Tibetan
ལུང་མ་བསྟན་དུ་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒོས་ཤིང་གསོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་པའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རྣམ་གྲངས་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རིགས་དང་། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་། རྣམ་པ་བཞིས་རིག་པར་བྱའོ། ། རྣམ་གྲངས་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ལ་གྲགས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པ་དང་། གཉིས་ཀ་ལ་གྲགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས་སེམས་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་གནས་ཞེས་གྲགས་པ་རྣམས་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ལ་སེམས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ན། ཡིད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་ཡིད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་དྲུག་ལ་བྱ་བར་རིགས་ན་ཀུན་གཞིའི་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཞེས་པའི་ལུས་གསུམ་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། །ཀུན་གཞིའི་ནི། བག་ཆགས་བསགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སེམས་ཉིད་དུ་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་ཅན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་དེ་སྦྱོར་བའམ་དེ་ཡང་རྒྱུའི་དངོས་པོར་དེ་དག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཉོན་ཡིད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་འཇིག་ལྟས་འདི་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་བདག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་སྦྱོར་བས་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །དང་པོ་ནི་ཀུན་གཞིའི་ས་བོན་གྱི་ཆའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་གཞི་ས་བོན་གྱི་ཆའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དེ་ལ་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའམ། དེ་ཡང་དེ་དག་གི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་ཡང་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དུས་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་བདག་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་
Chinese
由于那些成为未记别的事物，被成为产生与其自身及随后相符之果的能力的本质的习气，反复完全熏染和滋养的缘故。 所谓“种子一切的阿赖耶识”，应当以四种方式来理解，即名称、自性、成立的教理、以及分类。 名称也有三种，即：仅仅在大乘中著名的，仅仅在声闻乘中著名的，以及两者中都著名的。 第一种，在大乘的经部中，被称为心、阿赖耶识、异熟识、取识、以及所知处等等，这些都是名称。 为什么阿赖耶识本身被称为心呢？因为世尊说心、意、识时，意应指染污意，识应指六入识，如果这样认为，那么就找不到阿赖耶识之外的第三种心了。 并且，阿赖耶识是积聚习气的自性，因此可以被认为是心。 为什么称为阿赖耶识呢？因为有情的一切遍染污法，都将它作为果的实体来结合，或者它也作为因的实体来结合那些法，因此称为阿赖耶识。 或者，因为一切有情都恒常地执着和结合与染污意相应的坏聚见为我，因此称为阿赖耶识。 第一种是就阿赖耶识的种子部分而言的，因为一切遍染污法都是从阿赖耶识的种子部分的因产生的，并且它也是一切遍染污法的因缘。 而清净之法，则不是将它作为果的实体，或者它也不是那些法的因的实体来结合，因为它是相违品和对治品。 第二种是就异熟部分而言的，因为它是恒常不断绝的，与我和法相符的
English
Because those that become unstated are repeatedly and completely imbued and nourished by the habits that have become the essence of the power to generate fruits that are consistent with themselves and subsequently. What is said to be the "all-seed storehouse consciousness" should be understood in four ways: name, self-nature, establishing scripture and reasoning, and classification. There are also three types of names: those that are known only in the Mahayana, those that are known only in the Hearer Vehicle, and those that are known in both. The first, in the sutras of the Mahayana, are called mind, storehouse consciousness, ripening consciousness, grasping consciousness, and the place of knowable objects, etc., these are all names. Why is the storehouse consciousness itself called mind? Because when the Blessed One said mind, intellect, and consciousness, intellect should refer to the afflicted intellect, and consciousness should refer to the six entering consciousnesses. If this is thought, then a third body called mind other than the storehouse is not found. Moreover, the storehouse is the nature of accumulating habits, so it can be considered mind. Why is it called storehouse consciousness? Because all the pervasively defiled dharmas of sentient beings combine it as the entity of the fruit, or it also combines those dharmas as the entity of the cause, therefore it is called storehouse consciousness. Or, because all sentient beings constantly grasp and combine the view of the perishable aggregate that corresponds to the afflicted mind as self, therefore it is called storehouse consciousness. The first is explained in terms of the seed part of the storehouse consciousness, because all pervasively defiled dharmas arise from the cause of the seed part of the storehouse consciousness, and it is also the causal condition of all pervasively defiled dharmas. Pure dharmas, however, do not combine it as the entity of the fruit, or it is not the entity of the cause of those dharmas, because it is the opposing side and the antidote. The second is explained in terms of the ripening part, because it is constant and unceasing, and consistent with self and dharma.
Tibetan
ཕྱིར་རོ། །དེའི་དབང་གིས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་བདག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་སྦྱོར་བས་ཀུན་གཞི་ཡིན་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཅེ་ན། དེ་དག་ལ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འཇིག་ལྟས་དུས་རེས་འགའ་བདག་ཏུ་སྦྱོར་བར་ཟད་ཀྱི་དུས་རྟག་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ནི་རེས་འགའ་རྒྱུན་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ནི་ཉོན་ཡིད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་འཇིགས་ལྟས་གནས་སྐབས་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་གི་དངོས་པོར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་སྔོན་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་ནས་མ་ཤི་བར་དུ་རྒྱུན་མ་འཆད་པར་མ་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཞིག་རྣམ་པར་སྨིན་པར་རིགས་ན་དེ་ཡང་ཀུན་གཞི་ལས་གཞན་ལ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་སྐྱེས་ནས་མ་ཤིའི་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཞིག་དགོས་ཞེ་ན་ཅི་སྟེ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་བཞིན་དུ་རེས་འགའ་བར་ཆད་ཅིང་སླར་ཡང་འབྱུང་ན་དེ་ནི་ཚེ་འདིའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་འཕེན་པས་འཕངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་ཀྱིས་འཕངས་པ་དག་ནི་ཇི་སྲིད་ལས་དེའི་འཕངས་པའི་ཤུགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་ངང་གིས་འཇུག་པར་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་མདའ་འཕངས་པ་ཇི་སྲིད་ཤུགས་མ་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་ས་ལ་མི་ལྟུང་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་ཆད་ནས་སླར་ཡང་འཚམས་སྦྱོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ཤུགས་མ་ཟད་ན་རྒྱུན་མི་འཆད་ཅིང་ཟད་ན་ཤུགས་ཟད་པའི་མདའ་བཞིན་དུ་སླར་འབྱུང་བའི་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལས་མི་འདྲ་བ་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཞན་མཚམས་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྐྱེ་བ་རྗེས་པ་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་བ་གཅིག་ལ་རྣམ་སྨིན་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་སྨིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་སྐྱེས་ནས་མ་ཤིའི་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ཅེ་ན། ཅི་སྟེ་སྔོན་བྱས་པའི་ལས་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་དགེ་བའམ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ན། དགེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་གནས་པ་ནི་སྐྱེས་ནས་མ་ཤིའི་བར་ལ་རྒྱུད་དགེ་བའི་ངང་ལས་གན
Chinese
因为如此。因为由它的力量，产生具有烦恼的意，具有我的相状。如果众生执著为我，作为阿赖耶识，那么为什么不也变成为近取蕴的五蕴呢？因为对于那些，与意的识相同，具有常见，只是偶尔执著为我，而不是恒常的，因为意的识偶尔会中断。而对于这个，除了烦恼意和相应的常见之外，所有时候都执著为我的实物，所以不相同。为什么称为异熟识呢？因为这是先前积累的业的习气完全成熟的自性。像这样，如果从出生到死亡之间，不间断地，处于无覆无记的自性，可以被认为是异熟，那么这也只能是阿赖耶识，而不是其他的。为什么异熟需要从出生到死亡之间不间断呢？如果像进入的识一样，偶尔中断，然后又产生，那么这是由今生的因缘所产生的，而不是由先前的业的牵引所抛出的。由业所抛出的，应该是在那个业的抛掷的力量没有穷尽之前，自然而然地进入。例如，箭被射出后，在力量没有耗尽之前，不会掉到地上。异熟也不是中断后又重新连接的，如果抛掷的力量没有耗尽，就不会中断，如果耗尽了，就像力量耗尽的箭一样，没有再次产生的力量。如果其他不同的业的其他异熟连接呢？如果是那样，就是后来的生，而不是一个生中成熟多个不同的异熟。因此，异熟应该从出生到死亡之间不间断。为什么异熟是无覆无记呢？如果先前所做的善业或恶业的异熟也变成善或烦恼，那么处于善的异熟中，从出生到死亡之间，相续处于善的状态。
English
Because of that. Because by its power, the afflicted mind arises with the aspect of self. If sentient beings cling to it as self, as the ālaya-vijñāna, then why doesn't it also transform into the five aggregates of clinging? Because for those, like the consciousness of mind, there is the view of self, which only occasionally clings to self, but not constantly, because the consciousness of mind sometimes ceases. But for this, except for the afflicted mind and the corresponding view of self in three instances, at all times it clings to the object as self, so it is not the same. Why is it called the Vipāka-vijñāna (resultant consciousness)? Because this is the nature of the complete maturation of the karmic imprints accumulated in the past. Like this, if from birth to death, without interruption, it remains in the nature of being un-obscured and unspecified, it can be considered a Vipāka, then this can only be the ālaya-vijñāna, and not something else. Why does the Vipāka need to be uninterrupted from birth to death? If, like the entering consciousnesses, it occasionally ceases and then arises again, then this is produced by the conditions of this life, and not thrown by the projection of past karma. Those thrown by karma should naturally enter until the force of that karma's projection is exhausted. For example, like an arrow shot, it will not fall to the ground until the force is exhausted. The Vipāka is also not interrupted and then reconnected, if the force of projection is not exhausted, it will not cease, and if it is exhausted, like an arrow with exhausted force, it has no power to arise again. If the Vipāka of other different karmas connects? If that is the case, it is a subsequent birth, and it is not that multiple different Vipākas mature in one birth. Therefore, the Vipāka should be uninterrupted from birth to death. Why is the Vipāka un-obscured and unspecified? If the Vipāka of previously done virtuous or non-virtuous karma also becomes virtuous or afflicted, then being in the Vipāka of virtue, from birth to death, the continuum remains in a state of virtue.