Tibetan
་དེ་ལྟ་བུ་མ་བྱས་ཀྱང་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་ལྕགས་པ་ནི་མི་དགའ་ཞིང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡིད་མི་བདེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནི་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་ལ་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་ནི་སེམས་དཔའ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ལ་གདགས་སོ། །བྱ་བ་ངན་པ་ནི་འགྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་སེམས་མི་དགའ་བ་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འགྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དགེ་བ་ནི་བྱ་བ་ངན་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་དེ་ལ་དམིགས་པ་འགྱོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གང་ཞིག་དེ་བྱས་པ་ལ་མི་དགའ་བ་ནི། དེའི་ངོ་ན་བྱ་བ་ངན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་དེ་བྱས་པ་ལ་མི་དགའ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དགེ་བ་མ་བྱས་པ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་པ་ལ་འགྱོད་པ་ནི་དགེ་བའོ། །དེ་ལས་ཟློག་པ་ནི་མི་དགེ་བའོ། །བཟོ་དང་སྤྱོད་ལམ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཕལ་པ་འགའ་ཞིག་བྱས་པ་དང་མ་བྱས་པ་ལ་འགྱོད་པ་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ལས་དེ་ཉིད་བྱེད་བཞིན་པའི་གནས་སྐབས་ན་དུས་ཡིན་ཏེ་བཅོས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་ནི་དུས་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལྟུང་བ་བྱས་པའི་རྗེས་སུ་ཡང་ཆོས་བཞིན་དུ་བྱས་ན་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཉེས་པ་ལས་ལྡང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་བྱས་ཟིན་ལས་དེ་ཉིད་སླར་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་ལ་འགྱོད་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་འགྱོད་པ་ནི་མི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་གནས་པའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ལས་ཅན་ཞེས་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འགྲེལ་པས་འཆད་པ་ནི་རིགས་པར་མ་མཐོང་སྟེ། འདི་ནི་དགེའམ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གང་ཡིན་ཡང་རུང་གི་འདི་དང་ལྡན་པ་དག་ནི་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཅུང་ཟད་གཏད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་གིས་སེམས་ཀུན་ཏུ་གཡོ་ཞིང་ཡེང་ཡེང་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མ་སྐྱེས་དགྲས་འཚམས་མེད་པའི་ལས་བྱས་པས་འགྱོད་པར་གྱུར་པ་ན་ཇི་སྲིད་འགྱོད་པ་དེ་མ་བསལ་གྱི་བར་དུ་སེམས་རྣལ་དུ་མ་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཀུན་གྱི་བྱེད་ལས་ཡིན་པར་རིགས་སོ། ། རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ནི་ངག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་སེམས་པའམ་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་འདི་ཅི་ཞེས་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པས་ཏེ། འདིས་ངག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པས་ན་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ
Chinese
如果不是那样做，难道不好吗？以这样的想法在心中产生懊悔，就是不高兴和不愉快。它是由与这种不愉快相似的心所产生的。其中，烦恼属于愚痴的范畴，善和无记则属于勇士和智慧的范畴。恶行就是后悔。以恶行为对象，心中不悦，从对象的角度来说，就叫做后悔。善不是恶行吗？如果以善为对象，怎么会是后悔呢？因为如果有人对做了某件事感到不高兴，那件事对他来说就是恶行。否则，怎么会对做了那件事感到不高兴呢？对没有做善事和做了恶事感到后悔，就是善。与此相反，就是不善。对做或没做工巧和行为等一些普通的事情感到后悔，就是无记。在正在做那件事的时候，是时机，因为可以补救。那件事完全做完之后，就不是时机了，因为无法补救。那么，如果犯了堕罪之后，又如法行事，不是可以补救吗？那只是从罪过中解脱出来而已，并不是已经做完的事情可以 वापस (梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) 回转。对该后悔的事情感到后悔，是合理的。对不该后悔的事情感到后悔，是不合理的。所谓“具有中断心之安住的作用”，是指烦恼而言。注释书中这样解释，我认为不合理。因为无论是善还是烦恼，凡是具有这种特性的人，都无法将心稍微专注于所缘，因为受到不愉快的支配，心会四处摇动，变得飘忽不定。例如，阿阇世王做了无间罪后感到后悔，在他没有消除后悔之前，心一直无法平静下来。因此，我认为这应该是所有（善与不善）的共同作用。寻思的体性是，依靠能引发一切语言的思或智慧，以有情和法的事物之体性的差别为对象，不断寻求这是什么，因为它可以引发一切语言，所以是意的表达，那
English
If it is not done that way, wouldn't it be better? Regret arises in the mind with such thoughts, which is unhappiness and unpleasantness. It arises from a mind that possesses similarity to such unpleasantness. Among them, afflictions belong to the category of ignorance, while virtue and neutrality belong to the category of heroes and wisdom. Bad deeds are regret. Focusing on bad deeds, the mind is displeased, and from the perspective of the object, it is called regret. Is virtue not a bad deed? If virtue is the object, how can it be regret? Because if someone is unhappy about doing something, that thing is a bad deed for him. Otherwise, how can he be unhappy about doing that thing? Regretting not doing good deeds and doing bad deeds is virtue. The opposite of this is non-virtue. Regretting doing or not doing some ordinary things such as crafts and behaviors is neutral. When the action is being done, it is the time because it can be remedied. After the action is completely done, it is not the time because it cannot be remedied. Then, if after committing a transgression, one acts according to the Dharma, can't it be remedied? That is only liberation from the offense, not that the action that has already been done can be वापस (梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) reversed. Regretting what should be regretted is reasonable. Regretting what should not be regretted is unreasonable. The so-called "having the function of interrupting the mind's abiding" refers to afflictions. The commentary explains it this way, but I don't think it is reasonable. Because whether it is virtue or affliction, whoever possesses this characteristic cannot focus the mind slightly on the object, because under the control of unpleasantness, the mind will shake everywhere and become erratic. For example, when King Ajatasatru regretted doing the five heinous crimes, his mind could not be calmed down until he eliminated the regret. Therefore, I think this should be the common function of all (virtue and non-virtue). The nature of thought is that, relying on the thought or wisdom that can evoke all languages, taking the differences in the nature of beings and phenomena as objects, constantly seeking what this is, because it can evoke all languages, it is the expression of the mind, that
Tibetan
་ནི་རགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་སེམས་རྩིང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། སྤྱོད་པའི་ལུས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པའི་སེམས་དཔའ་དང་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ། དམིགས་པ་ནི་རྟོག་པས་རྩལ་བའི་གང་ཟག་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་ལ། རྣམ་པ་ནི་འདི་ནི་འདིའོ་ཞེས་ངེས་པའི་རྣམ་པས་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་འཇལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་ཏེ། དེ་ནི། རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྲ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཞིབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་དག་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དག་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། སེམས་རྩིང་བ་དང་། ཞིབ་པ་ཞེས་བྱའི་འདི་དག་གི་ངོ་བོ་སེམས་རྩིང་ཞིབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་སེམས་བྱུང་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱེ་བཤད་དུ་ཡང་། བར་འགའ་སེམས་དང་སེམས་པ་ལ། རྟོག་པར་གདགས་ལ་ཞེས་བཤད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀྱི་ལུས་ནི་སེམས་པ་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་གཞུང་རྣམས་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ཀྱང་། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་ལུས་གང་ཞེ་ན། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྣམས་དམིགས་པ་ལ་མངོན་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་སེམས་པའི་ལུས་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྣམས་དམིགས་པ་ལ་མངོན་པར་རྟོག་པ་ནི་ཤེས་པའི་ལུས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་འདི་གཉིས་ནི་རྣམ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་སེམས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཐོག་མར་ནི་ཚོལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་སྐྱེ་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དཔྱོད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དཔྱོད་པ་ནི་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཞིག་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དེ་ལ་ནི་ཚོལ་བ་པ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་ཞིག་དཔྱོད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དེ་ལ་ནི་ངེས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་ཡང་རྟོག་པ་དག་ལ་གྲགས་པའི་རྟོག་པ་ནི། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་སྒྲ་དོན་འདྲེས་པར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་འདིར་བཤད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་དང་གཞན་ཡང་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་རྟོག་ཅིང་འཇལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བཤད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ངེས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཡིན་པ་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཚིག་སྔ་མ་དང་སྦྱར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་མ
Chinese
是粗大的相貌，因此称为粗略的心。行为的身体也是之前所说的勇士和智慧。所缘是分别念所产生的士夫、法之自性和差别本身。相貌是此是此的以决定的相貌来分别辨别和衡量的相貌的有意的表达，那是相对于分别念是微细的相貌，因此称为细微的心。具有这些的心，次第地，粗略的心和细微的心，这些的体性不是粗细心的自性，因为它们不是心所。因此在分别论中也说，中间有些心和心所，可以安立为分别念，这样的说法也不合理，因为分别念二者的身体在经论中说是心所和智慧二者。如《瑜伽师地论》中也说，分别念和伺察的身体是什么呢？分别念和伺察对所缘不明显地分别念是心所的身体，分别念和伺察对所缘明显地分别念是智慧的身体，应当了知。这样说的。分别念和伺察这二者因为相貌相违，因此在一个心的眷属中同时产生是没有的，然而首先是具有寻求的相貌的分别念产生，之后是具有决定的相貌的伺察产生。因此伺察是分别念先行的。其中，哪个意识与分别念相应，就称为寻求者，哪个与伺察相应，就称为决定者。而且，在分别念中著名的分别念是，如所说： 识于何何境，能执持声义，彼于彼即是，彼之分别念。 这样，是具有声音和意义混合执持的特征，那是遍及于此处所说的分别念和伺察二者，以及我慢等分别辨别和衡量的相貌的一切。此处所说的分别念和伺察的决定是这样的：凡是分别念和伺察，那么它也是分别吗？与前一句结合。是分别，但不是分别念和伺察。
English
is of a coarse aspect, hence it is called coarse mind. The body of conduct is also the hero and wisdom mentioned earlier. The object is the very nature and difference of the person and dharma produced by conceptualization. The aspect is the mental expression of distinguishing and measuring separately with the aspect of certainty that this is this, which is a subtle aspect relative to conceptualization, hence it is called subtle mind. Those minds that possess these, in order, are not the nature of coarse and subtle minds, because they are not mental factors. Therefore, in the Vibhajyavāda, it is also said that some minds and mental factors in between can be established as conceptualization, which is also unreasonable, because the bodies of both conceptualization and analysis are said in the scriptures to be both mental factors and wisdom. As it is said in the Yogācārabhūmi, what is the body of conceptualization and analysis? Conceptualization and analysis that do not manifestly conceptualize the object are the body of mental factors, and conceptualization and analysis that manifestly conceptualize the object are to be known as the body of wisdom. This is what is said. These two, conceptualization and analysis, do not occur simultaneously in the retinue of one mind because their aspects are contradictory, but first conceptualization with the aspect of seeking arises, and then analysis with the aspect of certainty arises. Therefore, analysis is preceded by conceptualization. Among them, whichever mental consciousness is in accordance with conceptualization is called the seeker, and whichever is in accordance with analysis is called the determiner. Moreover, the famous conceptualization among conceptualizations is, as it is said: Consciousness of whatever object, can grasp sound and meaning, that in that is, that's conceptualization. Thus, it has the characteristic of grasping sound and meaning mixed together, which pervades both conceptualization and analysis mentioned here, as well as all aspects of distinguishing and measuring, such as pride. The determination of conceptualization and analysis mentioned here is this: whatever is conceptualization and analysis, is it also discrimination? Combine with the previous sentence. It is discrimination, but it is not conceptualization and analysis.