Tibetan
སོགས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཏེ། དེས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འཇུག་པ་དང་། ལྡོག་པ་སོགས་ལ་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པས་ལྟུང་བའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་པར་གཡེང་བ་ནི་གང་གིས་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ཏེ། དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཡེང་བར་བྱེད་པའི་ཆ་ལ་གདགས་སོ། ། རྣམ་པར་གཡེང་བ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཡེང་བ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཡེང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་པོ་རྣམས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཁ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ལྟས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་ཏུ་གཡེང་བ་ནི་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་སེམས་དམིགས་པ་དེ་དག་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་རྣམ་པར་འཕྲོ་ཞིང་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། ནང་གི་གཡེང་བ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ན་སེམས་ནང་དུ་རྨུགས་ཤིང་བྱིང་བ་དང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་རྒོད་ཅིང་གཡེང་བ་དང་། ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ལ་རོ་མྱང་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་དགེ་བ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པར་འཐར་མི་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། མཚན་མའི་གཡེང་བ་ནི་གཞན་བདག་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་སོགས་སུ་ཡིད་ཆེས་པར་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པའི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། ལུས་ངག་གི་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་ན་ཁད་ཀྱིས་དགེ་བ་ལ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ། ། གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཡེང་བ་ནི། ངར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་གནས་ངན་ལེན་རྒྱུད་ལ་མ་སྤངས་པ་ལ་རྟེན་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་ལ་བདག་གི་རྣམ་པར་ང་ཞེས་སམ། བདག་གི་བའི་རྣམ་པར་ངའི་ཞེའམ་ཁེངས་པའི་རྣམ་པར་ངའོ་སྙམ་དུ་ཐོག་མར་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དང་རྒྱུད་འདྲེས་པ་དང་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཀྲ་བར་བྱེད་པས་མཚན་མར་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པས་ཏེ། དེས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་མ་དག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་གཡེང་ཡིན་ནོ། ། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་ནི་སྔར་ཐོབ་ཟིན་པའི་བསམ་གཏན་ལས་ལངས་ནས་མ་ཐོབ་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གཞན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། སྔར་ཞུགས་ཟིན་པའི་རང་གི་ཐེག་པ་དོར་ནས་ཐེག་པ་གཞན་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་
Chinese
以及與之相似的智慧。它使身、語、意的行為在不知不覺中產生作用和停止等。由於不了解什麼是該做的和不該做的，它具有成為墮落之基礎的作用。散亂是指使心從善的目標轉移到外在煩惱的對境。也就是說，貪欲等三者使心散亂於善的目標，這被稱為散亂。散亂又分為自性散亂等六種。自性散亂是指五種識聚，它們的本性是向外看的，因此無法將心專注於內在的目標。外散亂是指當心投入於聽聞等善法時，心從那些目標向外散亂，轉向色、聲等五種欲妙。內散亂是指當投入於禪定的善法時，心向內昏沉和掉舉，向外掉舉和散亂，以及品嚐已獲得的禪定之樂等，凡是使善法本身無法達到完全清淨的，都是內散亂。相的散亂是指當他人相信自己具有功德等時，心想：『為什麼不呢？』，然後將身語投入於善法。如果與此相應，善法很快就會退失，因此這也是散亂。惡性串習的散亂是指，依靠未捨棄我執等惡性串習，當投入於禪定的善法時，對於所產生的快樂感受，首先會如此執著：『我是』，或以我所的形態執著『我的』，或以傲慢的形態執著『我啊』。然後，與之混合，並反覆強調，這就是執著於相。因此，它也使善的一面變得不淨，所以是散亂。作意的散亂是指從先前已獲得的禪定中起身，投入於尚未獲得的其他等持，以及捨棄先前已進入的自宗，而投入於其他宗派等。
English
and the wisdom that possesses similarities to them. It causes the actions of body, speech, and mind to arise and cease without awareness. Because of not knowing what should be done and what should not be done, it has the function of being a basis for downfall. Distraction is that which causes the mind to wander from a virtuous object to an external object of affliction. That is, the three, such as desire, cause the mind to be distracted from a virtuous object, and this is labeled as distraction. Distraction is also of six types, such as distraction by its own nature. Distraction by its own nature refers to the five aggregates of consciousness, which by their very nature look outward and therefore cannot be evenly placed on an internal object. External distraction is when the mind, having engaged in virtue such as listening, wanders outward from those objects and turns towards the five desirable qualities such as forms and sounds. Internal distraction is when, having engaged in the virtue of meditative concentration, the mind becomes dull and sinks inward, or becomes agitated and distracted outward, and tasting the bliss of the meditative concentration that has been attained, etc., whatever prevents that virtue itself from progressing to complete purity is internal distraction. Distraction of signs is when, having become convinced that others possess qualities, etc., one thinks, 'Why not?', and then engages body and speech in virtue. If one is associated with this, one will quickly degenerate from virtue, therefore that is also distraction. Distraction of negative conditioning is when, relying on not having abandoned negative conditioning such as clinging to self, when a pleasant feeling arises from engaging in the virtue of meditative concentration, one initially clings to it in the form of 'I am,' or in the form of 'mine,' or in the form of pride, thinking 'I am!' Then, mixing with it and repeatedly emphasizing it, this is clinging to signs. Therefore, it also makes the virtuous side impure, so it is distraction. Distraction of attention is when, having arisen from a meditative concentration that has already been attained, one engages in another samadhi that has not been attained, and abandoning one's own vehicle that one has already entered, one engages in another vehicle, etc.
Tibetan
མདོར་ན་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་རང་གི་གནས་པ་ལས་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དང་། མཚན་མ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་རྣམས་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན་མོད་འོན་ཀྱང་མདོ་ལས་སྤྱིར་རྣམ་གཡེང་ཙམ་དུ་གསུངས་པས་དེའི་ཕྱིར་དབྱེ་བར་བཀོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བྲལ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། གཉིད་ནི་གཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉམ་ཆུང་བ་དང་། ངལ་བ་དང་། ལུས་ལྕི་བ་དང་། མུན་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟེན་ནས། བརྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་མི་འཇུག་པར་ནང་དུ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་དག་ནི་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་ལ། དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་དག་ནི་སེམས་པའི་ཤེས་རབ་ཅི་རིགས་པ་ལ་གདགས་སོ། །དེ་ཡང་འཕེན་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་གསུམ་དུ་ཡང་འགྱུར་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་དུས་དང་དུས་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་ཡང་འགྱུར་ལ། དབང་པོ་ལ་ཕན་པ་དང་གནོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པ་གཉིས་སུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དུས་ནི། ནམ་གྱི་གུང་ཐུན་ནོ། །དུས་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའོ། །རིགས་པ་ནི་དུས་དང་དུས་མ་ཡིན་ན་ཡང་ནད་ལ་ཕན་པའམ་དབང་པོ་ལས་སུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གཉིད་ལ་ཧ་ཅང་སྲེད་པ་ནི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་དེ་བྱ་བ་ཤོར་བའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ལུང་མ་སྟན་གྱི་བྱེད་ལས་ཡིན་གྱི་དགེ་བས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར། དགེ་སློང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པའི་དུས་འདའ་བའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ནི་དུས་སུ་རན་པར་གཉིད་ལོག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འགྱོད་པ་ནི་ལས་དེ་བྱེད་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བའམ། རང་གིས་དེ་ལྟར་མ་བསམས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་ནན་གྱིས་བྱེད་དུ་བཅུག་པའམ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཚོར་བའི་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ཏེ། བྱ་བ་དགེ་བའམ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་བདག་གི་བྱ་བ་ངན་པ
Chinese
总而言之，由于以各种不同的方式作意，使得心从自己的状态中散乱开来，这就是掉举。其中，自性掉举、相掉举和作意掉举等虽然不是近分的烦恼，但是经部中只是总的说了掉举，因此才做了这样的区分。掉举是止观的违品，由于离开了止观就没有离开贪欲，因此它是隔断离开贪欲之业。睡眠是依靠睡眠之因的衰弱、疲劳、身体沉重和作意黑暗之相等，不稳定的心进入，六种识，即眼等感官的门不进入，而向内收摄，这就是睡眠。其中，烦恼的睡眠属于愚痴，善和无记的睡眠则可以安立为随其所应的思择智慧。而且，由于投生的差别，睡眠也会变成善、不善和无记三种，由于世间的说法，也会变成应时和非时两种，由于对感官有益和有害的差别，也会变成合理和不合理两种。其中，应时是夜晚的半夜。非时是除此之外的。合理是无论应时与否，对疾病有益或者为了使感官能够使用。除此之外的是不合理的。过度贪恋睡眠会导致从一切善的方面退失，因此它是做事失败的所依之业。或者说，这只是烦恼和无记的作用，而不是善的作用，因为在《瑜伽师地论》中说：比丘在精勤于善法时，会有获得及时睡眠的果报。后悔是指事先产生了想要做那件事的想法，或者自己没有那样想，但是被别人强迫去做，或者被烦恼和感受所压倒，以所做的善事或非善事的不善业为对境，想到我的行为恶劣。
English
In short, it is agitation that causes the mind to scatter from its own state due to attending to various different ways. Among them, agitation by nature, agitation by signs, and agitation by attention are not near afflictions, but the Sutra only generally speaks of agitation, so that is why such distinctions are made. Agitation is the opposite of Samadhi, and since there is no separation from desire without separation from Samadhi, it is therefore the act of cutting off separation from desire. Sleep is based on the weakness of the cause of sleep, fatigue, heaviness of the body, and attending to the sign of darkness, etc., the unstable mind enters, the six consciousnesses, that is, the doors of the senses such as the eyes do not enter, but are gathered inward, that is sleep. Among them, afflicted sleep belongs to ignorance, and virtuous and neutral sleep can be established as appropriate discerning wisdom. Moreover, due to the difference in throwing, sleep can also become three types: virtuous, non-virtuous, and neutral. Due to worldly terms, it can also become two types: timely and untimely. Due to the difference between benefiting and harming the senses, it can also become two types: reasonable and unreasonable. Among them, timely is midnight. Untimely is other than that. Reasonable is whether it is timely or not, it is beneficial for illness or in order to make the senses usable. Other than that is unreasonable. Excessive attachment to sleep will lead to falling away from all virtuous aspects, therefore it is the act of relying on failure to do things. Or rather, this is only the action of affliction and neutrality, not the action of virtue, because in the Yogacarabhumi it says: When a monk is diligent in virtuous Dharma, there will be a result of obtaining timely sleep. Regret refers to having previously had the thought of wanting to do that action, or not having thought so yourself, but being forced to do it by others, or being overwhelmed by afflictions and feelings, taking as its object the non-virtuous action of good or non-good deeds, thinking of my actions as evil.