does not forget the characteristics of those objects. The companions are the dharmas that are in accordance with these two. There are two types of meditation: meditation with the characteristics of the object and the method of meditating on the antidote. The first is a brief explanation.
Tibetan
པ་ནི་ནང་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་རྣམས་སོ། ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ཡང་གཉིས་ལས་དང་པོ་བསྒོམ་ཚུལ་ལ་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལ་ནང་གིས་ལུས་ནི། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཏེ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་གྲངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིའི་ལུས་ནི་ཕྱིའི་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་སེམས་ཅན་གྱི་གྲངས་སུ་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་དང་ཕྱིའི་ལུས་ནི་མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་སོགས་དབང་པོ་དང་ཚོགས་པ་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་གྲངས་སུ་གཏོགས་པ་དང་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་ཕྱི་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ནང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ནི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཀེང་རུས་དང་རྣམ་པར་བསྔོས་པ་སོགས་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་དང་རང་བཞིན་སོ་མའི་ལུས་མི་གཙང་བར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བའོ། །ཕྱི་མ་གསུམ་གྱི་བསྒོམ་ཚུལ་ལ་ཡང་དམིགས་པ་ནི་ནང་གི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་གི་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་རང་གི་གནས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ཕྱིའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱིའི་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་གཞན་གྱི་གནས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་དང་ཕྱིའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་དང་ཕྱིའི་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་སྟེ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ནི་ལུས་ལ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། ཚོར་བ་ཀུན་སྡུག་བསྔལ་དང་སེམས་མི་རྟག་པ་དང་ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པའོ། ། གཉིས་པ་གཉེན་པོའི་བསྒོམ་པ་ནི་ཡང་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བསྒོམ་པ་ནི་འདུན་པ་སོགས་དགུ་དང་ལྡན་པ་བསྒོམས་ཏེ་དེ་ལ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི། དམིགས་པ་ལ་སེམས་མི་འདུན་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོར་འདུན་པ་བསྒོམ་མོ། །ལེ་ལོ་ནི་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བསྒོམ་པ་ལ་སེམས་མི་སྤྲོ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བྱིང་རྒོད་ནི་སེམས་ནང་དུ་མི་གསལ་བ་དང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འཕྲོ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་དེ་དག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་རྩོལ་བའོ། །སེམས་ཞུམ་པ་ནི། ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་བདག་ཉིད
Chinese
是关于内部的身体等等。详细的解释分为两部分，第一部分是关于修习的方法，其中所缘是，内部的身体是：眼睛等感官，被内部的生处所包含，因为属于有情众生的范畴。外部的身体是：外部的色、声等，因为被外部的生处所包含，并且不属于有情众生的范畴。内部和外部的身体是：眼睛等内部的生处，与外部的生处色等感官和集合无有差别，因为属于有情众生的范畴，并且被外部的生处所包含。其他相续中的内部有色生处也是如此，因为是相续的外部和生处的内部。行相是身体随观身体，也就是在分别念中，将骨骼和完全腐烂等显现的影像，以及各自本性的身体，平等地视为不净。后面三种的修习方法，其中所缘是，内部的感受等是依靠内部的身体而产生的，因为缘于眼睛等，并且从自己的处所产生。外部的感受等是依靠外部的身体而产生的，因为缘于色等，并且从他者的处所产生。内部和外部的感受等是依靠内部和外部的身体而产生的，因为缘于自己相续中存在的外部生处，以及他者相续中存在的内部生处。行相是说身体等，也就是将所有的感受都修习为痛苦，心修习为无常，法修习为无我。第二是作为对治的修习，也就是修习正念近住，修习具有欲等九种功德，其中不作意是：心不专注于所缘。作为它的对治，修习欲。懈怠是对修习正念近住不感兴趣，作为它的对治是精进。沉掉是心不向内明澈和向外散乱，作为它们的对治是努力显现与它们不相顺的方面。心灰意冷是：对于要获得的殊胜
English
These are about the internal body and so on. The detailed explanation is divided into two parts. The first part is about the method of practice, where the object of focus is that the internal body is: the senses such as the eyes, which are included in the internal sources, because they belong to the category of sentient beings. The external body is: external forms, sounds, etc., because they are included in the external sources and do not belong to the category of sentient beings. The internal and external body is: the internal sources such as the eyes, which are related to the external sources such as forms, etc., the senses and aggregates are not different, because they belong to the category of sentient beings and are included in the external sources. Other internal colored sources in the continuum are also the same, because they are the external of the continuum and the internal of the sources. The aspect is to contemplate the body as the body, that is, in conceptual thought, to equally regard the manifested images such as skeletons and complete decay, and the bodies of their respective natures, as impure. The method of practicing the latter three, where the object of focus is that the internal feelings, etc., arise depending on the internal body, because they are focused on the eyes, etc., and arise from their own place. External feelings, etc., arise depending on the external body, because they are focused on forms, etc., and arise from the place of others. Internal and external feelings, etc., arise depending on the internal and external body, because they are focused on the external sources existing in one's own continuum, and the internal sources existing in the continuum of others. The aspect is to say the body, etc., that is, to practice all feelings as suffering, the mind as impermanent, and all phenomena as selfless. The second is the practice as an antidote, that is, to practice mindfulness, to practice having nine qualities such as desire, where non-attention is: the mind is not focused on the object. As its antidote, practice desire. Laziness is not being interested in practicing mindfulness, its antidote is diligence. Dullness and agitation are when the mind is not clear inwardly and scattered outwardly, their antidote is to strive to manifest aspects that are not in harmony with them. Discouragement is: regarding the excellence to be obtained
Tibetan
་དམན་པར་སེམས་པས་སྒྱིད་ལུག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་བདག་ཉིད་གཟེངས་སྟོད་པའི་སྤྲོ་བའོ། །གནོད་པ་ཡོངས་སུ་སྐྱེ་བ་ནི། ཤ་སྦྲང་དང་སྦྲང་བུ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པས་ཉེན་པས་མི་བཟོད་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་མ་ཐོན་པའོ། །ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་ནི། དགེ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གོ །ཞེས་ཕྱིར་བཟློག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ཕྱིར་ནུར་བ་མེད་པར་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གདམས་ངག་བརྗེད་པ་ནི། སེམས་གནས་པར་བྱ་བའི་གདམས་ངག་ཡིད་ལ་མི་བརྗོད་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་དྲན་པའོ། །ལྟུང་བ་ཡིད་ལ་བཅགས་པ་ནི། འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་སོགས་ལ་ཤེས་བཞིན་མེད་པར་སྤྱོད་པས་བསླབ་པ་དང་འགལ་ནས་ཕྱིས་འགྱོད་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་ཤེས་བཞིན་བསྒོམ་མོ། །བརྩོན་པ་འདོར་བ་ནི། བག་མེད་པའི་ཉེས་པས་ཇི་ལྟར་བརྩམས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མཐར་མི་ཕྱིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་བག་ཡོད་པ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། ལུས་གཙང་བ་དང་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་སེམས་རྟག་པ་དང་། ཆོས་བདག་གི་ངོ་བོར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤོང་བ་ནི། ལུས་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་དང་གང་ཅི་དང་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་དེ་ནི་འདིར་སྡུག་བསྔལ་བར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། གནས་དང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། བྱེད་པ་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འདི་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་སྟེ། འདི་ལྟར་ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་ལུས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚོར་བ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པས་ནི། འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་བདག་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་རྟོགས་པ་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ་བདག་ཆད་ཀྱི་དོགས་པའི་སྐྲག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པས་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལས་ཆགས་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་
Chinese
心生卑劣而懈怠，其对治法为自我赞扬的欢喜。损害完全产生，即蚊蝇等损害所带来的危险难以忍受，其对治法为对损害毫不在意的无惧。以少为足，即认为仅此善行就足够了，从而退却，其对治法为毫不退缩，为了不间断地修持善行。忘失诀窍，即不忆念应安住心的诀窍，其对治法为忆念。违犯誓言，即在行住坐卧等方面，因无正知而行事，违背了戒律，事后感到后悔，其对治法为修持正知。舍弃精进，即因放逸的过失，无论开始做什么，都无法坚持到底，其对治法为修持不放逸。 如此修习的果报是：身体清净，感受安乐，心恒常，以及从根本上断除将法执著为我的颠倒见。这是因为修习身体不净，以及无论感受何种感受，都知晓这是痛苦。由于处所和对境等差别，了知识在每一刹那都在变化。并且，完全了知烦恼和清净仅仅是法，没有作者。 此外，这些的果报是依次进入四谛。如此，身念住是进入苦谛，由此能够彻底理解身体是行苦，被坏苦所区分。受念住是进入集谛，由此能够了知集谛之主贪爱，是乐等三种感受的因。心念住是进入灭谛，由此了知远离我的识刹那坏灭，在涅槃时，不会有对断灭的恐惧。法念住是进入道谛，由此了知贪著等烦恼之法。
English
Discouragement arises from thinking oneself inferior, the antidote to which is the joy of self-praise. Harm fully arises, meaning the danger from the harm of mosquitoes and flies is unbearable, the antidote to which is fearlessness, not caring about harm. Being content with little means thinking that this much virtue is enough, and then retreating, the antidote to which is not retreating, in order to continuously practice virtue. Forgetting the key instructions means not remembering the key instructions for settling the mind, the antidote to which is mindfulness. Breaking vows means acting without awareness in activities such as walking and sitting, violating the precepts and later regretting it, the antidote to which is cultivating awareness. Abandoning diligence means that due to the fault of carelessness, whatever one starts, one cannot carry it through to the end, the antidote to which is cultivating carefulness. The result of cultivating in this way is: the body is purified, feelings are pleasant, the mind is constant, and fundamentally abandoning the inverted view of clinging to phenomena as self. This is because of cultivating the impurity of the body, and because whatever feeling one experiences, one knows that it is suffering. Because of the differences in places and objects, one understands that consciousness changes in each moment. And one fully understands that affliction and purification are merely phenomena, without a doer. Furthermore, the results of these are to enter the four truths in order. Thus, mindfulness of the body enters the truth of suffering, from which one can thoroughly understand that the body is the suffering of conditioned existence, distinguished by the suffering of change. Mindfulness of feelings enters the truth of origin, from which one can understand that the chief origin, craving, is the cause of the three feelings of pleasure and so on. Mindfulness of the mind enters the truth of cessation, from which one understands that consciousness, which is without self, is destroyed in an instant, and at the time of nirvana, there will be no fear of annihilation. Mindfulness of phenomena enters the truth of the path, from which one understands the phenomena of affliction such as attachment.