Chinese
如果由（其他）因素引起，那么在这种情况下，这些（阿赖耶识）也会显现出外部和内部的色法，并且也不会转变为无色界，因为阿赖耶识具有显现为外部和内部色法的功能。因此，这些无色界的异熟识并非源于有色法的显现习气，而是源于如虚空等非有色法的显现习气的因缘，以及先前以“虚空无边”等非有色法为对境的等持之主的因缘，从而产生唯有非有色法为对境的（异熟识）。当从无色界死亡并转移到有色界时，该异熟识本身所具有的、作为能力本质的有色法戏论的习气会完全激发其能力，并且由于该习气的因缘，其他的、显现为外部和内部色法的异熟识会相互连接。那么，这些对境以何种方式进入呢？它们以极其不明显、持续不断且同一味道的方式进入，直至生命终结。为什么极其不明显呢？就像眼识以对色法等对境的体验力量来确定一样，这个异熟识无法完全确定它所对境的是如前所述的具有特定性质的内部受和外部器物，否则，它的对境不会超出这些范围。这是因为这仅仅是通过经文和理智所确立的。为什么以同一味道的方式进入呢？因为在受生之处连接的第一个刹那的对境和相状是什么样的，它就会以完全相同的方式持续到生命终结，对境和相状甚至不会在一刹那间发生改变，因此被称为以同一味道进入。因此，也可以说对境和相状是完全不间断的。或者，这个（阿赖耶识）的对境是没有界限的，因为它总是以每一个刹那对境所有外部和内部的事物。因此，这ི་ནི་目标和形象完全不缺之意。关于此目标的形象的进入方式，详细地在《辨别抉择分》中已述，如是说：其中，以目标而进入的安立是怎样的呢？简而言之，阿赖耶识是以两种目标而进入的，即内在的摄取识和外境的器世界完全不缺识。其中，内在的摄取是对于遍计所执自性显现执著的习气，以及有依之根的色。那也是在色界中。在无色界中，只是摄取习气而已。其中，外境的器世界完全不缺识，是阿赖耶识依赖于摄取的目标而恒常不断地了知世界和器世界的相续。比如，燃烧的酥油灯，灯芯和油的相续是向内进入，而向外则产生光芒一样。对于内在的摄取目标和外境的目标，也应如阿赖耶识的这种方式来观察。那个目标即使是世间的智者也难以完全分析，因此是微细的。那个目标是恒常存在的，不会偶尔改变。然而，依赖于最初的刹那，直至海尽之间，识将以同一味道进入。应将阿赖耶识视为对于目标是刹那性的，是以刹那性的相续之相续而进入，而不是单一的。阿赖耶识在欲界中应被说成是具有微小目标的。在色界中，应被说成是具有广大成为原因的目标。在无色界中，在空无边处和识无边处，是具有无量原因的目标。在无所有处，是具有微细原因的目标。在非想非非想处，应被视为具有极其微细原因的目标。如是说。那些的
English
If it arises from other causes, then in that case, these (ālaya-vijñāna) will also appear as external and internal forms, and will not transform into the formless realm, because the ālaya-vijñāna has the function of appearing as external and internal forms. Therefore, these formless ripening consciousnesses do not arise from the manifest habit of forms, but from the causal condition of the manifest habit of non-forms such as space, and from the condition of the master of meditative absorption that previously focused on non-forms such as "space is infinite," thereby giving rise to the object of only non-forms. When one dies and transmigrates from the formless realm to the realm of form, the habit of the elaboration of form, which exists as the essence of power in that very ripening consciousness, will fully stimulate its power, and due to the causal condition of that habit, other ripening consciousnesses that appear as external and internal forms will connect with each other. So, in what way do these objects enter? They enter in a way that is extremely unclear, continuous, and of the same taste until the end of life. Why is it extremely unclear? Just as the eye consciousness determines by the power of experiencing objects such as forms, this ripening consciousness cannot fully determine that what it focuses on are the internal receivers and external objects with specific characteristics as mentioned earlier, otherwise, its object will not go beyond these. This is because this is only established through scripture and reason. Why does it enter in the same taste? Because whatever the object and aspect of the first moment of connection in the place of birth, it will continue in exactly the same way until the end of life, and the object and aspect will not change even for a moment, so it is called entering in the same taste. Therefore, it can also be said that the object and aspect are completely uninterrupted. Alternatively, the object of this (ālaya-vijñāna) is without limit, because it always focuses on all external and internal things in every moment. Therefore, this
English
ī means that the object and aspect are completely without deficiency. The detailed way in which this object and aspect enter is explained in the Distinguishing the Decisive Division, as it says: Among them, what is the establishment of entering through the object? In short, the ālaya-vijñāna enters through two kinds of objects: the internal grasping consciousness and the external world of vessels, the completely non-deficient consciousness. Among them, the internal grasping is the habit of being attached to the manifested nature of the completely imputed, and the form of the sense organs with support. That is also in the form realm. In the formless realm, it is only the grasping of habits. Among them, the external world of vessels, the completely non-deficient consciousness, is the ālaya-vijñāna, which, relying on the object of grasping, constantly and continuously knows the continuum of the world and the vessels. For example, just as a burning butter lamp, the continuum of the wick and oil enters inward, and outwardly produces light, so too, the internal grasping object and the external object should be viewed in the same way as this mode of the ālaya-vijñāna. That object is subtle because it is difficult for even worldly wise people to fully analyze. That object is always present and does not change occasionally. However, relying on the first moment, the consciousness will enter with the same taste until the end of the ocean. The ālaya-vijñāna should be regarded as momentary in relation to the object, and it enters through the continuum of the momentary continuum, but it is not singular. The ālaya-vijñāna should be said to have a small object in the desire realm. In the form realm, it should be said to have an object that is a great cause. In the formless realm, in the sphere of infinite space and the sphere of infinite consciousness, it is an object with infinite causes. In the sphere of nothingness, it is an object with subtle causes. In the sphere of neither perception nor non-perception, it should be regarded as an object with extremely subtle causes. Thus it is said. Those of
Tibetan
དོན་མདོར་བསྡུས་པ་ནི་སུམ་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། དེ་ནི་ལེན་པ་དག་དང་གནས། །རྣམ་པར་རིག་པ་མི་རིག་པ། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་བཞག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཞར་ལ་འོངས་པ་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ནི། བསྡུ་བ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇུག་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞིས་རྣམ་པར་བཞག་ལ། ལྡོག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་གི་རྣམ་པར་བཞག་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དམིགས་པས་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། མཚུངས་པར་ལྡན་པས་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། གཅིག་གི་རྐྱེན་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པས་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། ལྷན་གཅིག་དངོས་པོས་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ། རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་གིས་ནི་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཞག་ལ། རྣམ་པ་གཅིག་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་པ་རྣམ་པར་བཞག་པས་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དམིགས་པས་འཇུག་པའི་ཚུལ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མཚུངས་པར་ལྡན་པས་འཇུག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི། སེམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། རེག་པ་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ནོ། །ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་སྨིན་པས་བསྡུས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཕྲ་བ་དང་། གཏན་དུ་དམིགས་པ་དག་གཅིག་ལ་མཚུངས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་དག་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཚོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང་། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་པ་སུམ་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། རྟག་ཏུ་རེག་དང་ཡིད་བྱེད་དང་། །རེག་དང་འདུ་བྱེད་སེམས་པར་ལྡན། །དེ་ལ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། །དེ་ནི་མ་སྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡུལ་ངེས་པ་ལྔ་ནི། དམིགས་པ་རིས་སུ་ཆད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འདི་དང་མཚུངས་པར་མི་ལྡན་ལ། འདི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་སྨིན་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དགེ་བ་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཞན་རྣམས་དང་མཚུང
Chinese
总的来说，正如《三十颂》中所说：“那是与受持者同住，是能辨别的，非不辨别的。”对自性的体性进行辨别已经讲完了。在那之后，顺便提到的需要考察。暂时来说，阿赖耶识的进入和退出的方式是，如《摄论》中所说：“阿赖耶识的进入是以四种方式来辨别的，而退出是以一种方式来辨别的，应当了知。即，以所缘而进入的辨别，以相应而进入的辨别，以一之因即是一而进入的辨别，以俱生事物而进入的辨别。以那四种方式来辨别进入，以一种方式来辨别从一切烦恼中退出，应当了知。”如是所说，应当讲述。其中，以所缘而进入的方式已经讲完了。以相应而进入是，在那部论中说：“其中，以相应而进入的辨别是什么呢？在此，与阿赖耶识相应的是，与心相应的五种遍行，即作意、触、受、想、思。这些法也是被异熟所摄，因为世间的智者们难以了悟，所以是微细的，并且恒常对一个所缘相应而进入。在这些心所中，与阿赖耶识相应的受是，唯一非苦非乐，并且是无记的。那部论中也对除此之外的其他心所法进行了辨别。”如是所说，并且那部论的意义在《三十颂》中也概括为：“恒常具有触和作意，具有触和行思，其中受是舍受，那是无覆无记。”如是所说。五种境决定是，因为对所缘进行区分，所以不与此相应，并且因为这是一切异熟无记，所以不与善和烦恼的心所相应。
English
In summary, as it is said in the Thirty Verses: "That dwells with those who take hold, is discriminating, and non-discriminating." The differentiation of the nature of the self has been explained. After that, what comes along incidentally needs to be examined. For the time being, the manner of entering and exiting of the Alaya-consciousness is, as it is said in the Compendium: "The entering of the Alaya-consciousness is distinguished by four ways, and the exiting is to be known as distinguished by one way. That is, the distinction of entering by object, the distinction of entering by association, the distinction of entering by one cause being one, and the distinction of entering by co-existent things. By those four ways, entering is distinguished, and by one way, exiting from all afflictions is distinguished, it should be known." As it is said, it should be explained. Among them, the manner of entering by object has been explained. Entering by association is, in that very treatise, it says: "Among them, what is the distinction of entering by association? Here, what is associated with the Alaya-consciousness is, the five ever-present mental factors associated with the mind, namely attention, contact, feeling, perception, and volition. These dharmas are also included in the result of maturation, and because they are difficult for the wise of the world to realize, they are subtle, and they constantly enter in association with one object. Among these mental factors, the feeling that is associated with the Alaya-consciousness is uniquely neither suffering nor pleasure, and is indeterminate. In that very treatise, other mental dharmas other than that are also distinguished." As it is said, and the meaning of that very treatise is also summarized in the Thirty Verses as: "Always possessing contact and attention, possessing contact and volition, among them feeling is neutral, that is unobscured and indeterminate." As it is said. The five determined objects are, because the object is distinguished, it is not associated with this, and because this is entirely the result of maturation and indeterminate, it is not associated with other virtuous and afflicted mental factors.