Tibetan
་ན་གཞན་དུ་ཐལ། །སྐད་ཅིག་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པོ་དག་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་སྒོ་བར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་དེ་དག་སྐད་ཅིག་སྔ་མས་ཕྱི་མ་དག་ལ་སྒོ་བར་བྱེད། ཅེས་བརྟགས། ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པོ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་མེད་ཅེ་ན། །ཐ་དད་གསུམ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་དག་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་དབང་ཤེས་བཞིན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་དང་། དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །འབྲེལ་པ་མེད་ཀྱང་སྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཅི་འགལ་ཞེ་ན། མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་གང་ཞིག་གང་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེས་ནི་དེ་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འབིགས་བྱེད་དང་གངས་ཅན་བཞིན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པའོ། །ཕན་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཡང་བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱ་བ་དང་སྒོ་བར་བྱེད་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒོ་བར་བྱེད་པ་དང་། སྒོ་བར་བྱ་བའི་གཞིར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དྲུག་པོ་དག་གིས་ཕན་ཚུན་མི་སྒོའི་འོན་ཀྱང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་རང་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་ལ་སྒོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་ལྷན་ཅིག་གི་མི་གནས་ཕྱིར། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་སྔ་མ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་ལ། གང་གི་ཚེ་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་སྔ་མ་འགགས་པས་དེ་དག་སྐྱེ་འགག་ལྷན་ཅིག་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྒོ་བར་བྱ་བ་དང་སྒོ་བར་བྱེད་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་སྟེ་སྐྱེ་འགག་ལྷན་ཅིག་མ་བྱས་ཀྱང་སྔ་ཕྱི་དག་རིགས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། རིགས་ལ་བྱས་ན་གཞན་དུ་ཐལ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་མིག་ཤེས་ལ་བག་ཆགས་སྒོ་བར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲེལ་དོན་སང་དུ་པར་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དག་ཀྱང་རིགས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་སྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད
Chinese
那么就会有其他的过失。因为刹那不是同时存在的。如是说。那么，进入的六识之间，是互相作为门呢？还是那些刹那的先前的对后来的作为门呢？这样考察。如果按照第一种说法，也是不合理的，因为进入的六识之间是互相没有关联的缘故。譬如相续不同的识一样。为什么没有关联呢？因为和三种差别相违背的缘故。如是说。凡是那些从境和根以及作意差别而产生的，那些就一定是互相没有关联的，譬如相续不同的根识一样，一个人的进入的识，也是从境和根以及作意各自差别而产生的。如是说。即使没有关联，作为所门和能门有什么相违背的呢？不行的，像这样，对于什么没有关联的，那么就不是对那个利益亲近结合，譬如穿孔者和雪山一样。一个人的进入的识也是没有关联的。这个说法是没有确定周遍的。没有利益亲近结合，作为习气门和作为门也是不合理的，因为一切都将成为作为门和所门的基础的缘故。如果六识之间不是互相作为门，然而眼识的先前刹那，对自己的同类后来的作为门，那么，因为刹那不是同时存在的缘故。如是说。当先前产生的时候，后来的没有产生，当后来的产生的时候，先前的已经灭亡了，因此那些生灭不是同时的缘故，作为所门和能门是不合理的。如果生灭不是同时，但是先前和后来的种类相同，因此没有过失，那么，如果按照种类来说，就会有其他的过失。如是说。如果是那样，那么天授的眼识也会对供施的眼识作为习气门，因为种类相同的缘故。解释的意义是，有形色的根，先前和后来的刹那也是种类相同的缘故，作为所门和能门
English
Then there would be other faults. Because moments do not exist simultaneously. It is said thus. So, among the six entering consciousnesses, do they act as doors to each other? Or do those previous moments act as doors to the subsequent ones? This is examined. If according to the first statement, it is also unreasonable, because the six entering consciousnesses are mutually unrelated. For example, like consciousnesses of different continuums. Why are they unrelated? Because they contradict the three differences. It is said thus. Whatever arises from different objects, sense faculties, and attention, those are certainly mutually unrelated, just like sense consciousnesses of different continuums. The entering consciousnesses of one person also arise from different objects, sense faculties, and attention. It is said thus. Even if there is no relation, what contradicts acting as the door-receiver and the door-maker? It is not permissible, because like this, whatever is unrelated to something, then it does not closely connect benefit to it, like a piercer and a snow mountain. The entering consciousnesses of one person are also unrelated. This statement does not establish pervasiveness. Without closely connecting benefit, it is also unreasonable to be the door for habitual tendencies and to be the door-maker, because everything would become the basis for the door-maker and the door-receiver. If the six consciousnesses do not act as doors to each other, but the previous moment of eye consciousness acts as the door to its own similar subsequent one, then, because moments do not exist simultaneously. It is said thus. When the previous one arises, the subsequent one has not arisen, and when the subsequent one arises, the previous one has ceased, therefore, since those arising and ceasing are not simultaneous, it is unreasonable to be the door-receiver and the door-maker. If arising and ceasing are not simultaneous, but the previous and subsequent are of the same kind, therefore there is no fault, then, if it is according to kind, there will be other faults. It is said thus. If that is the case, then the eye consciousness of Devadatta would also act as the habitual tendency door to the eye consciousness of Yajnadatta, because they are of the same kind. The meaning of the explanation is that the form sense faculty, the previous and subsequent moments are also of the same kind, acting as the door-receiver and the door-maker.
Tibetan
་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་སེམས་རྒྱུད་ཁོ་ན་སྒོ་བར་བྱ་བའི་གཞིར་འདོད་པ་ཉམས་སོ་ཞེས་དང་། དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་ལ་ཡང་མི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་འཇོག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པར་ཡང་རིགས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་དོ། ། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་ལྡན་དུ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ལ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་ལ་བག་ཆགས་བཞག་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་ལ། དེའི་ཕྱིར་སྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔ་ཕྱི་ཁོ་ནར་རིགས་ཀྱི་དུས་མཉམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པ་ན་རྫས་སུ་མེད་པས་འབྲས་བུ་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་སྐྱེས་པ་ན་རྒྱུ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཡང་གྲུབ་ཟིན་པས་རྒྱུའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དུས་མཉམ་པའི་རྒྱུས་ནི་རང་ཉིད་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པའི་དུས་གང་གི་ཚེ་ཡང་འབྲས་བུ་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བར་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། མེད་པ་སྔར་ནུས་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཕྱིས་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ཕྱིར། །རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྔར་ཡོད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྒོ་བར་བྱ་བའི་གཞི་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཀུན་གཞི་ནི་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པར་མངོན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཚད་མ་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་གང་ཡང་སྣང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་རང་གི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་འབྲས་བུ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞི་གང་དུ་ཡང་སྣང་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་འདིའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་དང་། མེད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་། ལྡོག་པའི་འབྲས་བུ་འགའ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་མ་མཐོང་བཞིན་དུ་ཡང་འདི་དག་ཀུན་གཞིས་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ནི། ཕྱི་དང་ནང་གི་འདུ་བྱེད་འདི་ཀུན་ཡང་དབང་ཕྱུག་གམ་གཙོ་བོས་བྱས་ཤེས་སྨྲ་བ་ཡང་དགག་ཏུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུན་འཇུག་པར་ཁས་
Chinese
会变成那样。如果那样，那么认为唯有心相续是应作为所断的基础的观点就会丧失。并且，阿罗汉的心中也会留下不善的习气，因为就识而言也是同类的缘故。是这样说的。理自在是说，前时的识生起后时的识，生起与自己相顺的果的能力，仅此而已，前时的识就在后时的识上留下习气，获得了这样的名称。因此，所断和能断是因果的缘故，仅仅是前后，种类的时间相同是不可能的。因为因未生起时，作为事物是不存在的，所以没有对果有利益的亲近的能力，并且生起时，就像因一样，果也已经成立了，所以没有因的作用的缘故。因此，同时的因，无论在自己成立和未成立的任何时候，都不会对果有利益的亲近，所以是不合理的。是这样认为的。如量释论中所说：无者先前无能力，之后也不亲近故，一切因都是先前存在的。是这样说的。应作为所断的基础，也明显是不承认如前所说的具有特征的阿赖耶识的。因为那样的识，两种量中的任何一种都无法成立的缘故。对此，暂时要成立的随行比量是不存在的，因为此的自性和果，任何一个都无法显现的缘故。暂时自己的自性是什么，那与要成立的是相同的缘故，不可能是能成立的。此的任何果也是不存在的。此是极其隐蔽的缘故，在任何基础上也无法显现，因此，此的能力存在和不存在的随行和相违的任何果，也没有被量所成立的缘故。明明没有见到饶益的能力，却说这些都是阿赖耶识所作，那么内外的一切行也是自在天或主宰所作，要否定又有什么呢？因为两者都没有成立的理由是相同的缘故。此外，作为一切种子的阿赖耶识，是只要轮回存在就持续不断地运行下去的，
English
it will become like that. If that is the case, then the view that only the mindstream is the basis to be abandoned will be lost. Moreover, even in the mind of an Arhat, negative imprints will remain, because in terms of consciousness, they are of the same kind. That is what is said. The Lord of Reasoning says that the earlier consciousness gives rise to the later consciousness, giving rise to the ability to produce a result that is in accordance with itself, and only then does the earlier consciousness leave an imprint on the later consciousness, and it obtains such a name. Therefore, what is to be abandoned and what can abandon are cause and effect, so it is impossible for the time of the kind to be the same only before and after. Because when the cause has not arisen, it does not exist as a substance, so it does not have the ability to closely apply benefit to the result, and when it has arisen, like the cause, the result has also been established, so there is no function of the cause. Therefore, the simultaneous cause, at any time when it is established or not established, will not closely apply benefit to the result, so it is unreasonable. That is what is thought. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: 'The non-existent has no power before, and does not approach later, so all causes are pre-existent.' That is what is said. The basis to be abandoned is also clearly not admitted to be the Alaya-consciousness with the characteristics as described above. Because such a consciousness cannot be established by either of the two valid cognitions. For this, the subsequent inference to be established for the time being does not exist, because neither the nature nor the result of this can appear. For the time being, whatever its own nature is, it is the same as what is to be established, so it cannot be the establisher. None of its results exist. This is so extremely hidden that it cannot appear on any basis, and therefore, none of the results of the existence and non-existence of this ability, and the following and reversing, have been established by valid cognition. Even though the ability to benefit is not seen, if one says that all these are done by Alaya-consciousness, then what is there to deny that all these internal and external formations are also done by Ishvara or the Lord? Because the reason for not establishing both is the same. Furthermore, the Alaya-consciousness, which is the seed of all, is admitted to continue as long as samsara exists,