Tibetan
་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཆོས་དང་མ་འབྲེལ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཙམ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་བླ་དགས་དཔེར་ན་མིག་སྣ་གཟུགས་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་ལ་མིང་གི་ཚོགས་ཞེས་གདགས་སོ་ཚིག་གི་ཚོགས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་རྟག་མི་རྟག །བདེ་མི་བདེ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་བར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་བླ་དགས་སོ། །དཔེར་ན་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཚིག་གི་ཚོགས་ཞེས་གདགས་སོ། །ཡི་གེའི་ཚོགས་ནི་གང་ཚོགས་པ་ལས་མིང་དང་ཚིག་དེ་གཉིས་ཀ་འབྱུང་བའི་གནས་ཀ་ལ་སོགས་གསལ་བྱེད་པ་རྣམས་དང་། ཨ་ཨི་ལ་སོགས་པ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཞེས་གདགས་པར་བྱའོ། །འདིའི་ངེས་པའི་ཚིག་ནི་གསུམ་སྟེ་རང་བཞིན་དང་ལས་དང་། དགོས་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ངེས་ཚིག་གོ །དང་པོ་ནི་འདིས་མིང་ཚིག་དེ་གཉིས་ཀ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ཞེས་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་དག་གསལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། ཡི་གེ་འདུས་པའི་གནས་སྐབས་གང་གིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བརྗོད་པ་དེ་དང་དེ་ལ་མིང་དང་ཚིག་ཏུ་གདགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡི་གེ་དེ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་རྣམས་འདིས་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མིང་དང་ཚིག་དེ་དག་ཡི་གེ་དུ་མ་འདུས་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་ནི། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་བསྡུས་པའི་ཡི་གེ་འདི་རྣམས་རང་རང་བརྗོད་པའི་གདངས་མ་རྟོགས་པ། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་གཏོགས་པས་གཞན་དུ་གོ་བར་མི་འགྱུར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡི་གེ་ཨ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཨ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲའི་གདངས་གཅིག་པོ་འདི་མ་གཏོགས་ཨ་ཞེས་པའི་ཡི་གེ་འདི་གོ་བར་འགྱུར་བའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དབྱངས་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་ཞེས་བརྗོད་པས་གོ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་བརྗོད་པའི་རིམ་པ་ཙམ་ཞིག་གོ་བར་འགྱུར་གྱི་ཨ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་གདངས་གོ་བར་མི་འགྱུར་ལ། ཡི་གེ་ཡང་གདངས་ཀྱི་སྐབས་ལ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་གསུམ་པོ་འདི་དག་གིས་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་མིང་དང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་རྣམས་རྣམ་པར་བཞ
Chinese
是故，对于外与内的诸法，能明示不涉及法之差别的自性之词语，譬如“眼、鼻、色”等，称之为“名之集合”。词之集合，即是诸法之自性，如常与无常、乐与非乐等，能明示涉及差别之法的词语。譬如“一切有为法皆无常，一切法皆无我”等，称之为“词之集合”。字母之集合，即是从集合中产生名与词二者的处所，如ka等的能显字母，以及a、i等的元音字母，称之为“字母之集合”。此处的决定词有三种，即自性、作用、必要，以及随顺之决定词。第一，以此能明示名与词二者，故称为字母。为何能明示彼等呢？因为在字母集合之时，以其能明示诸法之自性与差别，故将彼等言说施设为名与词。第二，能言说者也是字母，因为以此能如实言说自性与差别的意义，即是能明示诸法之自性与差别的名与词，乃是众多字母集合之时。第三，元音与辅音的集合之字母，若不领悟各自所言说的声调，由于属于名的类别，故能使不被理解为其他。如此，字母a为何是a，除了仅仅是言说a之声音的声调之外，对于字母a，没有丝毫其他的名称可以理解。若说“元音之首”就能理解吗？并非如此，因为那只是理解言说的次第而已，不能理解a的声音的声调，而且字母也依附于声调的情况。一切都是自性与差别，以及彼二者仅仅是假名而已。彼等一切都是由这三者随后施设假名，因此，名、词、字母之集合是如是安立的。
English
Therefore, for external and internal phenomena, the words that clearly show the self-nature without involving the differences of the Dharma, such as "eye, nose, form," etc., are called "collections of names." The collection of words is the self-nature of all phenomena, such as permanence and impermanence, happiness and unhappiness, etc., which clearly show the words related to the differences of the Dharma. For example, "all conditioned phenomena are impermanent, all phenomena are without self," etc., are called "collections of words." The collection of letters is the place from which both name and word arise, such as the letters that reveal 'ka' and so on, and the vowel letters such as 'a', 'i', etc., are called "collections of letters." There are three defining terms here, namely nature, function, necessity, and the corresponding defining term. First, it is called a letter because it clarifies both name and word. Why does it clarify them? Because when letters are assembled, they clarify the self-nature and differences of phenomena, so these expressions are designated as names and words. Second, the speaker is also the letter, because it truly speaks the meaning of self-nature and difference, that is, the name and word that clarify the self-nature and difference of phenomena, which is when many letters are assembled. Third, these letters, which are the collection of vowels and consonants, if the tone of their respective expressions is not understood, because they belong to the category of names, they can prevent being understood as something else. Thus, why is the letter 'a' 'a'? Apart from just the tone of the sound of saying 'a', there is no other name for the letter 'a' that can be understood. If one says "the first of the vowels," will it be understood? It is not so, because that only understands the order of speaking, and does not understand the tone of the sound of 'a', and the letter also depends on the situation of the tone. Everything is just self-nature and difference, and the two are just names. All of them are subsequently named by these three, therefore, the collections of names, words, and letters are established as such.
Tibetan
ག་གོ ། མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བས་དེའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རིགས་པའི་གཞུང་ལུགས་དང་། མངོན་པའི་གཞུང་ལུགས་དག་གི་དགོངས་པ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་རྟོགས་ཏེ་འདི་ལྟར་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་ནི་ཡི་གེ་ཚོགས་ནི་སྒྲ་རང་མཚན་གྱི་ངོ་བོར་བཞེད་ཅིང་། མིང་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་གཉིས་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་སྒྲའི་སྤྱི་ཡང་དག་པར་ན་ནང་ཤེས་པ་དང་ཕྱིའི་དོན་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་དངོས་པོར་མེད་ཅིང་། དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་གང་དུ་ཡང་མ་འདུས་པར་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཡི་གེ་ཀུན་སློང་ཤེས་པ་ལས། །སྐྱེ་ལ་ཤེས་པའི་སྒྲ་སྐྱེའོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ནི། །རྣ་བས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཤེས་དེས་སྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཅན། །དེ་ཐོས་མྱུར་མིན་ཐོས་པ་ཅན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཡི་གེའང་ཅིག་ཅར་ཐོས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རིང་སོགས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཡི་གེ་ཉན་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཚིག་སོགས་ཀུན་བརྟགས་དངོས་མེད་ལ། །དངོས་པོ་ཡི་ནི་འབྲེལ་བ་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་མིང་ཚིག་གཉིས་སྒྲོ་བཏགས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་ནི་གནས་དང་རྩོལ་བ་དང་ཀུན་སློང་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་དགྲའི་གདངས་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་ཐུང་ངུ་གཅིག་ཡང་སྐྱེས་བུའི་མིག་འབྱེད་པའམ་འཛུམ་པའི་ཡུན་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་དགོས་ལ་དེ་ལ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཡི་གེ་བདག་ཉིད་ཀུན་མཐའ་ཡང་། །མིག་འཛུམ་ཚད་དུ་གནས་པ་ཡིན། །དེ་ཡང་རིམ་གྱིས་རྡུལ་ཕྲན་ནི། །དུ་མ་དག་དང་འབྲེལ་བས་རྫོགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ཐུང་ངུ་གཅིག་ཀྱང་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་འཛིན་གྱིས་ཅིག་ཅར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བློ་ཡང་སྐད་ཅིག་དེའི་ཕྱིར། །ཡི་གེ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡི་གེའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བ་དག་ནི་ཡི་གེ་མ་ཡིན་ལ་དེ་དག་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་ཡང་མི་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རྫས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །ཅི་ཡི་གེའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བ་དག་ཡི་གེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ལས་རྟོགས། ཅི་སྟེ། ཡི་གེ་ཐུང་ངུ་གཅིག་མིག་འཛུམ་པའི་ཚད་ཀྱི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་
Chinese
何耶？名的集合等等这些是难以理解的，因此稍微作些分析。对此，要理解理性的论典和现观的论典等，二者的观点不同，如此，知识自在（梵文：Vidyāpati）认为，文字的集合是声音自相的体性。名称和语句的集合二者，是分别念所分析的声音总相，真实而言，在内识和外境中任何处都不成立，因此不是实有，所以认为没有包含在色等五蕴的任何一处。如是，在《释量论》中说：‘文字由意乐识而生，生起时，生起识的声音。它的特殊之处是，能被耳朵确定。具有由识所生的识，听到它，迅速或不迅速地听到。’等等，以及‘文字也同时被听到。’以及‘不能执持长等。’等等，因为文字被显示为听觉的对境。又在《释量论》中说：‘语句等都是遍计所执的无实有，实有的事物与它的联系，如何能发生？’等等，因为名称和语句二者被显示为增益。对此，文字是从处所、努力和意乐相同之处所生的，具有敌对声音的众多刹那的自性。即使一个短的文字，也需要用人睁眼或闭眼的时间来完成，而且在那时也已经过去了许多刹那。如是说：‘文字的自性，一切边际，也存在于眨眼之间。它也是逐渐地，由众多的微尘结合而完成。’如是所说。因此，即使一个短的文字，也是通过听觉逐渐执持，而不是同时执持。如是说：‘意识也是因为那个刹那，文字逐渐被理解。’如是所说。如果是这样，文字的每一个刹那都不是文字，而且那些前后众多的刹那也不可能同时聚集，因此，有些人说，文字只是假立的，而不是实有的。什么？文字的每一个刹那都不是文字，这件事是从哪里理解的？难道不是说，一个短的文字是用眨眼的时间完成的吗？
English
What is it? These collections of names, etc., are difficult to understand, so let's analyze them a little. In this regard, one must understand the two different views of the treatises on reasoning and the treatises on Abhisamaya, namely, the Lord of Knowledge (Vidyāpati) considers the collection of letters to be the nature of sound's own characteristic. The collection of names and sentences, both of which are the general characteristics of sounds analyzed by conceptualization, are not established as real in either inner consciousness or outer objects, so they are not real. Therefore, they are considered not to be included in any of the five aggregates such as form. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: 'Letters arise from intentional consciousness; when they arise, the sound of consciousness arises. Its special feature is that it can be determined by the ear. It has the consciousness produced by consciousness; hearing it, hearing quickly or not quickly.' And so on, and 'Letters are also heard simultaneously.' And 'It does not hold long, etc.' And so on, because letters are shown as the object of hearing. Again, in the same treatise, it is said: 'Words, etc., are all conceptual constructs without reality; how can the connection between real things and it occur?' And so on, because both names and sentences are shown as superimpositions. In this regard, a letter is born from the same place, effort, and intention, and has the nature of many moments of hostile sounds. Even a short letter needs to be completed in the time it takes for a person to open or close their eyes, and many moments have already passed at that time. As it is said: 'The nature of letters, all limits, also exists in the blink of an eye. It is also gradually completed by the combination of many atoms.' As it is said. Therefore, even a short letter is gradually grasped by hearing, but not simultaneously. As it is said: 'Consciousness is also because of that moment, letters are gradually understood.' As it is said. If that is the case, each moment of a letter is not a letter, and it is impossible for those many previous and subsequent moments to gather together at the same time. Therefore, some say that letters are merely imputed and not real. What? Where is it understood that each moment of a letter is not a letter? Isn't it said that a short letter is completed in the time it takes to blink an eye?