Tibetan
ད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཚིག་གི་ཚོགས་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཏེ། ཡི་གེ་ལ་རྟེན་ནས་མིང་ཚིག་དག་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བྱེད་དངོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་རྣམས་ནི་དོན་སྟོན་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོའི་བརྗོད་འདོད་དང་། ལྕེ་རྐན་ལ་སོགས་པའི་རྩོལ་བ་དག་ལས་ཡི་གེའི་ཚོགས་རྣམས་སྨྲ་བ་པོའི་ཀུན་སློང་གི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ན་དེ་ཉིད་ཉན་པ་པོའི་ཉན་ཤེས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་ཐོས་པ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མིང་དང་ཚིག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མིང་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་དེ་དག་ལས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་རྣམས་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་སྒྲ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མིང་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་དངོས་ཡིན་ནོ། །རྩོམ་པ་པོའི་བརྗོད་འདོད་ལ་སྣང་བའི་མིང་ཚིག་དག་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དངོས་ནི་མིན་ཏེ་གཞན་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཆད་པ་པོའི་བློ་དང་འབྲེལ་བས་གཞན་གྱི་རྟོག་པ་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་ལ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་མི་དགོས་ཏེ། དོན་དེ་དག་སྔར་ནས་རྟོགས་ཟིན་པས་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་དག་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་འཇུག་ལྡོག་གི་དོན་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཉན་པ་པོའི་བློ་དང་འབྲེལ་བའི་མིང་ཚིག་དག་རྩོམ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ཡིན་ཅེ་ན། རྩོམ་པ་པོས་བརྩམས་པའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་མཐུ་ལས་ཉན་པ་པོའི་སྒྲ་སྤྱི་དེ་དག་ཀྱང་བྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་རྩོམ་པ་པོས་བྱས་ཞེས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་གཞན་གྱིས་བསྣུན་པའི་མཐུ་ལས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་འདི་གཞན་གྱིས་བྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོ་རང་ལ་ཐོས་པའི་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་པའི་མིང་ཚིག་ཙམ་ཁོ་ན་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་འཆད་པ་པོ་རྒྱུད་པ་ལས་ཐོས་པའི་མིང་ཚིག་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཐོས་པའི་མཐུ་
Chinese
如今，能使事物清晰的是两种词的集合。而作为它们所依赖的基础，则是文字的集合，因为名和词都依赖于文字而紧密相连。但文字并非真正的显明者，因为文字本身并不表达意义。这是通过经文和理证已经确立的。在此，当论著作者的意图，以及舌、颚等器官的努力，使得文字的集合按照说话者的动机顺序产生时，听者通过听觉的顺序听到这些文字，从而将名和词附加于所希望表达的事物的本质和特征，使其清晰。同样，通过这样附加的名和词的集合，听者能够如实地理解论著作者所希望表达的意义。因此，在听者心中显现的，具有普遍声音特征的名和词的集合，才是真正的论著。在作者意图中显现的名和词是论著的因，而不是真正的论著，因为它们不能向他人阐明论著的意义。因为它们与讲解者的智慧相关联，所以不会显现在他人的认知中。而对于自己来说，则没有必要阐明，因为这些意义早已被理解，所以没有意义。文字的集合也不是真正的论著，因为它们不显示进入和退出的意义，如前所述。如果是这样，那么与听者智慧相关的名和词是如何由作者产生的呢？因为作者创作的文字集合，通过听觉的力量被听者听到，所以听者的普遍声音也因此产生，因此可以说这些也是作者所为。例如，当因他人的击打而产生痛苦时，我们会说这痛苦是他人所为。如果是这样，那么只有论著作者自己听到的，与听者相续相关的名和词才是论著，而从讲解者传承中听到的名和词就不是论著了，因为这些是论著作者的文字集合通过听觉的力量
English
Now, what makes things clear are the two collections of words. And what serves as the basis for them is the collection of letters, because names and words are closely connected relying on letters. But letters are not the real clarifiers, because letters themselves do not express meaning. This has been established through scripture and reasoning. Here, when the author's intention, and the effort of the tongue, palate, etc., cause the collection of letters to arise in accordance with the speaker's order of motivation, the listener hears these letters in the order of hearing, thereby attaching names and words to the essence and characteristics of the things they wish to express, making them clear. Similarly, through the collection of names and words thus attached, the listeners are able to understand the meanings that the author wishes to express, just as they are. Therefore, the collection of names and words, which has the characteristic of universal sound, appearing in the minds of the listeners, is the real treatise. The names and words that appear in the author's intention are the cause of the treatise, but not the real treatise, because they do not clarify the meaning of the treatise to others. Because they are related to the wisdom of the explainer, they do not appear in the cognition of others. And for oneself, there is no need to clarify, because these meanings have already been understood, so there is no point. The collection of letters is also not the real treatise, because they do not show the meaning of entering and exiting, as mentioned before. If so, how are the names and words related to the listener's wisdom produced by the author? Because the collection of letters created by the author is heard by the listener through the power of hearing, the listener's universal sound also arises because of this, so it can be said that these are also done by the author. For example, when suffering arises from the power of being struck by another, we say that this suffering was done by another. If so, then only the names and words related to the listener's continuum, heard by the author himself, are the treatise, and the names and words heard from the lineage of the explainer are not the treatise, because these are the collection of letters of the treatise author through the power of hearing.
Tibetan
ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་རྩོམ་པ་པོ་རང་གི་དངོས་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་དོན་ཙམ་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་ཕྱིས་འཇུག་གི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་བསྡུ་བ་བྱས་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་གླེགས་བམ་དུ་བཀོད་པ་སོགས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར། འཆད་པ་པོ་གཉིས་པས་བསྟན་བཅོས་འཆད་པར་བྱེད་པའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་དག་ཀྱང་འཆད་པ་པོ་གཉིས་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་འཆད་པ་པོ་དང་པོ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་དུ་ཐོས་པས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་གོ་རིམ་མ་འཆོལ་བར་འཆད་པ་པོ་གཉིས་པས་འཆད་པར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོས་ཇི་ལྟར་བསྒྲིགས་པའི་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་དུ་འཆད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྤེལ་བ་ཡིས་ནི་གཞུང་གཞན་ཡང་། །མན་ངག་ལས་གཞན་གཞན་དག་གིས། །འདོན་པ་གང་མཐོང་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡི་གེའི་གོ་རིམ་གྱི་ཁྱད་པར་གསར་དུ་སྡེབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཡི་གེའི་ངོ་བོ་གསར་དུ་རྩོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོའི་སྔ་རོལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་གདོད་མ་ནས་མི་འགྱུར་བར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྕེ་རྐན་ལ་སོགས་པའི་རྩོལ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་ཙམ་ཞིག་གདོད་མ་ནས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་དེའི་སྔར་ཡི་གེ་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་པ་དག་སྒྲའི་ཚངས་པ་མ་བྱས་པ་དང་རྟག་པར་འདོད་པའི་འཁྲུལ་གཞི་ཡང་འདི་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོ་དག་གིས། ཡི་གེའི་གོ་རིམ་གསར་དུ་སྡེབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་རྣམས་རྩོམ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་སྡེབས་པ་ལྟར་གྱི་གོ་རིམ་མ་འཆོལ་བར་འདོན་པ་ནི་རྩོམ་པ་པོ་དེ་ཉིད་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡི་གེ་རྣམས་རྩོམ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་བསྡེབས་པ་ལྟར་གྱི་གོ་རིམ་མ
Chinese
因为不是由业产生的缘故。如果是这样，那么论典就仅仅对作者自己的直接所化有意义，而对后来的所化则没有意义，那么如来结集经典，创作论典，写在书本上等等就变得没有意义了吗？不是这样的，没有这个过失，因为这样：第二个讲法者讲论典时所用的文字集合，也不是第二个讲法者所造的，那么是什么呢？是第一个讲法者，也就是论典的作者自己所造的。因为从那里，文字集合是怎样的，就那样听闻，从随后的忆念中，文字集合的顺序不乱，第二个讲法者才能讲说。否则，文字集合就不能按照论典作者如何安排的顺序来讲述。正如《释量论》中所说：“通过传播，其他的论典，除了口诀之外，其他人，看到谁在念诵？”因此，论典作者们是新组合文字的顺序的差别，而不是新创作文字的本体，因为文字在论典作者之前，从无始以来就存在。而且，文字的物质本体从一开始就不是不变的，因为那样舌头和嘴唇等的努力就变得没有意义了。仅仅是种类从一开始就不存在也不是，如果文字有作者，那么在那之前文字就不存在了，那样表达的词语就会中断。因此，因为表达的词语是无始的，所以文字也是无始的。外道们认为声音的梵天没有创造，并且是常恒的，这个也是错误的根源。因为论典作者们，是新组合文字的顺序，因此，文字按照作者如何组合的顺序不乱地念诵，是依赖于作者自己的。什么时候其他人也按照作者如何组合的顺序
English
Because it is not produced by karma. If that is the case, then the treatise would only be meaningful for the author's own direct disciples, and not for later disciples. Then, would it be meaningless for the Tathagata to compile the scriptures, compose treatises, write them in books, and so on? No, there is no such fault, because like this: the collection of letters that the second speaker uses to explain the treatise is not made by the second speaker. Then what is it? It is made by the first speaker, the author of the treatise himself. Because from there, the collection of letters is as it is, and having heard it in that way, from the subsequent recollection, the second speaker is able to explain the collection of letters without disturbing the order. Otherwise, the collection of letters cannot be explained in the order in which the treatise maker arranged it. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Through propagation, other treatises, apart from oral instructions, who has seen anyone reciting?" Therefore, the composers of treatises newly combine the differences in the order of letters, but they do not newly create the essence of letters, because letters have existed from beginningless time before the treatise composer. Moreover, it is not the case that the material essence of letters has existed unchanging from the beginning, because then the effort of the tongue and lips, etc., would become meaningless. It is also not the case that only the genus does not exist from the beginning, because if letters had a creator, then before that letters would not exist, and then the expression of words would be interrupted. Therefore, because the expression of words is beginningless, letters are also beginningless. This is also the root of the error of those non-Buddhists who believe that sound was not created by Brahma and is permanent. Because the treatise makers newly combine the order of letters, therefore, reciting the letters without disturbing the order in which the author combined them depends on the author himself. When other people also follow the order in which the author combined the letters