Tibetan
ས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསྒོ་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྒོ་བྱེད་དེ་དག་དང་བསྒོ་བའི་གཞི་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་འགག་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོ་གཞི་ལ་སྒོ་བྱེད་རང་ཉིད་འགགས་ཀྱང་དུས་ཕྱིས་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་བཞག་པ་ཉིད་བག་ཆགས་བགོས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན། ཏིལ་དང་མེ་ཏོག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཞག་པ་ན་མེ་ཏོག་འགགས་ཀྱང་ཏིལ་ལ་མེ་ཏོག་གི་དྲི་འབྱུང་བར་དམིགས་ལ་དེའི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་གིས་ཏིལ་ལ་དྲི་དེ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་བཞག་པར་མངོན་པ་བཞིན་ནོ། །བག་ཆགས་བསྒོ་བའི་ཚུལ་འདི་ལ་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་དག་གི་ལུགས་གསུམ་སྟེ། འདི་ལྟར། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བག་ཆགས་ནི་སྒོ་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཀུན་གཞི་ལ་གདོད་མ་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་ལ། སྒོ་བྱེད་དག་གིས་ནི་དེ་ཉིད་གསོས་ཤིང་ནུས་པ་བརྟས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བག་ཆགས་ནི་སྔོན་མེད་པ་གསར་དུ་སྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་དྲི་གསར་དུ་སྒོ་བར་མཐོང་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བག་ཆགས་ཁ་ཅིག་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཡོངས་སུ་གསོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གཞན་དག་ནི་སྒོ་བྱེད་ཀྱི་གསར་དུ་སྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། གཉིས་ཀ་ཡང་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སེམས་སོ། ། དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་གླེང་བར་བྱེད་དེ། ཅི་སྟེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བར་བྱེད་པ་དག་གིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་བག་ཆགས་གསོ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་བསྐྱེད་པར་མི་བྱེད་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་དག་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུའི་རྐྱེན་དུ་མི་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐེག་བསྡུས་ལས། ཇི་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུའི་རྐྱེན་དུ་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་གསོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ་རིགས་མི་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མེ་ཏོག་གི་དྲི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའང་། མ་ཡིན་ཏེ། སྒོག་སྐྱ་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་མེ་ཏོག་དང་འཕྲད་ཀྱང་དྲི་མི་འཛིན་པས་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་དྲི་འཛིན་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ་ཏིལ་ལ་ནི་དྲི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པར་ཤེས་ཏེ། གཞན་དུ་མེ་ཏོག་དང་འཕྲད་ཀྱང་སྒོག་སྐྱ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དྲི་གཏན་མི་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལ་ཡང་འདི་སྐད་གླེང་བར་བྱེད་དོ། །ཅི་སྟེ་བག་ཆགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མི་གནས་པར་གསར་དུ་སྒོ་བར་བྱེད་ན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཀུན་གཞི་གཞན་དང་འཕྲད་ནས་བག་ཆགས་གསར་དུ་སྒོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་ཡང་། སྦྱོར་ལམ་མན་ཆད་དུ་སྐྱེ་བ་མ་མྱོང་བས་དེའི་བག་ཆགས་གསར་དུ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་འཕགས་པའི་ལམ་དང་པོ་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བག་ཆགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་ཀུན་གཞིའི་ས་བོན་དང་ཟག་མེད་ཀྱིས་ས་བོན་ལས་ཀུན་གཞི་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་དང་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་རྒོལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་བག་ཆགས་གསར་དུ་སྒོ་བར་ཁས་ལེན་པ་དག་ན་རེ་ཉེས་པ་འདི་མེད་ཏེ། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཀུན་གཞི་ལ་ཡང་དམིགས་པས་དེའི་བགོས་པའི་བག་ཆགས་ལས་ཀུན་གཞི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་རིགས་ཀྱང་ཟག་མེད་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱུད་གང་ལ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་ས་བོན་སྤང་རུང་དུ་ཡོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས་ཡིན་ལ། གང་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཙམ་སྤང་དུ་རུང་བ་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡིན་ཅིང་། གང་ལ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀའི་ས་བོན་སྤང་དུ་མི་རུང་བ་དེ་ནི་རིགས་མེད་པ་ཡིན་ལ། འཕགས་པའི་ལམ་དང་པོ་ལ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྐྱེན་བཞི་ལས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་སྐྱེའོ་ཞེས་པ་ཡང་སྲིད་པ་ལ་དགོངས་ཀྱི་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་ཡང་གཞན་དག་ན་རེ། ཀུན་གཞི་ལ་གནས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་དེའི་བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན། གཞན་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་ཀྱང་རང་ལ་དེ་དག་གི་བག་ཆགས་སྒོ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་རང་ལ་གཞན་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་སྐྱེ་
Chinese
应当讲述如何熏染习气之理。其中，熏染者与所熏染的基体，以在一个相续中一同生灭的方式，对于所熏染的基体，即使熏染者自身已灭，也能在之后留下产生与其自身相似之果的能力，这即是熏染习气之义。譬如，芝麻与花朵放在一起，即使花朵凋谢，也能观察到芝麻上散发花香，因此，花朵显然在芝麻上留下了产生此种香味的能力。关于熏染习气之理，先前的论师们有三种观点，如下：有些论师认为，习气不依赖于熏染者，而是从本初就以自性存在于阿赖耶识中，熏染者仅仅是滋养它并增强其能力而已。另一些论师认为，习气完全是新产生的，并非以自性存在，因为在芝麻等物上，可以看到花朵等物新熏染的香味，而看不到自性存在的香味。还有一些论师认为，有些习气是需要完全滋养的自性存在的习气，而另一些则是熏染者新产生的。其中，所产生的习气是自性存在的习气之增上缘，而两者都是果的俱有因。这是他们的想法。对于第一种观点，有些人这样辩论：如果贪欲等熏染者仅仅是滋养自性存在的习气，而不产生新的习气，那么它们就不会成为阿赖耶识的俱有因。如果是这样，就与《摄大乘论》中所说相违背，如云：“如阿赖耶识是诸杂染法之因，如是诸杂染法亦立为阿赖耶识之俱有缘。”他们这样说。但事实并非如此，因为滋养同类习气是俱有因，而滋养异类习气则是增上缘。花朵的
English
Now, let us discuss how to instill habitual tendencies. In this context, the act of instilling and the base being instilled, through arising and ceasing together in one continuum, leave the capacity to produce results similar to themselves in the base being instilled, even after the instiller itself has ceased. This is the meaning of instilling habitual tendencies. For example, when sesame seeds and flowers are placed together, even if the flowers wither, one can observe the sesame seeds emitting the fragrance of the flowers. Therefore, it is evident that the flowers leave the capacity to produce such a fragrance in the sesame seeds. Regarding the manner of instilling habitual tendencies, there are three views held by earlier teachers, as follows: Some teachers say that habitual tendencies do not depend on the instiller, but exist inherently in the ālaya-consciousness from the beginning. The instillers merely nourish it and enhance its capacity. Others say that habitual tendencies are entirely newly produced and do not exist inherently, because in sesame seeds and other things, one can see the newly instilled fragrance of flowers and other things, but one does not see an inherently existing fragrance. Still others say that some habitual tendencies are inherently existing tendencies that need to be fully nourished, while others are newly produced by the instiller. Among these, the produced habitual tendencies are the dominant condition for the inherently existing habitual tendencies, and both are the co-operative cause of the results. This is what they think. Regarding the first view, some people argue as follows: If desire and other instillers merely nourish the inherently existing habitual tendencies and do not produce new ones, then they will not become the co-operative cause of the ālaya-consciousness. If that is the case, it contradicts what is said in the *Compendium of the Great Vehicle* (Mahāyānasaṃgraha), which states: "Just as the ālaya-consciousness is the cause of all defiled dharmas, so too are all defiled dharmas established as the co-operative condition of the ālaya-consciousness." This is what they say. But this is not the case, because nourishing similar habitual tendencies is the co-operative cause, while nourishing dissimilar habitual tendencies is the dominant condition. The fragrance of flowers in sesame seeds and other things
Chinese
如果说，因为没有见到法性存在于气味中。这也不对，因为大蒜和石头等即使与花朵接触也不会产生气味，所以它们没有法性产生气味的能力。而芝麻则被认为是气味以法性的形式存在。否则，即使与花朵接触，也会像大蒜等一样，最终永远不会产生气味。这样来回答。对于第二种观点，也会这样辩论。如果习气不是以法性的形式存在，而是新产生的，那么阿赖耶识也应该与其他阿赖耶识接触后新产生习气。而且，圣道也一样，因为在加行道以下没有经历过产生，所以不需要新的习气。因此，阿赖耶识和最初的圣道会变成无因。如果习气以法性的形式存在，那么由于以法性的形式存在的阿赖耶识的种子和无漏的种子，阿赖耶识和最初的圣道都会产生，这样就没有过失。那些承认习气是新产生的人会说，没有这个过失，因为以内部生处为对境的意识也能以阿赖耶识为对境，因此从它所分配的习气中产生阿赖耶识。而且，圣道的种姓也不是无漏的，而是指那些相续中可以断除二障种子的菩萨种姓。而那些只能断除烦恼障的，则是声闻和独觉的种姓。那些二障的种子都不能断除的，则是无种姓者。对于最初的圣道来说，没有因的条件。四缘产生心和心所，这是指存在而言，并非是确定的。因此，如上所说的过失是没有的。这样来回答。对此，另一些人说，认为存在于阿赖耶识中的意识能产生它的习气是不合理的。如果是这样，那么以其他人的心和心所为对境的意识也会在自己身上产生它们的习气。如果是这样，那么自己身上就会产生其他人的心和心所。
English
If it is said that the nature of Dharma is not seen to exist in smell, this is not correct. For example, garlic and stones do not retain smell even when they come into contact with flowers, so they do not have the ability for Dharma to retain smell. But sesame is known to have smell existing as its Dharma nature. Otherwise, even if it comes into contact with flowers, it would ultimately never retain smell like garlic and so on. This is how they would respond. Regarding the second point of view, they would also argue as follows: If habitual tendencies (Skt. vāsanā) do not exist by their very nature but are newly produced, then the ālaya-vijñāna (storehouse consciousness) should also newly produce habitual tendencies after coming into contact with another ālaya. Moreover, the noble path (ārya-mārga) is also not experienced in the stages below the path of application (prayoga-mārga), so there is no need for new habitual tendencies. Therefore, the ālaya-vijñāna and the first noble path would become causeless. If habitual tendencies exist by their very nature, then there is no fault because the ālaya and the first noble path arise from the seed of the ālaya that exists by its very nature and from the seed of the uncontaminated (anāsrava). Those who accept that habitual tendencies are newly produced would say that there is no fault because the mind consciousness (mano-vijñāna) that focuses on the internal sense bases also focuses on the ālaya, and therefore the ālaya arises from the habitual tendencies it has allocated. Moreover, the lineage of the noble path is not uncontaminated; rather, it refers to the bodhisattva lineage in whose continuum the seeds of the two obscurations (āvaraṇa) can be abandoned. Those who can only abandon the obscuration of afflictions (kleśa-āvaraṇa) are the śrāvakas and pratyekabuddhas. Those who cannot abandon the seeds of both obscurations are those without lineage. For the first noble path, there is no causal condition. The statement that minds and mental factors arise from four conditions refers to existence, but it is not definitive. Therefore, there is no fault as stated above. This is how they would respond. To this, others say that it is unreasonable to think that the consciousness existing in the ālaya produces its habitual tendencies. If that were the case, then the consciousness that focuses on the minds and mental factors of others would also produce their habitual tendencies in oneself. If that were the case, then the minds and mental factors of others would arise in oneself.