Tibetan
ས་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང་། སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ལ་ཨ་ཞེས་པའི་ཡི་གེར་འདོད་ལ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། མིང་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡི་གེའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ན། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མིག་གཟུགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་གི་བློ་འབྱུང་ལ། བློ་དེའི་བཟུང་བྱར་གྱུར་པ་ཕྱི་དང་ནང་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ལ། རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཞིག་ལ། མིང་གི་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ཚིག་ནི། བཤད་མ་ཐག་པའི་མིང་གི་ཁྱད་པར་དུ་མ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ན་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་བློ་སྐྱེ་ལ། བློ་དེའི་བཟུང་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་གང་རྫས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། ཕྱི་དང་ནང་གི་དོན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཚིག་གི་ཚོགས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལས་ཡི་གེ་སྐྱེ་ལ། ཡི་གེ་ལས་མིང་དང་མིང་ལས་ཚིག་སྐྱེ་བ་ནི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་མདོ་སྡེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་མངོན་པ་བ་དག་ནི། ཚོགས་གསུམ་པོ་འདི་དག གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དུ་བཞེད་མོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་གི་ལྟར། རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་མི་འདོད་ལ། རྟོག་གེ་པ་དག་གི་ལྟར་སྒྲ་རང་མཚན་ནམ་སྒྲོ་བཏགས་དངོས་པོར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱིས་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པ་ཡང་དག་པར་གདགས་གཞི་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཐ་སྙད་དུ་གདགས་གཞི་ལས་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་བློས་བཟུང་དུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་ནི། ཨ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་གདངས་རྣམས་ཉན་ཤེས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་ཐོས་པ་ན། དེའི་རྗེས་སུ་རྟོག་པས་ཨའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། འདི་ཡི་གེ་ཨའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པས་བཟུང་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་སྒྲའི་གདངས་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རྟོག་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་དེ་དག་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་རང་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པའི་འབྲས་བུའམ་ངོ་བོ་གང་ཡང་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡི་གེ་ཨའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པས་བཟུང་བྱ་དེ་ཉིད་རྫས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། བློ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་ཉིད་ལ་ཡི་གེ་ཨ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཨ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་གདངས་དེ་རྣམས་ལ་རྟོག་པས་ཡི་གེ་ཨའོ། །སྙམ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པས་དེའི་ཕྱིར་འདིའི་གདགས་གཞི་ནི་སྒྲའི་གདངས་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཨའི་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བའི་ཚུལ་དུ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །མིང་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་རྣམས་ནི་སྔར་རིགས་པ་སྨྲ་བ་དག་གི་ལུགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བར་འདི་དག་ཀྱང་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། རིགས་པ་སྨྲ་བ་དག་ནི་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ན་འདུས་བྱས་དང་དངོས་པོར་མི་རུང་བས་མིང་ཚིག་དག་གི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། འདུས་བྱས་སམ་དངོས་པོར་མི་རུང་ལ་དེ་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོར་མི་བཞེད་ལ། མངོན་པ་བ་དག་ནི་འདི་དག་བཏགས་པས་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་འདུས་བྱས་ལ་གདགས་པས་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོར་འཇོག་པ་མི་འགལ་བར་བཞེད་དེ་འདི་ཙམ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུས་པ་ལས་ཤེས་བྱ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཐམས་ཅད་ནས་བསྡུས་པ་ནི་ཡི་གེའོ། །འབྲིང་ནི་མིང་ངོ་། །རྒྱས་པ་ནི་ཚིག་གོ །ཡི་གེ་ཙམ་ལ་རྟེན་པས་ནི་སྒྲ་ཙམ་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་ནི་འགའ་ཡང་སོ་སོར་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མིང་ལ་རྟེན་པས་ནི་ཆོས་དེ་དང་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་དང་། སྒྲ་ཡང་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་གྱི། ཆོས་མང་པོ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སོ་སོར་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཚིག་གི་ཚོགས་ལ་རྟེན་པས་ནི་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱའི་ཚུལ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞུང་འདིར་ཚོགས་གསུམ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཚུལ་ནི་དེ་ལྟར་ལྟའོ། །ཚོགས་གསུམ་རྣམ་པར་བཞག་པ་འདི་ལ་རྟེན་ནས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བླག་ཏུ་ཡང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བླང་དོར་གྱི་དོན་སྟོན་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚོགས་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སོགས་སྔ་མའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཅུང་ཟད་རྣམ་པར་བཞག་ན། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ལྡོག་གི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། དེའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། དང་པོ་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཙམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མིང་གི་ཚོགས་དང་། ཁྱ
Chinese
对于既非地基，又非虚构性质的事物，认为是名为“阿”的字母。同样，其他的元音和辅音字母也被认为是如此。当一些具有上述性质的字母的特征汇集在一起时，就会产生诸如“眼识”等名称的概念，这些概念仅能清晰地表达事物的本质。而作为该概念的把握对象，既非外部也非内部存在，而是以实体的形式存在的事物，被称为名称的集合。词语是，当上述名称的多种特征汇集在一起时，就会产生词语的概念，这些概念能清晰地表达常与无常等事物的特征。而作为该概念的把握对象，即以实体的形式存在，且非外部和内部的事物，被称为词语的集合。因此，从表达的声音中产生字母，从字母中产生名称，从名称中产生词语，这是一个循序渐进的过程。 随顺大小乘经部的论师们认为，这三种集合并非色、心和心所生的自性，而是不相应行。但按照分别说者的观点，他们也不认为这是以实体的形式存在。也不像逻辑学家那样，认为声音是自相或虚构的，不具有真实存在的性质。那么，这是什么呢？这是由语言的表述作用暂时安立的，真实地从所安立的基础上，既不成立为它本身，也不成立为其他，并且在名言上，可以从所安立的基础上，以不同的特征被心识所把握的事物。 其中的字母是，当通过听觉的顺序听到名为“阿”的声音的声调时，随后就会产生“这是阿”的念头。而这个“这是字母阿”的念头所把握的对象，并非听觉所听到的声音的声调，因为当这个念头产生时，那些声调已经消失了。也不是念头本身，因为自己对自己起作用是相违的。也不是与它们不同的，以实体的形式存在的某种法，因为没有通过量士衡量出这种法存在的果或本质。因此，这个“这是字母阿”的念头所把握的对象，并非以实体的形式存在，而是在那个念头之后
English
That which is neither the ground nor of a fabricated nature is considered to be the letter called "A." Similarly, other vowel and consonant letters are also considered to be the same. When some characteristics of letters with the aforementioned qualities come together, concepts of names such as "eye-consciousness" arise, which only clearly express the essence of things. And that which is grasped by that concept, which is neither externally nor internally established, but exists as a substance, is called a collection of names. A sentence is when various characteristics of the aforementioned names come together, a concept of words arises, which clearly expresses the characteristics of things such as permanence and impermanence. And that which is grasped by that concept, which exists as a substance and is not established as external or internal, is called a collection of sentences. Thus, letters arise from spoken sounds, names arise from letters, and sentences arise from names; this is a sequential process. Those Abhidharma scholars who follow the sutras of the Greater and Lesser Vehicles consider these three collections to be non-associated compositional factors that are not of the nature of form, mind, or mental factors. However, according to the Vaibhashikas, they do not consider them to exist as substances. Nor do they, like logicians, consider sound to be self-characterized or fabricated, lacking a truly existent nature. So what is it then? It is that which is temporarily designated by the expressive function of speech, which is truly established on the basis of designation, neither established as itself nor as other, and which, in conventional terms, can be apprehended by the mind with different characteristics from the basis of designation. Among these, a letter is when the tones of the sound called "A" are heard in the order of auditory perception, the thought "This is A" subsequently arises. And that which is grasped by the thought "This is the letter A" is not the tones of the sound heard by auditory perception, because those tones have ceased when that thought arises. Nor is it the thought itself, because it is contradictory for something to act upon itself. Nor is it some other phenomenon that exists as a substance, because no fruit or essence of such a thing has been observed by valid cognition. Therefore, that which is grasped by the thought "This is the letter A" does not exist as a substance, but after that thought
Chinese
因此，追随于此，在世间为了随顺文字“阿”的称谓，并非仅仅是考察而已。因此，对于“阿”这个声音的音调，通过分别念而认为这是文字“阿”啊！因为如此执着，所以此处的施设处就是声音的音调本身。如同“阿”的自性一样，其他元音和辅音的文字也应如是理解。名称和词语的集合，如同先前论理学家们所安立的方式一样，这些也同样被认可。论理学家们认为，如果不是实有，就不能成为有为法和事物，因此名称和词语是虚构的自性。不能成为有为法或事物，因此不认可为行蕴。但俱舍论师们认为，这些虽然是假立而存在，但因为是有为法所施设，所以安立为行蕴并不矛盾，这只是细微的差别。 此外，从《摄类学》中，对于所知应说的法，从一切方面概括来说是文字，中等是名称，广说是词语。依靠文字仅仅能分别认知声音，而对于意义则无法分别认知。依靠名称能分别认知事物各自的体性，也能分别认知声音，但无法分别认知众多事物的详细差别。依靠词语的集合，则应能分别认知一切，也应了知这样的道理。因此，在本论中，安立具有或不具有三者的集合为行蕴的方式就是如此。依靠安立这三者的集合，就能轻易地理解论典的自性。因为论典是宣说暂时和究竟的取舍之义，而这也是依靠如前所说的具有特征的三者集合来安立的缘故。 此外，稍微依靠先前的道理进行安立，能够清晰地阐明士夫的取舍之义的就是论典。其中也有能阐明之自性和作为其所依之处两者。首先，仅仅能阐明事物之本体的是名称的集合，
English
Therefore, following this, in order to accord with the term "A" in the world, it is not merely an examination. Therefore, regarding the sound of "A," through conceptualization, one thinks, "This is the letter A!" Because of this clinging, the basis of imputation here is the sound itself. Just as the nature of "A" is, so too should other vowels and consonants be understood. The collections of names and words are accepted in the same way as the logicians of the past established them. The logicians believe that if something is not real, it cannot be a conditioned phenomenon or an object. Therefore, names and words are of a fabricated nature. They cannot be conditioned phenomena or objects, and therefore they are not considered to be aggregates of formation. However, the Abhidharma masters believe that although these exist by imputation, there is no contradiction in establishing them as aggregates of formation because they are imputed to conditioned phenomena. This is just a subtle difference. Furthermore, in the Compendium of Ascertainments, regarding the objects of knowledge to be expressed, the most concise is the letter, the intermediate is the name, and the most extensive is the word. Relying on the letter alone, one can only distinguish the sound, but one cannot distinguish any meaning. Relying on the name, one can distinguish the essence of each phenomenon and also distinguish the sound, but one cannot distinguish the detailed differences of many phenomena. Relying on the collection of words, one should be able to distinguish everything, and one should also understand this principle. Therefore, in this treatise, the way in which the aggregates are established as having or not having the three collections is as follows. By relying on the establishment of these three collections, one can easily understand the nature of the treatise. This is because the treatise explains the meaning of what to adopt and abandon in the temporary and ultimate senses, and this is established by relying on the three collections with the characteristics mentioned above. Furthermore, by relying slightly on the previous reasoning, that which clearly elucidates the meaning of what a person should adopt and abandon is a treatise. There are two aspects to this: the nature of what elucidates and that which serves as its basis. First, that which only elucidates the essence of things is the collection of names,